Wonen

Wat vliegt een jaar snel voorbij!

Strand op 30 min afstand

Strand op 30 min afstand

Het is alweer een jaar geleden dat we onze blog een up-date hebben gegeven en wat vliegt een jaar snel voorbij. Allereest willen wij laten weten dat het goed met ons gaat. Het is nu een dik jaar geleden dat Wouter het ongeluk heeft gehad. En hij is daar gelukkig weer helemaal van herstelt. Het herstel heeft nog een heel jaar in beslag genomen. Pas na 11 maanden hoefde Wouter na zijn werk niet meer plat te liggen. Hij werkte vanaf januari j.l. al wel full time maar dan was hij aan het einde van de dag helemaal kapot. Nu is het niet meer nodig om plat te liggen, maar merkt hij nog af en toe dat zijn rug soms wat zwak is als er een paar drukke dagen zijn geweest. We zijn als gezin enorm dankbaar dat het goed is afgelopen.

Zelfstandig

In december vorig jaar zijn we een midweek op vakantie geweest naar Napier/Hastings. Dit is zo’n 400 kilometer rijden van Auckland en ligt aan de oost kust van het Noorder eiland. We gingen niet zonder reden deze plaats bezoeken. We wilden kijken of we naar die gebied zouden moeten verhuizen. Het levens onderhoud is in Auckland zo ontzettend duur en verhuizen naar een goedkoper gebied zou een oplossing kunnen zijn. Via de FB groep Nederlanders in NZ hebben we twee visites gedaan bij Nederlanders die daar wonen. Het waren gezellige ontmoetingen en we hebben veel informatie gekregen over het gebied en de werkgelegenheid. In die week zijn we ook nog twee software bedrijven binnen gelopen. Terug op de camping kreeg hij van een bedrijf een baan aangeboden. Toen we terug in Auckland waren zaten we te wikken en te wegen over een eventuele verhuizing naar Napier. Uiteindelijk hebben we besloten om in Auckland te blijven. Gewoonweg omdat het links om of rechtom niet beter zou zijn. De huren zijn wel iets lager in prijs maar de lonen zijn ook iets lager. Wouter raakte wel geïnspireerd door het gesprek van het Nederlandse stel waarvan de man ook als software ontwikkelaar werkte maar dan als contractor – zelfstandige – en dat hij voor allerlei werkgevers werkte in heel Nieuw-Zeeland. Dat idee stond ons wel aan, dat de locatie echt helemaal niet meer uitmaakt voor de inkomsten.

Eind januari 2017 is Wouter met zijn huidige baas gaan praten over zijn switch van werknemer naar contractor. Want zijn jaar contract zou half februari worden omgezet in een permanent contract. Zijn huidige baas liet direct weten dat hij Wouter zo graag in dienst wilde houden en dat hij zelfs als contractor kon blijven, iets wat ze normaal echt niet doen! Het is ook mooi dat het loon hoger is, mits je een jaar door kunt werken. Uiteindelijk is Wouter nog steeds aan het werk op dezelfde werkplek en is alleen de contract-vorm veranderd: iedere drie maanden hoort hij of het werk wordt verlengd of niet. Omdat de werkgever nog heel veel werk heeft, lijkt het voorlopig goed te gaan, en door het hogere salaris zijn we zo onzettend blij dat het bezoek aan Napier een grote verandering heeft gebracht. We zien hierin een knipoog van boven. Mijn gebed van toen was of we duidelijkheid mochten krijgen omtrent een eventuele verhuizing, vanwege financiële redenen. Juist door de gesprekken met deze Nederlanders kwam Wouter met het plan om zelfstandig te gaan!

We blijven dus lekker in Auckland. De kinderen hebben het erg naar het zin op school en met vriendjes. We hebben vorig jaar oktober vrienden uit Nederland over gehad wat enorm gezellig was. In januari zijn Hester haar ouders op visite geweest en waar we samen mee op vakantie zijn geweest in Nieuw Zeeland. En we zijn vlak voordat Hester drie weken naar Nederland zou afreizen nog verhuisd naar een ander huurhuis.

Tiny House

In ons blog van een jaar geleden lieten wij al wat weten over onze plannen van het bouwen van een Tiny House. Dit plan heeft zich de afgelopen maanden verder ontwikkeld en we verwachten onze trailer volgende maand op te kunnen halen bij een trailer builder in het noorden van Auckland. We hebben het ontwerp van ons Tiny House in SketchUp uitgewerkt en we volgen nog steeds alle nieuwe video’s die online komen op internet. Hier halen we vaak nieuwe inspiratie uit. Ons huisje voor 5 personen krijgt op papier al aardig vorm. We hopen eind november te kunnen starten met de bouw en we denken 1 tot 1,5 jaar bezig zijn met de bouw. Wouter zal voornamelijk in de weekenden bouwen en Hester zal door de weeks de afwerking doen. We willen niet alleen maar alle tijd besteden aan dit project maar ook tijd inplannen voor de kinderen. Vandaar dat we rekening houden met een langere planning. We hebben allemaal zin in het bouwen van het Tiny House. De kinderen vertellen her en der over onze plannen en via FB hebben we al een aantal Tiny Houses mogen bezichtigen. Hester houdt via haar Facebook pagina https://www.facebook.com/Tinyfamilyhouse/ een soort Blog bij waar de bouw gevolgt kan worden. Een leuke website van Tiny Houses in Nieuw Zeeland is Living Big in a Tiny House. http://www.livingbiginatinyhouse.com/

Nederland

Zoals jullie al lazen zijn we ook verhuisd afgelopen augustus. We hebben anderhalf jaar met veel plezier op Highland Avenue gewoond maar er waren zeker ook wat minpunten. De eigenaar van het huis wil liever niet dan wel in het huis investeren, en een lekkende kraan laten ze gerust 6 maanden zitten. We hadden diverse lekkages in het dak wat iedere keer opnieuw werd opgelapt, maar uiteindelijk vervangen werd. Met 40 jaar oude dakpannen. Het huis is ook weer ontzettend koud geweest in de wintermaanden. En wij hadden twijfels of de oprit wel geschikt zou zijn om onze Tiny House op te kunnen bouwen. In mei had deze ‘Landlord’ ook nog de huur met $50,- per week omhoog gedaan, dus betaalden we 200-250 dollar per maand extra, op de al (voor ons Nederlanders extreme) huur van $2900 per maand. Wij denken om de kosten die ze aan het huis had terug te verdienen, maar misschien gaat dat ieder jaar zo. Na veel reageren op andere woningen, die als warme broodjes verhuurd worden kwan eind juni weer een huis voorbij waar we direct een bezichting hadden geboekt. Dit huis is puur geselecteerd op de oprit (4 meter breed – 30 meter lang), 4 kamers, en ook op isolatie in de vloer en het dak. Het huis is warmer, de huur is hetzelfde als de vorige woning zonder huurverhoging en het heeft geen vloerbeddekking(!) maar mooie houten vloeren. Vloerbedekking is standaard in Nieuw Zeeland. Dit doen ze om wat warmere voeten te hebben in de winterperiode, in een koud Kiwi-huis – hahaha! Omdat de eerste mensen die zouden bezichtigen afgezegd hadden, waren wij nu een keertje eerste, en hebben we direct ja gezegd. Na onze verhuizing werd onze vorige huurwoning met nog eens $50 per week huurverhoging weer in de verhuur gezet. Na 3 weken was het verhuurd.

Hester had al een ticket naar Nederland geboekt voordat we gingen verhuizen. Verhuizen in Nieuw Zeeland kan na de wettelijke opzegtermijn van drie weken. Zo is dat ook met het nieuwe huis. Je hebt een bezichtiging, wordt je uitgekozen als huurder dan heb je drie weken later de sleutel. Hester haar ticket naar Nederland zou 5 september plaats vinden. Halverwege juli was de bezichtiging, en dus 10 augustus zijn we verhuisd. Een maand later ging het vliegtuig. Gelukkig functioneert Hester het beste op strakke deadlines en het huis was helemaal aan kant toen ze het vliegtuig in stapte.

De reis naar Nederland heeft haar goed gedaan. Het was heerlijk om alle familie en vrienden weer te zien. Maar het was ook weer goed om na drie weken terug te gaan. Voor Hester was deze trip naar Nederland een goede mentale afsluiting van de emigratie, 18 maanden geleden. Nieuw Zeeland is nu echt ons nieuwe thuis.

Tot horens en ziens in Nieuw Zeeland ;-)

 

 

 

Een roerige tijd

De maand juni is niet zo verlopen zoals we zouden denken: ‘Lekker rustig en de eerste hectische maanden van emigreren achter de rug…’ In de eerste week van juni zag ik (Hester) een hele mooie vacature als Grafisch Ontwerper voor 18 – 20 uren. Ook de organisatie sprak mij enorm aan. Maar voordat ik kon solliciteren heb ik mijn portfolio moeten bijwerken met de meest recente ontwerp-opdrachten van het afgelopen jaar. Ook mijn CV moest ik vertalen naar het Engels. Een hele klus en op maandag 13 juni heb ik alles opgestuurd naar het bedrijf. De sluitingsdatum was 15 juni. Helaas heb ik na 15 juni niets meer gehoord, maar ook geen moeite gedaan om er nog achteraan te gaan bellen. Ons leven kreeg op 15 juni namelijk een hele andere wending…

Ongeluk

Lang heb ik niet kunnen stilstaan bij het feit dat ik heb gesolliciteerd. Op woensdag 15 juni stond ik op het punt om de kinderen naar school te brengen, toen ik werd gebeld op mijn telefoon. Ene John, van de ambulance liet mij weten dat hij Wouter naar het North Shore Hospital zou brengen. Omdat Wouter zojuist een ongeluk had gekregen met de fiets! Een auto gaf Wouter geen voorrang en zo klapte hij met 45 km per uur frontaal tegen de auto en vloog er overheen en kwam met een gigantische val op de straat terecht. Ik schrok mij wild! De man wilde al ophangen. Gelukkig kon ik hem nog vragen of Wouter nog leefde en kon praten. Hij gaf Wouter de telefoon en hij stelde mij gerust. En zei dat ik de kinderen eerst naar school kon brengen. Achteraf hoorde ik van Wouter dat hij op dat moment bijna niet kon ademen en praten.

Rond 9.30 uur kwam ik terug van school en tegelijkertijd komt er een politie auto aanrijden. Een agent stapte uit en kwam Wouter zijn fiets terugbrengen, die in 4 verschillende delen uit de auto werd getild. De politieagent gaf mij de tip om pas 11.00 uur weg te rijden vanwege drukke wegen. Het ziekenhuis is 45 minuten rijden van Titirangi en tijdens de spits is het niet de beste tijd om die kant op te gaan. De onderzoeken van Wouter kostten ook enige tijd.  De politie vertrekt en de oude (Nederlandse) buurvrouw vraagt mij binnen om een koffie te drinken. Ze zag dat wouters fiets werd gebracht en was hiervan geschrokken.

De hele dag heeft Wouter op de Intensive care gelegen en heeft hij diverse scans gekregen om te kijken welke verwonding zijn val zou hebben opgeleverd. Die nacht heeft Wouter in het ziekenhuis doorgebracht. De volgende dag kwam de uitslag van de scans en ze konden hem zeggen dat zijn ruggenwervel was gebroken. De breuk was redelijk gunstig zodat Wouter geen operatie nodig zou hebben. Op zijn aandringen mocht hij ook direct naar huis om te herstellen. De eerste weken heeft hij 24/7 plat gelegen, na 6 weken was hij nog steeds niet pijnvrij en werd hij doorverwezen voor een MRI-scan. Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn: het bleek wel dat er nog een paar wervels gekneusd waren, boven de breuk, wat met een X-ray niet te zien is. En een gekneusde wervel duurt 6 maanden om te herstellen. We hebben veel hulp gehad van de mensen van de kerk hier in Titirangi. En ook merkten we dat we gedragen werden door gebed van de mensen van de kerk en familie en vrienden in Nederland!

We beseffen maar al te goed dat Wouters ongeluk veel erger had kunnen zijn dan nu het geval is. We voelen ons beschermd en we zijn dankbaar voor alle lieve mensen die we in deze korte tijd hebben leren kennen en die ons in deze tijd tot steun zijn geweest. Op dit moment werkt Wouter weer 6 uren per dag, met pijnmedicatie. Als hij thuis komt moet hij een uur plat liggen om daarna met ons het avondeten te hebben. Hij helpt dan nog even met de kinderen en moet daarna weer plat gaan liggen. Heel langzaam zien we zijn rug herstellen.

21 juni

De Winter begint hier in juni en dat hebben we echt gemerkt. Overdag is het niet echt koud. Je zou het eerder een warme herfst kunnen noemen. Met heel veel regen. Het geeft een prachtig gezicht. De damp ligt op de bergen en het dal. Een paar keer per week verschijnt er een regenboog aan de hemel. Niet een halve, zoals we die vaak in Nederland kunnen zien. Maar een regenboog met een begin en eindpunt en dan een hele mooie heldere. De zon en regen wisselen elkaar hier regelmatig af. En soms is er een tweede te bewonderen! De temperatuur schommelt van 13 tot 19 graden. Af en toe is de trui bijna te warm. De body-warmer die ik in Nederland een paar weken per jaar kan dragen, is hier een hele goede ‘winterjas’! We hebben wel hele koude dagen gehad maar dat merken we voornamelijk door het huis wat nul-comma-nul geïsoleerd is. Er is een open haard in de woning en die haalt de kou een klein beetje weg, maar de meeste warmte gaat zo de schoorsteen in! Het is onbegrijpelijk dat de huizen hier in Nieuw Zeeland zo enorm slecht zijn geïsoleerd. Alleen de nieuwe huizen hebben verplicht dubbelglas en muur- en vloerisolatie. Nadeel is dat er in Auckland maar heel weinig gebouwd wordt. Gelukkig is de winter maar van korte duur en zijn we inmiddels begonnen met de lente.

blog 8: roerige tijden

Onderweg naar school, de dauw ligt op de Waitakere!

Weekendje sneeuw

Eind augustus zijn we een weekendje weg geweest naar de sneeuw. Dit werd geregeld door Wouters werkgever. Het sneeuw gebied ligt op 5 uren rijden van Auckland. Helaas konden we niet skiën. Maar we hebben heerlijk genoten van een sneeuwwandeling bij Ohakune op Mount Ruapehu. We zaten in een fijn vakantiehuisje en de route er naar toe was prachtig om te rijden.

blog 8: roerige tijden

Mount Ruapehu

14 oktober

Vandaag op 14 oktober zijn we 12 jaren getrouwd! En ik heb helaas ontdekt dat ze hier geen 12,5 jaar huwelijksjubileum vieren. Ik (Hester) was erg teleurgesteld om dit te ontdekken! Want ik had echt zin om een feestje te geven over een half jaar. Dan zouden we hier een dik jaar wonen en leek het mij leuk om ons huwelijk met de vrienden van hier het te vieren. Maar goed. We passen ons maar aan. Want we zijn nu eenmaal geëmigreerd…toch!

Resident visa

Afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest met het regelen van onze resident visa. We zijn Nieuw Zeeland binnen gekomen op een Work visa die 2 jaar geldig is, op aandringen van het bedrijf. Die wilde namelijk niet wachten op onze initiële visa aanvraag, die nog geldig was maar waar we niet genoeg punten voor hadden. Daarom hebben we in februari j.l. deze aangepast met onze nieuwe woon- en werk- plaats en werd hij wel in behandeling genomen. Voornaamste reden is dat  work visa alleen gebruikt kon worden voor exact de werkgever waar Wouter nu is aangenomen; hij mag niet switchen. Als Wouter zijn baan zou kwijt raken moesten we direct het land uit. Je kunt wel een nieuw Work visa aanvragen, na ontslag, maar dat kost geld en tijd en het brengt veel onzekerheid met zich mee, want intussen mag je niet werken. Halverwege mei dit jaar hadden we alsnog alle documenten weer bij elkaar gekregen met vertalingen en referenties uit Nederland en ingeleverd bij de immigratiedienst. Het ongeluk van Wouter heeft ons wel wat stress gegeven maar uiteindelijk heeft de werkgever nooit problemen gezien en de immigratiedienst heeft alle medische documenten die ze hadden opgevraagd, blijkbaar niet gebruikt om een resident visa te weigeren, iets waar ze eerst wel op zinspeelden. Vorige week heb ik de paspoorten afgeleverd in de city-centre op Queenstreet in Auckland bij de immigratiedienst van Nieuw Zeeland.

Vanmorgen zijn onze paspoorten per koerier terug gebracht en deze bevat de mooie resident sticker die ons permissie geeft om in heel Nieuw Zeeland te mogen werken en wonen! Over 2 jaar kunnen we deze makkelijk omzetten naar een definitieve verblijfsvergunning! Dan hebben we toch een mooi twaalfjarig huwelijks cadeau ontvangen vandaag ;-)

We zijn alweer 9 maanden hier in Nieuw Zeeland. De ‘teachers’ zijn allemaal heel trots op hoe de jongens het doen op school en alles in een tweede taal. Ze spreken al een aardig woordje Engels met de vrienden die komen spelen. Het is bizar om te zien hoe flexibel de hersenen van jonge kinderen zijn. En hoe makkelijk ze een nieuwe taal oppikken.

Picture Design

De komende tijd zijn we aan het bekijken welke wegen we moeten inslaan. Nu we een ander visum hebben kunnen we opeens andere plannen maken die verder reiken dan alleen Auckland. We zitten hier op zich goed maar we houden aan het einde van de maand niets over om te sparen, ook al heeft Wouter een goed betaalde baan voor Aucklandse begrippen. Ik zie af en toe wel vacatures voorbij komen en vorige week zag ik een Part Time functie die wel erg leuk was. Ik ga daar toch dit weekend maar een brief voor schrijven. Wel ben ik de maanden juni tot nu druk bezig geweest met nieuwe ontwerpen voor een kerstkaarten serie voor Picture Design. Samen met mijn tekstschrijver die nog gewoon in Nederland woont willen we het idee van een Nederlands talige kerstkaart dat we in 2014 zijn gestart nog een kans geven. We hebben er hard aan gewerkt en inmiddels hebben al een aantal boekwinkels in Nederland kaarten gekocht. De webshop (www.picturedesign.nl) is ook al online en is bijna helemaal klaar voor de kerstperiode die start half november. Het blad Jente gaat ook een aantal kaarten afdrukken in haar magazine voor de kerstperiode. Ik ben benieuwd hoe Picture Design gaat lopen.  Het zou leuk zijn om hier volgend jaar mee door te kunnen gaan.

Tiny house

Ook zijn we bezig met het kijken naar een andere mogelijkheid van wonen. We hebben een paar maanden geleden begrepen dat we niet voor langer termijn in dit huis kunnen blijven. De eigenaar van de woning is nu nog in Engeland en zou zomaar volgend jaar terug kunnen komen. Het is nog niet helemaal duidelijk voor ons voor hoe lang we dus in dit huis kunnen blijven. We zijn momenteel bezig met het uitzoeken naar de mogelijkheid voor het wonen in een tiny house. Het type tiny house dat wij willen gaan bouwen is op een trailer van 8m x 2,7 m. We willen het huisje zelf ontwerpen en alles is compact opgezet. Als we dit kunnen bouwen dan hebben we een mogelijkheid om het ergens op een stuk grond neer te kunnen zetten. Dit geeft ons veel flexibiliteit en de mogelijkheid om flink te sparen. Het is een uitdaging en we kunnen niet wachten om deze uitdaging aan te gaan. We zijn inderdaad benieuwd wat het komende jaar gaat brengen.

De dagen worden weer langer en het tijdsverschil met Nederland gaat weer richting de 12 uren zodra de Nederlandse wintertijd er bij komt. Ik kijk daar naar uit want 12 uren tijdsverschil is prettiger qua Skype-tijd! We merken dat het weer weer lekker gaat worden. Afgelopen weekend tikte de thermometer 21 graden aan en we hebben weer een heerlijke wandeling gehad met de kinderen langs een prachtige waterval.

blog 8: roerige tijden

Wandeling vlakbij ons huis!

Aanstaande zondag komen onze lieve vrienden uit Nederland weer langs. Ze hebben net een trip door Nieuw-Zeeland gemaakt en we mogen nog de laatste paar dagen genieten van de gezelschap van elkaar. We willen jullie allen bedanken voor jullie gebeden voor Wouter en we zijn dankbaar dat hij er nog is! De stilte omtrent deze blog van de laatste maanden hield verband met de resident visa aanvraag die ook liep en die we niet in gevaar wilde brengen vanwege nieuws rondom het ongeluk.

Liefs van ons! Wouter en Hester + kinderen.

Nieuw Zeeland vs Nederland

De maand april is rustig verlopen. We merken dat het af en toe wat kouder wordt maar de temperaturen blijven overdag toch tussen de 22 en 25 graden. Met de zon er volop bij.

We hebben 23 april Thomas zijn verjaardag gevierd. We hebben een paar buren, Duitse vrienden met twee boys en een paar klasgenootjes met ouders uitgenodigd en met prachtig mooi weer een heerlijke middag op het dek gehad. Met deze nieuwe vrienden was het toch een geslaagd en gezellig feestje! Met als afsluiting een Skype-feestje-gesprek met Opa& Oma en Pake & Beppe in Nederland. En natuurlijk werd er voor de camera ook cadeautjes uitgepakt!

Er is geen centrale verwarming in ons huis. Ik denk dat dat niet eens bestaat in Nieuw Zeeland. Iedereen heeft of een houtkachel of een ‘heatpump’, ofwel airco/verwarmer aan het plafond hangen. In ons huis hebben we alleen een openhaard en geen heatpump. De buurvrouw gaf ons het advies om tussen de 4 en 8 kuub hout te bestellen. Want dat heb je ongeveer nodig om de winter warm door te komen. Dus na wat Googlen heeft Wouter 6 kuub hout besteld  en deze is dus in april geleverd. Onder het huis hebben we een soort garage en achterin hebben we nog een ruimte waar we het hout droog kunnen bewaren. Het was best veel werk om al dat hout op z’n plek te krijgen, en dus een mooie kans om een leuk zakcentje te verdienen voor de jongens. 5 dollar als je mama ging helpen met sjouwen! De buurvrouw had nog een kruiwagen staan en die mochten we wel gebruiken. Na een paar uren hout tillen waren ze er klaar mee. Ik was super trots op de boys, wat is het fijn dat we kids hebben! De laatste kuub heb ik samen met Wouter in de garage gekregen, nadat hij uit z’n werk was gekomen. En omdat het al 19.00 uur was zijn we maar naar de Mac gereden om het feestje mee af te sluiten.

Nu het eind mei is hebben we bijna dagelijks de openhaard aan. Sommige dagen zijn zonnig en dan warmt de zon in de middag het huis op. Maar de ochtend is erg koel. Elke dag heb ik een vrijwilliger die ‘graag’ het vuur aan steekt. En er voor zorgt dat deze blijft branden.

Keep breaking the rules

Wouter heeft halverwege de maand mei zijn 3 maanden evaluatie-gesprek gehad op z’n werk. Hij was benieuwd naar dit gesprek want hij heeft af en toe dingen ‘overhoop gegooid’. Het is maar afwachten hoe dit beoordeeld wordt. Gelukkig was het gesprek zeer positief met als argument: ‘Keep breaking the rules’, want Wouter houdt zich niet zomaar aan de regels, maar kijkt of ze wel nut hebben of dat het beter kan, en heeft zo al aardig wat verbeteringen doorgevoerd bij drie basis-teams. Nou dit had hij niet direct verwacht, want niet alle wijzigingen verliepen pijnloos, maar ze hebben het juist erg gewaardeerd. Als Nederlander kunnen we vaak te direct zijn. En dan is het afwachten of dit wordt geaccepteerd! – gelukkig wel :-) Hij is zelfs gevraagd of hij ook bij andere teams wilde kijken of dat soort verbeteringen doorgevoerd kunnen worden.

Na vier maanden wonen in Nieuw Zeeland zijn er ook dingen die echt anders zijn dan in Nederland en waar je ook heel snel aan gaat wennen. Het is misschien wel leuk om die dingen eens te benoemen.

Verdrijvingsvlak
Waar je in Nederland niet op het verdrijvingsvlak mag rijden, dat zijn die grote witte strepen op het wegdek, gebruik je die hier volop in Nieuw Zeeland om voor te sorteren of gewoon af te slaan, terwijl het lijkt dat je alleen rechtdoor mag. Binnen de bebouwde kom heb je kilometers aan wit gestreepte banen tussen de twee wegdekken. En als je van de linkerbaan wilt afslaan naar rechts (In NZ rijden we links in plaatst van rechts) dan voeg je al even van te voren in op zo’n verdrijvingsvlak. Dit is erg handig want niemand hoeft achter jou te remmen als je de bocht om wilt. Ook kunt makkelijker invoegen als je rechtsaf wilt slaan. Het is ook erg handig om bijvoorbeeld het stoplicht naar rechts makkelijker te bereiken als een hele lange rij rechtdoor wil gaan het het stoplicht staat op rood voor rechtdoor. Dan gebruik je deze ‘verdrijvingsvlakken’ om toch het stoplicht naar rechts te kunnen pakken. Erg handig als die wel op groen staat, maar de invoegstrook naar rechts leeg staat of juist vol is om achter in de rij aan te sluiten… op het verdrijvingsvlak! Deze vlakken zijn echt overal en super handig. Het wordt afkicken als we weer eens in Nederland rijden.
Links
Omdat de wegen hier links georiënteerd zijn lopen de voetgangers ook links op een wandelpaadje en moet je rechts voorbij lopen als voetganger. Soms denk ik er niet aan en dan loop ik ook de tegenliggers in de weg.
De haaientanden staan trouwens de verkeerde kant op, hier op het wegdek. Als je voorrang hebt dan staan de tanden van je af. Oftewel de driehoek staat verkeerd om. Het blijft een gek gezicht.
Maar over het algemeen staat er een dikke streep op de weg met een bord: ‘give way’.
Zodra het stoplicht op oranje springt stoppen de auto’s al voor het stoplicht. Als ik achter iemand rijd die gaat stoppen bij oranje dan denk ik vaak: Goh dat stoplicht had ik best nog kunnen halen. Maar nee, hoor… de voorligger stopt al keurig. Het verkeer is daarom ook erg relaxed. Er wordt een hand uit het raam gestoken als bedankje dat je iemand voor laat gaan. En vaak geven de mensen je voorrang, ook al heb je die niet. De mensen wachten netjes op de rotonde en piepen er niet nog snel voor. Het is grappig om te zien dat niemand haast heeft. Laatst zat Wouter zo dicht op de voorligger dat ik er mee ging bemoeien en me bijna doodschaamde dat hij zat te bumperkleven. Dit gebeurt echt nooit hier. Het nadeel aan dit relaxte rijden is dat ik soms zit te twijfelen hoe de verkeersregels ook al weer waren. En of deze misschien anders zijn omdat we links rijden!
Laatst was ik met de kinderen onderweg naar Orawa. Een plaatsje boven Auckland. Het is een rit van 50 minuten vanaf Titirangi. Maar ik heb er veel langer over gedaan, want Auckland kent dus gewoon files. Op de snelweg is de langzame baan links. Dus in een stad als Auckland is het fijn om relaxed op de linkse baan te rijden en goed naar de navigatie te luisteren. Maar deze linker baan wordt ook heel vaak automatisch een afrit. Het is niet een weg met een uitvoegstrook maar het is een weg die afrit wordt. Dus voordat je het weet rijd je de snelweg af. Erg vervelend… dus toen maar besloten om op de middelste baan te blijven rijden. Want dan overkomt het me niet. En daar maakt niemand zich druk om. Ik zag dat veel meer mensen dat gewoon deden.
Het links rijden is totaal geen probleem en het heeft mij verbaasd hoe snel dat gewoon is. Maar regelmatig vergeet ik wel om rechts in de auto te stappen als ik moet rijden. Dan leg ik mijn tas maar vast op de bijrijders stoel en loop ik een rondje om de auto. Ook is de ruitenwisser kant de richtingaanwijzer en andersom! Toen we net in Nieuw Zeeland waren en ik wilde de knipperlicht aanzetten om af te slaan dan schoven de ruitenwissers over het raam. Oeps!
Er is ook een verkeersbord met een man er op, waar ‘aged’ bij staat! Erg handig om te weten dat er oude mensen zomaar de weg over kunnen steken!
Stoepkrijt
We mogen onze auto niet zomaar aan de andere kant van de weg parkeren. Want dan staat de auto tegen de stroom ingeparkeerd. In Nederland bestaat deze regel niet. Dus tijdens het zoeken naar een parkeerplek aan een drukke weg moet ik mijzelf goed herinneren dat ik deze parkeerfout niet maak. Op de meeste parkeerplaatsen hoeft men niet parkeergeld te betalen. In het centrum in de stad betaal je dat wel maar in de buitenwijken bij de winkelcentra hoeft dat niet. Wel is er vaak een maximale parkeertijd van 1 uur of 2,5 uur. Ik heb mij vaak afgevraagd hoe ze dat nou kunnen controleren als je geen blauwe schijf hoeft te gebruiken. Tot ik van Uta hoorde dat ze met een wit krijtje een streep op je band van de auto zetten. En als je na een bepaalde tijd er nog steeds staat dan weten ze dat je niet op tijd terug bent en krijg je een boete. Ik vond het een vaag verhaal totdat ik bij het winkelcentrum ging parkeren en de parkeerwachters met een dik wit krijtje in de handen zag lopen om de auto’s te controleren! (haha).
De koerier
De huizen hebben geen deurbel. Als we een pakketje krijgen dan staat ons huis als eerste op de route van de koeriersdienst. En dat is 7:00 uur s’ ochtends. Wij staan meestal 7:10 uur op en vinden regelmatig een briefje buiten bij de deur dat we niet thuis waren. Het probleem is dat hij even op de deur klopt en weer verder gaat nadat er bij ons meestal geen licht brand rond die tijd. Dan kun je via internet een nieuwe afspraak regelen. En dan moet de wekker eerder worden gezet en dan ga ik maar in mijn ochtend jas voor de deur zitten wachten. Zodat ik de koerier niet nog een keer mis loop. Dat is ons trouwens al twee gebeurd dus. Dan moet ik een half uur rijden om het pakketje af te halen bij het magazijn.
Alle huizen hebben enkel glas en de huizen zijn echt enorm duur hier in Auckland. Ik zit wel eens gek scherend met Uta, Duitse vriendin, zit te lachen dat er 8 ton wordt gevraagd voor een in ons ogen Zuid Europees houten huisje, maar de huizenmarkt is echt een enorm probleem, maar over financiën zullen we volgende keer wat uitgebreider ingaan. De huizen zijn zonder isolatie gemaakt en van zulke materialen dat je als inbreker zo binnen bent; het is echt zo slap gemaakt! Het is niet voor te stellen… er zijn haast geen sloten, maar draaihendeltjes, en van die hele slappe die wij in Nederland voor een tuinhekje gebruiken. In Nederland zou dit niet denkbaar zijn. Gelukkig zijn de temperaturen nog erg aangenaam. En is het allemaal goed te doen. Het tocht door de kieren maar met de gordijnen dicht hou je de ‘kou’ wel buiten. Voor zover het kou te noemen is.

 

Wie doet steeds ‘bliep-bliep’, die auto van het slot?

 

Doordat we enkel glas hebben hoor ik vaak binnen de vogels van buiten fluiten. Er is 1 vogel die erg opvalt qua fluit-geluid. Ik dacht eerst dat steeds de buren de auto op slot deden of van het slot af haalden met een sleutel-afstandbediening. Want een paar keer per dag hoorde ik zo’n ‘bliep bliep’ geluidje. Maar het blijkt gewoon een vogel te zijn die dat geluid fluit. Het lijkt op een spreeuw, maar dan zwart met fel wit en geel, en zit in de bomen rondom ons huis, en hij maakt de meest vreemde geluiden: hij bliept, krast, fluit, bromt en nog wat geluiden waar geen naam voor is, echt heel apart!
Schenden van de privacy ?!
We de eerste weken van ons leven in Nieuw Zeeland hebben we veel verschillende supermarkten bezocht. Om te kijken welke het beste was voor ons. Bij de FreshChoice hadden we wat boodschappen gedaan en vlak voordat we de supermarkt uit wilden lopen zit er een beveiliger bij de deur voor een groot collage van allemaal foto’s van winkeldieven. Allemaal gefotografeerd door een beveiligingscamera. Ik heb er even naar staan kijken en mij hier over lopen verbazen want in Nederland zou het schenden van de privacy zijn en mag je de dief niet publiceren. En waarom niet… als hierdoor mensen het laten om te stelen…
Zoals de meesten van jullie wel weten hebben wij drie jongens die graag mogen klimmen. In Nederland stond een speelhuisje op het schoolplein. Onze jongens spelen niet alleen in het huisje maar waren regelmatig op het dak van het speelhuisje te zien. Als moeder werd ik vaak door de moeders gewezen op het feit dat er weer een jongen op het dakje zat. Op dit schoolplein zijn heel veel speelrekken en klimrekken en hoge bomen te vinden. En regelmatig zitten er kinderen hoog in de boom. En geen ouder die er van schrikt. Het is blijkbaar helemaal niet zo erg en kunnen de kinderen hier meer kind zijn. Zo ook tijdens een wandeling langs 150 m. hoge kliffen bij de zee. Erg mooi en soms best gevaarlijk want je zou als je niet oplet naar beneden kunnen vallen, en op bepaalde delen is de rand van de klif maar een meter of 2 van het pad. Er is geen enkel hek of afrastering te vinden. En een bord met waarschuwing is er ook niet. Wouter en ik zeggen dan gekscherend; ‘In Nederland zou dit niet kunnen en was het al lang afgesloten met een hek’.
Bare feet
Lopen op blote voeten is heel normaal. Kinderen maar ook volwassenen en tieners lopen op blote voeten over straat. In de supermarkt op school. Het maakt niet uit. Vanaf het eerste moment dat ik begreep dat Kiwi’s graag op blote voeten lopen heb ik onze jongens direct vertelt dat ‘wij’ dat niet gaan doen. In de tuin en rondom het huis is het geen probleem. Maar op het schoolplein gaan de schoenen niet uit. Je ziet heel vaak dat kinderen met hun schoenen in hun hand naar school lopen. Of dat er schoenen op het schoolplein liggen. Grappig om te merken dat de mensen hier het een Kiwi-ding vinden!
Overal in de supermarkt, op school of in de krant, aan de deur wordt je gevraagd om te sponsoren. Aan de deur wordt voor het ziekenhuis geld gevraagd voor een speciale kinderafdeling. En of ik als ‘lid van de buurt’ elke maand 5 dollar wil geven. Op school krijgen de kinderen elke maandag een briefje mee die ze kunnen inleveren om op dinsdag met lunchtime een worst te kunnen eten. Aan de deur komen de kinderen van year 7 & 8 (Intermediate) chocolade repen verkopen. In de supermarkt bij de kassa werd mij gisteren nog gevraagd of ik een sleutelhanger wilde kopen. Vandaag werd mij die ook aangeboden bij The Warehouse (soort heel grote blokker met kleding). Ik had hier al iets over gelezen in de krant. Maar waar het geld nou precies voor bedoeld was. Elke vrijdag werd tot twee weken geleden ijsjes verkocht na schooltijd. Echt overal is geld voor nodig. De acties die op school worden gedaan gaan naar het potje voor de school. Naast al deze sponsoring waar ze geld van je vragen, via de kinderen, is er ook een vrijwillige-verplichte-bijdrage op school. Het gaat om een paar honderd dollar, die je aan het begin van het schooljaar moet betalen. Hij is vrijwillig maar de school verwacht dat deze gewoon betaald gaat worden. Omdat onze school een decile rate van 7 heeft krijgen ze minder geld van de overheid. Dus moet het geld worden aangevuld door sponsoring. Een school met een decile 2 die ontvangt veel meer geld voor elk kind en een school met een rate van 10 krijgt niets per kind. Dus wij zitten op een gemiddelde school. Die trouwens wel erg goed staat aangeschreven, hoorde ik laatst.
Oh ja, ik verbaasde mijzelf namelijk ook…want vandaag had Thomas een zwarte jogging broek aan met een t-shirt en een zwarte pet. Hij leek zowaar een Kiwi-jongetje. Want de kleding van de kinderen hier is totaal anders dan die in Nederland. Veel jogging-stoffen en sportbroekjes als dagelijkse outfit. In Nederland zou ik deze zwarte jogging broek nooit hebben aangeschaft. Maar ja, als Thomas volgende week op kamp gaat dan wil ik niet z’n nette spijkerbroeken aan laten trekken. Dus dan maar een joggingbroek! Na het passen van de broek zei hij direct; ‘Nou Mama, deze vind ik lekker zitten… deze houd ik vandaag lekker aan!’ (aaargh…)

 

Het went vast
Het zijn natuurlijk geen echt schokkende dingen en ik denk dat het gewoontes zijn die mij over een tijdje niet meer opvallen. Maar nu verbaas ik mij hier nog over en kan ik ze nog met jullie delen.
Het gaat hier z’n gangetje met ons gezin en het leven begint wat normaal te worden. De kinderen vinden de school hier leuker dan in Nederland. Dit vroegen we nadat we de balans na een aantal weken op maakten: ‘de kinderen zijn hier gewoon vriendelijk; hier maken geen ruzie, ze schreeuwen niet, en ze slaan ook niet’, wat dus in Nederland wel gebeurde, en niet als uitzondering! Dat hebben we in Nederland trouwens wel aangekaart, als Wouter bijvoorbeeld zag dat een kind een ander kind in de gym kleedkamer sloeg. Maar ja, ‘hij heeft ADHD, en hij moet dan ook op de gang zitten, hoor. Wat moeten we anders doen?’, werd er dan gezegd door de leerkracht. Het zijn vast niet allemaal brave mensen hier, maar Nederland kan op het gebied van fatsoen wel wat leren van Nieuw Zeelanders. Maar goed, we merken dat de afgelopen tijd (de tijd voor de verhuizing in Nederland) erg druk is geweest en dat we daar nu wat van bij komen. Wel heb ik eind april een dipje gehad. Dan zaten mijn gevoel en rationele denken niet op 1 lijn. Het ‘gewone’ van het leven, het bekende… miste ik gewoon erg. Gewoon boodschappen doen, zonder er bij na te denken. Gewoon praten en een gezellig gesprek voeren, zonder er bij na te denken, vielen me zwaar. Het makkelijke en gewone van Nederland. Zonder dat het energie kost. Maar als je mij dan vroeg of ik terug wilde verhuizen naar Nederland dan wilde ik dat ook weer niet. Want we geloven dat hier onze plek is, en het is niet slecht; we wonen echt heel mooi. In een erg mooi land met een prachtige natuur. Waar het leven goed is en het klimaat erg fijn. Voordat we gingen emigreren had ik al gelezen dat er na 3/4 maanden een eerste dipje kan komen en dat dit een heel normaal proces is. Wat ben ik dan blij dat er Skype is en dat ik ook even een bakkie koffie kan doen bij de buurvrouw van 84 die ook lekker even Nederlands praat.
Wij zitten in de herfst en dat merken we door meer regen en ‘s nacht harde wind met buien, maar het voelt nog steeds als een warme lente. De temperatuur blijft overdag toch aangenaam rond de 18/19 graden! En als de zon er is lijkt het soms nog wel een beetje zomer.
Herfst in NZ

De herfst is begonnen!

Het leven in Nieuw Zeeland

 

Zeven weken geleden alweer schreven we alweer onze laatste blog. We hebben afgelopen weken de meeste spullen uitgepakt en een plekje gegeven in de kasten. Voordat we de emigratie zijn ingegaan heeft Hester in Nederland al veel spullen uitgezocht, weggedaan en ingelezen of het handig was om nog bepaalde dingen aan te schaffen. Nu we hier wat gesetteld raken merken we dat we erg blij zijn met de spullen die we hebben over laten komen in de container, dus hebben mee verhuisd. Het is gewoon een  grote kostenpost om een hele inboedel weer opnieuw te kopen. Van pannen, bestek tot dekbedden. Het enige wat we niet hebben mee verhuisd is het bankstel.

Kiezen tussen de vouwwagen en het bankstel… Dan is de keuze al snel gemaakt!

Een container verschepen kost € 5500, als ze alles voor je inpakken, uitpakken en met verzekering. Maar voor dik € 5000 heb je geen inboedel in Nieuw Zeeland terug gekocht, ook niet tweedehands. Ze hebben hier wel een soort Marktplaats, namelijk TradeMe. Maar Het lijkt meer op Ebay. Het gaat via een bied systeem. En dan hoop je maar dat je de winnaar bent. De prijzen worden vaak zo hoog dat het niet aantrekkelijk is om tweedehands te kopen, en kwaliteit is een serieus issue; spullen worden hier veel langer hergebruikt dan in Nederland. Ook hebben ze in elke wijk een Salvation Army kringloopwinkel (Leger des Heils). Hester heeft op de route naar de supermarkt twee winkels bezocht. Ze stond binnen 5 minuten weer buiten. Het is oude meuk… vergeleken daarmee is het luxe wat er in de kringloopwinkels in Nederland wordt verkocht. Hieruit merk je duidelijk dat je op een eiland woont met maar 4,5 miljoen inwoners. Dan zijn we extra blij met alle nette spullen die we afgelopen jaren ooit eens in Nederland hebben aangeschaft en deze hebben meegenomen!

De eerste weken op school

Tot onze grote verbazing sprak Nathan vanaf het allereerste begin dat we in Nieuw Zeeland aan kwamen al een aardig woordje Engels. In Nederland heeft hij veel YouTube video’s van Minecraft gezien. Dit is een computerspelletje waarin je moet bouwen en met monsters moet vechten. Maar er zijn ook veel Engelstalige video’s van mensen die het spel spelen en tijdens het spel commentaar geven. En veelal heel wat zitten te praten in het Engels. Blijkbaar heeft hij daar zoveel vanop gepikt dat hij gewoon een gesprekje aan kon gaan met kinderen en volwassenen. Ik (Hester) heb mij in Nederland het meeste druk gemaakt over Nathan. Hij is in november 9 jaar geworden en heeft die maand ook een officiële dyslexie constatering gekregen. Ik dacht dat het voor hem pittig zou worden om de taal onder de knie te krijgen. Blijkt het juist andersom te zijn. Want Levi van 6 heeft de start op de nieuwe school zo ontzettend moeilijk gevonden. Hij kon geen Engels verstaan en daarom kon hij ook niets in het Engels doen. De eerste 3 weken zijn erg pittig geweest voor hem. Hij wilde zijn knop niet omzetten. Hij was zelfs zo wanhopig dat hij tot drie keer is weggelopen van school. De eerste keer gebeurde in de week dat Wouter nog vrij was. En ze waren met 4 man personeel hem aan het zoeken. Bleek hij naar huis te zijn gelopen, nadat school ons had opgebeld… Wouter kwam hem even buiten het het hek van ons huis tegen. Gelukkig staat de school op 700 meter lopen van ons huis en is de route redelijk veilig. De school pakte dit ontzettend goed op en hebben de volgende dag direct een gesprek gehad met ons, de kinderen, de juf en de directie. Om te kijken wat zij als oplossing konden bieden. Ze waren heel erg meedenkend en met het inzetten van extra bijles en hulp. Ze voelden zich echt verantwoordelijk voor onze jongens zodat ze met plezier naar school kunnen gaan. Op school kreeg hij bijvoorbeeld een buddy, een klasgenootje die een vriendje voor hem is en die met hem speelt zodat hij zich niet zo alleen voelt, maar het hielp niets, de buddy was niet goed volgens Levi. Elke dag dat ik hem achter liet op school hield ik mijn hart vast. Want het hele ochtend ritueel om op school te komen had zoveel voeten in de aarde. Na de derde keer weglopen en al dik drie weken op school te zitten was bij mij de maat vol. Ik had van alles geprobeerd om het leuk te maken om naar school te willen. Belonen, boos worden, extra computertijd, vriendelijk blijven, geduldig zijn… maar elke dag zat ik met hem in discussie. En elke wandeling naar school die kon niet afgelegd worden. Of zijn grote teen deed pijn. Of hij had last van zijn knie of de juf op school was te streng tegen de stagiaire en ook tegen de klas… of…. hij beredeneerde als volgt: ‘ ik kan geen Engels verstaan, ik kan niet schrijven, dus daarom doe ik niet mee … (En als wij dan zeiden: ‘ je kunt overschrijven’.) … maar overschrijven is niet begrijpen of zelf verzinnen en hij wilde het op één of andere manier zelf doen. Hij verzette zich overal tegen en zat soms te schreeuwen buiten de klas omdat hij niet mee wilde doen. Tot wanhoop van de juf, de hulp juffen en de moeder die bijles aan hem gaf.

Na de derde keer weglopen van school was bij mij, de maat vol…

Uit school mocht hij voor straf alleen op zijn kamer zitten toen hij de derde weggelopen was (vooraf al laten weten dat ik dat zou doen als hij niet wilde meewerken op school).

Na de derde keer weglopen van school zag (gelukkig) een vrouw in de auto, Levi buiten het school gebouw lopen. Zij heeft hem weer de school in gebracht. Ze was een oude juf van school en zag direct dat dit niet klopte. Maar voor het zelfde geld was er iets ergs met hem gebeurd.

Tot aan etenstijd zat hij op zijn kamer en toen Wouter om 17.30 uur thuis van zijn werk kwam heb ik Wouter naar hem toe gestuurd om met hem te praten en te laten weten dat je echt niet kunt weglopen van school. Dat dit het allerergste is wat je kunt doen. Het is bijzonder maar waar: na het gesprek van Wouter met Levi is de hele situatie 180 graden gedraaid; blijkbaar heeft hij deze keer wat gezegd waar Levi wat mee kon.

De juf heeft later een nieuwe buddy geregeld, Carter; ze vertelde uiteindelijk dat zij Carter uitkoos op basis van gedrag in de speeltuin, in plaats van een willekeurige opgestoken vinger op de vraag wie hem wilde helpen. Carter trok wat naar Levi toe en nu is hij zijn beste vriend! Het duurde wel even voordat alle frustratie door Levi vergeten was. Zo merkte zijn lerares op dat als zij als juf iets vroeg, Levi regelmatig oost-Indisch doof was, of gewoon ‘nee’ zei, maar als juf via Carter vroeg Levi te helpen of te laten komen, dat Levi wel altijd luisterde. Na drie moeilijke weken hebben we hebben nooit meer een probleem met hem gehad. Hij gaat nu alweer 6 weken met plezier naar school en doet het goed.

Al vrij snel ging alle aandacht naar Levi omdat die het meeste stampij maakte. Maar Thomas heeft een veel zachter karakter en zegt heel snel dat alles wel goed is en vermijd het liefst elke vorm van frictie. Thomas is een jongen die echt super zijn best doet om goed te luisteren, als sinds hij klein was; als hij ongehoorzaam is, dan heeft hij iets gewoon niet goed gehoord of begrepen. Zo probeert hij Levi aan te moedigen niet boos te worden en zei vaak: ‘ik snap ook niets van de les, maar doe gewoon wat de andere kinderen doen, Levi, dat kun jij ook, echt hoor!’ Toen we hier eens goed voor gingen zitten en Thomas vroegen wat hij nu echt moeilijk vond zei hij: ‘ik snap ook niets van wat er gezegd wordt. Dan kijk ik goed wat ze doen en doe ik ze na en dan gaat het wel goed, maar ben ik wel wat laat’. Na doorvragen wat hij hier nu wat van vind kwam het volgende: ‘Soms loopt iedereen ineens weg, en weet ik niet waarheen. Dan ontdek ik bijvoorbeeld dat iedereen gaat zwemmen, maar ik weet van niets… Dat gevoel is eigenlijk helemaal niet leuk.’ Zegt Thomas met tranen in zijn ogen, dus, de arme schat! Ook begrepen we nu dat hij nergens aan meedoet, ook niet in de pauze met een spel, ook al werd hij in het begin wel eens gevraagd mee te doen. Hij is bang dat hij het niet goed doet, of dat hij het spel niet begrijpt. En hij is bang om in het Engels iets terug te zeggen. Thomas wil het zo graag alleen maar goed doen, dat hij met al die nieuwe spellen niet durft mee te doen, maar hij wil het wel zo graag. En zijn buddy die hij ook in het begin had gekregen had hem na de eerste ochtend in de eerste week al alleen had gelaten en sindsdien niet meer naar Thomas omgekeken. Hij blijft daarom dus al twee weken alleen in de klas, in de pauze, en kijkt maar wat naar kinderen op het schoolplein of hij maakt een tekening. Hierdoor was het duidelijk dat we flink tekort geschoten waren naar Thomas toe! We zijn direct aan de slag gegaan en hebben we de aanpassingen voor Levi op school, ook gevraagd voor Thomas. De schoolleiding is hierbij erg behulpzaam en welwillend geweest en we zijn erg dankbaar voor alle hulp. Door het dagprogramma ook voor Thomas te vertalen naar het Nederlands en dit op te hangen in de klas wist hij wèl wat er zou gaan gebeuren op de dag. En we hebben voor Thomas ook een nieuwe buddy gevraagd, en die heeft hij ook gekregen, een veel betere dan de eerste. Een vriend die hem helpt en uitlegt wat ze gaan doen en wat hij moet doen, en weet dat Thomas wel graag wil, maar alleen wat aangemoedigd moet worden. En thuis krijgt hij ook wat extra knuffels natuurlijk, en maken we meer tijd om samen spellen te doen, met het hele gezin!

Nathan is als een vis in het water met zijn klas. Hij zegt het elke week wel een keer: het beste van Nieuw-Zeeland is toch echt de school: de kinderen zijn er gewoon ècht aardig, nog veel aardiger dan in Nederland. Hij hoeft niet altijd te vragen of hij mee mag doen, hij wordt nu gewoon gevraagd! En ze doen altijd beleefd, nooit boos of druk de hele tijd. Hij heeft pas zelfs een briefje gekregen van een mooi meisje uit zijn klas waar op stond ‘I like you’, maar hij heeft het briefje maar teruggegeven, zei Nathan verontschuldigend lachend; ‘dan weet ik niets te zeggen, mam’.

We zijn erg blij met de school van de kinderen!

Wouter aan de bak…

Wouter is vanaf 15 februari aan het werk gegaan in het centrum van Auckland. Hij fietst 2,5 km naar het station en moet 20 minuten met de trein om vlakbij het bedrijf uit te stappen. We merken dat het een goede werkgever is. Ze zijn goed voor het personeel en hebben diverse activiteiten binnen het bedrijf. Van strand BBQ tot een weekje skieen in de winter met het gezin. Ook zijn er doordeweekse activiteiten op het bedrijf zoals spel avonden. De directeur nodigt elke groep nieuwkomers uit voor lunch en vertelt wat over het bedrijf, wat na veel tijd uiteindelijk in handen is gekomen van de eerste groep werknemers die de software in opdracht hebben gemaakt. Zo zijn de werknemers dus werkgevers geworden, en is er nog altijd een zeer vriendschappelijke houding naar elkaar.

Wouter zit in een team van 7 mensen en dat naar eigen zeggen ‘onderhoud aan een soort SquitXO doet, alleen dan nog oudere software’. Zijn oude collega’s weten vast precies wat dat betekent. Hij wist wel dat hij als ‘gewone ontwikkelaar’ was aangenomen, en geen architect of teamlead rol meer zou hebben, maar er was gezegd dat hij met nieuwe technieken zou gaan werken en in een nieuw team dat dingen vernieuwd. Ze hebben de teams blijkbaar toch weer anders ingedeeld, waardoor het dus minder groen gras blijkt te zijn dan hem was voorgespiegeld. Dus een kleine domper, meldde hij na de eerste week. In de tweede week werd het al beter; het onderhoud wordt door drie teams gedaan, en ze werkten allemaal vreselijk inefficiënt, en als hij vraagt ‘waarom dan op diè manier’ is het omdat het al jaren zo gebeurd. Hij ziet allerlei manieren ter verbetering en gaat kijken hoe hij dat kan oppakken. Wat hem wel erg tegenvalt is de terugreis met de fiets richting ons huis. Het is dus geen vlak landschap zoals in Nederland; Auckland heeft een wijk met bergen/heuvels, die wel wat van de Ardennen weg hebben. En het station ligt onderaan de heuvel. De heenweg sjeest Wouter met 50 km per uur van de heuvel naar beneden, zonder te trappen. Maar de terugweg is een ramp…zelfs na 6 weken fietst hij nog altijd met flinke pijn in zijn benen, en komt hij kletsnat binnen na 20 minuten fietsen. Er was hem verteld dat zoiets na 2 weken wel zou wennen. Door Nederlanders, dus wat weten die er nu van, concludeert hij nu. Hij klaagt vaak wanneer zijn spieren nou eens wennen aan die helling. Maar de fiets is hier nieuw gekocht en hij beweerde hem in elk geval voor 1 jaar te gebruiken (ook al heeft hij vorige 2 weken 3x de bus genomen). Er is ook een busroute maar daar moet weer extra voor worden betaald. En de fiets heeft ook een paar honderd dollar gekost!

In week 4 heeft Wouter een opzet gemaakt voor zijn plan waarmee de ontwikkelaars van de onderhoud teams minder tijd kwijt zijn met ‘prutsen’. Hij heeft de architect, het afdelingshoofd en technisch hoofdverantwoordelijke zijn opzet kunnen laten zien, en groen licht gekregen om dit uit te werken. In de teams zelf zagen de meeste er wel  wat in, maar sommigen waren wat minder enthousiast voor deze verandering van werken, want ze verwachtten dat zijn manier van werken nadelen zou kunnen hebben. De team-leads hebben toegezegd het een poosje te gebruiken en als het echt werkt, gaan alle ontwikkelaars ermee werken. Hij heeft nog een paar andere ideeën over het gebruik van de database (Entity Framework en Dependency Injection) en daar mag hij nu ook een voorstel voor maken. Hij is in elk geval blij met de vrijheid die hij krijgt om ideeën uit te werken.

Dagelijkse dingen

De dagelijkse dingen zijn niet zoals ze in Nederland zijn. De eerste weken hebben we erg moeten wennen aan de boodschappen. We hebben vaak lopen zoeken naar producten die heel gewoon in Nederland zijn. Blijkt het niet in een pot verkocht te worden maar in een blik. De pot verkopen ze uiteindelijk wel maar niet in alle supermarkten en staat het bij de buitenlandse afdeling van de winkel en is het drie keer zo duur. Dan hebben we het over appelmoes. Het blikje appelmoes was niet te eten.

Dus…geen doodgewone Nederlands smakende appelmoes…helaas…

Dan heb je nog wat verschil in supermarkten. De goedkopere supermarkt (zoals de Lidl in Nederland) is hier gi-gant-tisch groot. Je kunt deze vergelijken met het magazijn van de Ikea. Echt bizar. En dan heb je nog de grote hoeveelheid aan keus. Maar de echte lekker dingen zoals Yoghurt, vla en desserts hebben ze niet echt. Een pak vla bestaat niet. En losse vruchten yogurtjes zijn 3 keer zo duur. Ook heb ik neurtale yoghurt geprobeerd te vinden. Het bestaat gelukkig maar kost omgerekend wel € 3,- Het went snel dat de boodschappen prijzig zijn. Het is nou eenmaal zo en het is niet anders. Trouwens ik las afgelopen week een artikel over 3 winkels die ze Kiwi’s hier graag zien komen. De Lidl/Aldi, de Ikea en de H&M. De Lidl willen ze graag verwelkomen om eens die prijzen te drukken. Nou, dat begrijpen we wel! En ik las dat eind dit jaar de eerste H&M in Auckland wordt geopend. Ben benieuwd!

De dagelijks dingen zoals boodschappen hebben de eerste weken veel tijd gekost. We hebben ontdekt dat het handiger en qua prijs beter is om naar een Aziatisch groente zaakje te rijden. Deze vind je trouwens in elke wijk op de hoek van de straat. En de groente van het seizoen is niet goedkoper zoals dat in Nederland is. De courgette uit Nieuw Zeeland is nog steeds erg duur en al het andere fruit en groente wat geïmporteerd is in verhouding even duur. Ach… het zij zo!

Maar voor boodschappen moet je zeker 20 tot 30 minuten voor rijden. Alles is hier ver. Alle mensen wonen in vrijstaande huizen, de wijken zijn allemaal ruim omgezet. Dus om ergens te komen kost gewoon reistijd. Een fiets heb je niet nodig. Het is gewoon niet fietsbaar. Qua tijd en qua heuvels. We zijn daarom erg blij dat we de school op loopafstand hebben. We lopen elke dag de heuvels naar beneden en in het dal staat de school. We kunnen een paadje door de bush lopen en klimmem een klein stukje weer omhoog om bij de school te komen.

Wat ook inspannend is de Engelse taal. Soms ben ik echt even moe van het Engels. We redden ons prima maar soms weet je hele gewone dingen in het engels niet. Of de Engelsen hebben er geen bestaand woord voor. Dat merk je als je er naar vraagt. Dan moeten ze zelf ook even nadenken hoe je iets noemt. Grappig om te merken. Ook dit wordt weer beter als we hier langer wonen. Dan wordt het Engels een gewoonte. Wel merk ik dat de kinderen de laatste tijd Engelse woorden gebruiken om hun verhaal te vertellen. Dan vertellen ze over verschillende dieren. De helft van de dieren wordt genoemd in het Nederlands en de andere helft in het Engels.

We betalen hier geen afvalheffing. Maar we moeten onze vuilnis wel in speciale oranje zakken aan de kant van de weg leggen. Deze kun je weer kopen bij de supermarkt. Dus geregeld krijg ik de vraag bij de kassa of ik nog een afvalzak nodig heb! Als je deze zak niet gebruikt dan wordt je afval niet meegenomen. Hier wordt wel plastic gescheiden en dit wordt verzameld in een grijze container. En oudpapier halen ze ook tegelijk op met de rest van het afval. Groente en fruitafval kun je in een speciale gootsteen gooien waarna het wordt vermorzelt en in het riool beland. Geen appelschillen die gaan rotten en waar vliegen op af komen! Toch wel praktisch.

Wachten op het eerste maandsalaris

We hebben precies genoeg spaargeld gehad totdat het eerste maandsalaris van Wouter werd gestort op onze Kiwi rekening. We waren enorm opgelucht dat we het financieel hebben gered. We hebben 2 maanden zonder salaris geleefd en dan ook nog alle onkosten van de emigratie kunnen opbrengen. We zijn ook enorm blij en voelen ons rijkelijk gezegend. En daar zijn we God enorm dankbaar voor.

Na het eerste salaris hebben we een bankstel kunnen kopen. Daar hebben we enorm naar uitgekeken. Na twee maanden op rechte stoelen te hebben gezeten. Was het een verademing om ‘s avonds weer te hangen op een bank. In Nederland hebben we onze trampoline achter gelaten met de belofte aan de jongens dat er een grotere terug zou komen als we genoeg ruimte in de tuin zouden hebben. Ook hier hadden we budget voor na het eerste maandsalaris. Het is een trampoline met diameter van 4.2 meter geworden! De jongens kunnen heerlijk hun energie kwijt!

De balans na 3 maanden Nieuw Zeeland

Eind februari zijn we een weekendje weg geweest met de vouwwagen. Het was 50 minuten rijden van Titirangi maar dan voel je echt dat je op vakantie bent. Ver weg van huis. Dat is echt heel leuk. Het land is werkelijk prachtig en ook zo dicht bij de stad zijn er mooie routes en tracks. Er zijn vele stranden rondom Auckland en dat vinden we echt bijzonder aan het land.

We vroegen de kinderen afgelopen week welk land ze leuker vinden; Nederland of Nieuw Zeeland. Ze vinden de school hier leuker. De kinderen zijn hier vriendelijker. En dat merk ik zelf ook. De kinderen zijn beleefder. Vriendelijkheid wordt al vroeg bij gebracht. Thomas mist het grote huis met speelkamer aan de Lavendelheide in Wolvega wel een beetje.

We zijn echt heel erg blij dat we de keuze hebben gemaakt van emigreren. Het weer is al zo land we hier zijn boven de 20 graden. De mensen spreken allemaal over de herfst. Maar wij vinden het nog steeds zomer. We lopen al 3 maanden in een t-shirt met korte broek en we hebben tot vorige week elke avond buiten gegeten. Sinds een week is de wintertijd ingegaan. En kregen we een uur erbij. Dat betekent dat het ‘s avonds eerder donker is. En dat je vroeger moet eten om nog lekker in de zonsondergang te kunnen eten. We genieten volop van Nieuw Zeeland.