Het leven in Nieuw Zeeland

 

Zeven weken geleden alweer schreven we alweer onze laatste blog. We hebben afgelopen weken de meeste spullen uitgepakt en een plekje gegeven in de kasten. Voordat we de emigratie zijn ingegaan heeft Hester in Nederland al veel spullen uitgezocht, weggedaan en ingelezen of het handig was om nog bepaalde dingen aan te schaffen. Nu we hier wat gesetteld raken merken we dat we erg blij zijn met de spullen die we hebben over laten komen in de container, dus hebben mee verhuisd. Het is gewoon een  grote kostenpost om een hele inboedel weer opnieuw te kopen. Van pannen, bestek tot dekbedden. Het enige wat we niet hebben mee verhuisd is het bankstel.

Kiezen tussen de vouwwagen en het bankstel… Dan is de keuze al snel gemaakt!

Een container verschepen kost € 5500, als ze alles voor je inpakken, uitpakken en met verzekering. Maar voor dik € 5000 heb je geen inboedel in Nieuw Zeeland terug gekocht, ook niet tweedehands. Ze hebben hier wel een soort Marktplaats, namelijk TradeMe. Maar Het lijkt meer op Ebay. Het gaat via een bied systeem. En dan hoop je maar dat je de winnaar bent. De prijzen worden vaak zo hoog dat het niet aantrekkelijk is om tweedehands te kopen, en kwaliteit is een serieus issue; spullen worden hier veel langer hergebruikt dan in Nederland. Ook hebben ze in elke wijk een Salvation Army kringloopwinkel (Leger des Heils). Hester heeft op de route naar de supermarkt twee winkels bezocht. Ze stond binnen 5 minuten weer buiten. Het is oude meuk… vergeleken daarmee is het luxe wat er in de kringloopwinkels in Nederland wordt verkocht. Hieruit merk je duidelijk dat je op een eiland woont met maar 4,5 miljoen inwoners. Dan zijn we extra blij met alle nette spullen die we afgelopen jaren ooit eens in Nederland hebben aangeschaft en deze hebben meegenomen!

De eerste weken op school

Tot onze grote verbazing sprak Nathan vanaf het allereerste begin dat we in Nieuw Zeeland aan kwamen al een aardig woordje Engels. In Nederland heeft hij veel YouTube video’s van Minecraft gezien. Dit is een computerspelletje waarin je moet bouwen en met monsters moet vechten. Maar er zijn ook veel Engelstalige video’s van mensen die het spel spelen en tijdens het spel commentaar geven. En veelal heel wat zitten te praten in het Engels. Blijkbaar heeft hij daar zoveel vanop gepikt dat hij gewoon een gesprekje aan kon gaan met kinderen en volwassenen. Ik (Hester) heb mij in Nederland het meeste druk gemaakt over Nathan. Hij is in november 9 jaar geworden en heeft die maand ook een officiële dyslexie constatering gekregen. Ik dacht dat het voor hem pittig zou worden om de taal onder de knie te krijgen. Blijkt het juist andersom te zijn. Want Levi van 6 heeft de start op de nieuwe school zo ontzettend moeilijk gevonden. Hij kon geen Engels verstaan en daarom kon hij ook niets in het Engels doen. De eerste 3 weken zijn erg pittig geweest voor hem. Hij wilde zijn knop niet omzetten. Hij was zelfs zo wanhopig dat hij tot drie keer is weggelopen van school. De eerste keer gebeurde in de week dat Wouter nog vrij was. En ze waren met 4 man personeel hem aan het zoeken. Bleek hij naar huis te zijn gelopen, nadat school ons had opgebeld… Wouter kwam hem even buiten het het hek van ons huis tegen. Gelukkig staat de school op 700 meter lopen van ons huis en is de route redelijk veilig. De school pakte dit ontzettend goed op en hebben de volgende dag direct een gesprek gehad met ons, de kinderen, de juf en de directie. Om te kijken wat zij als oplossing konden bieden. Ze waren heel erg meedenkend en met het inzetten van extra bijles en hulp. Ze voelden zich echt verantwoordelijk voor onze jongens zodat ze met plezier naar school kunnen gaan. Op school kreeg hij bijvoorbeeld een buddy, een klasgenootje die een vriendje voor hem is en die met hem speelt zodat hij zich niet zo alleen voelt, maar het hielp niets, de buddy was niet goed volgens Levi. Elke dag dat ik hem achter liet op school hield ik mijn hart vast. Want het hele ochtend ritueel om op school te komen had zoveel voeten in de aarde. Na de derde keer weglopen en al dik drie weken op school te zitten was bij mij de maat vol. Ik had van alles geprobeerd om het leuk te maken om naar school te willen. Belonen, boos worden, extra computertijd, vriendelijk blijven, geduldig zijn… maar elke dag zat ik met hem in discussie. En elke wandeling naar school die kon niet afgelegd worden. Of zijn grote teen deed pijn. Of hij had last van zijn knie of de juf op school was te streng tegen de stagiaire en ook tegen de klas… of…. hij beredeneerde als volgt: ‘ ik kan geen Engels verstaan, ik kan niet schrijven, dus daarom doe ik niet mee … (En als wij dan zeiden: ‘ je kunt overschrijven’.) … maar overschrijven is niet begrijpen of zelf verzinnen en hij wilde het op één of andere manier zelf doen. Hij verzette zich overal tegen en zat soms te schreeuwen buiten de klas omdat hij niet mee wilde doen. Tot wanhoop van de juf, de hulp juffen en de moeder die bijles aan hem gaf.

Na de derde keer weglopen van school was bij mij, de maat vol…

Uit school mocht hij voor straf alleen op zijn kamer zitten toen hij de derde weggelopen was (vooraf al laten weten dat ik dat zou doen als hij niet wilde meewerken op school).

Na de derde keer weglopen van school zag (gelukkig) een vrouw in de auto, Levi buiten het school gebouw lopen. Zij heeft hem weer de school in gebracht. Ze was een oude juf van school en zag direct dat dit niet klopte. Maar voor het zelfde geld was er iets ergs met hem gebeurd.

Tot aan etenstijd zat hij op zijn kamer en toen Wouter om 17.30 uur thuis van zijn werk kwam heb ik Wouter naar hem toe gestuurd om met hem te praten en te laten weten dat je echt niet kunt weglopen van school. Dat dit het allerergste is wat je kunt doen. Het is bijzonder maar waar: na het gesprek van Wouter met Levi is de hele situatie 180 graden gedraaid; blijkbaar heeft hij deze keer wat gezegd waar Levi wat mee kon.

De juf heeft later een nieuwe buddy geregeld, Carter; ze vertelde uiteindelijk dat zij Carter uitkoos op basis van gedrag in de speeltuin, in plaats van een willekeurige opgestoken vinger op de vraag wie hem wilde helpen. Carter trok wat naar Levi toe en nu is hij zijn beste vriend! Het duurde wel even voordat alle frustratie door Levi vergeten was. Zo merkte zijn lerares op dat als zij als juf iets vroeg, Levi regelmatig oost-Indisch doof was, of gewoon ‘nee’ zei, maar als juf via Carter vroeg Levi te helpen of te laten komen, dat Levi wel altijd luisterde. Na drie moeilijke weken hebben we hebben nooit meer een probleem met hem gehad. Hij gaat nu alweer 6 weken met plezier naar school en doet het goed.

Al vrij snel ging alle aandacht naar Levi omdat die het meeste stampij maakte. Maar Thomas heeft een veel zachter karakter en zegt heel snel dat alles wel goed is en vermijd het liefst elke vorm van frictie. Thomas is een jongen die echt super zijn best doet om goed te luisteren, als sinds hij klein was; als hij ongehoorzaam is, dan heeft hij iets gewoon niet goed gehoord of begrepen. Zo probeert hij Levi aan te moedigen niet boos te worden en zei vaak: ‘ik snap ook niets van de les, maar doe gewoon wat de andere kinderen doen, Levi, dat kun jij ook, echt hoor!’ Toen we hier eens goed voor gingen zitten en Thomas vroegen wat hij nu echt moeilijk vond zei hij: ‘ik snap ook niets van wat er gezegd wordt. Dan kijk ik goed wat ze doen en doe ik ze na en dan gaat het wel goed, maar ben ik wel wat laat’. Na doorvragen wat hij hier nu wat van vind kwam het volgende: ‘Soms loopt iedereen ineens weg, en weet ik niet waarheen. Dan ontdek ik bijvoorbeeld dat iedereen gaat zwemmen, maar ik weet van niets… Dat gevoel is eigenlijk helemaal niet leuk.’ Zegt Thomas met tranen in zijn ogen, dus, de arme schat! Ook begrepen we nu dat hij nergens aan meedoet, ook niet in de pauze met een spel, ook al werd hij in het begin wel eens gevraagd mee te doen. Hij is bang dat hij het niet goed doet, of dat hij het spel niet begrijpt. En hij is bang om in het Engels iets terug te zeggen. Thomas wil het zo graag alleen maar goed doen, dat hij met al die nieuwe spellen niet durft mee te doen, maar hij wil het wel zo graag. En zijn buddy die hij ook in het begin had gekregen had hem na de eerste ochtend in de eerste week al alleen had gelaten en sindsdien niet meer naar Thomas omgekeken. Hij blijft daarom dus al twee weken alleen in de klas, in de pauze, en kijkt maar wat naar kinderen op het schoolplein of hij maakt een tekening. Hierdoor was het duidelijk dat we flink tekort geschoten waren naar Thomas toe! We zijn direct aan de slag gegaan en hebben we de aanpassingen voor Levi op school, ook gevraagd voor Thomas. De schoolleiding is hierbij erg behulpzaam en welwillend geweest en we zijn erg dankbaar voor alle hulp. Door het dagprogramma ook voor Thomas te vertalen naar het Nederlands en dit op te hangen in de klas wist hij wèl wat er zou gaan gebeuren op de dag. En we hebben voor Thomas ook een nieuwe buddy gevraagd, en die heeft hij ook gekregen, een veel betere dan de eerste. Een vriend die hem helpt en uitlegt wat ze gaan doen en wat hij moet doen, en weet dat Thomas wel graag wil, maar alleen wat aangemoedigd moet worden. En thuis krijgt hij ook wat extra knuffels natuurlijk, en maken we meer tijd om samen spellen te doen, met het hele gezin!

Nathan is als een vis in het water met zijn klas. Hij zegt het elke week wel een keer: het beste van Nieuw-Zeeland is toch echt de school: de kinderen zijn er gewoon ècht aardig, nog veel aardiger dan in Nederland. Hij hoeft niet altijd te vragen of hij mee mag doen, hij wordt nu gewoon gevraagd! En ze doen altijd beleefd, nooit boos of druk de hele tijd. Hij heeft pas zelfs een briefje gekregen van een mooi meisje uit zijn klas waar op stond ‘I like you’, maar hij heeft het briefje maar teruggegeven, zei Nathan verontschuldigend lachend; ‘dan weet ik niets te zeggen, mam’.

We zijn erg blij met de school van de kinderen!

Wouter aan de bak…

Wouter is vanaf 15 februari aan het werk gegaan in het centrum van Auckland. Hij fietst 2,5 km naar het station en moet 20 minuten met de trein om vlakbij het bedrijf uit te stappen. We merken dat het een goede werkgever is. Ze zijn goed voor het personeel en hebben diverse activiteiten binnen het bedrijf. Van strand BBQ tot een weekje skieen in de winter met het gezin. Ook zijn er doordeweekse activiteiten op het bedrijf zoals spel avonden. De directeur nodigt elke groep nieuwkomers uit voor lunch en vertelt wat over het bedrijf, wat na veel tijd uiteindelijk in handen is gekomen van de eerste groep werknemers die de software in opdracht hebben gemaakt. Zo zijn de werknemers dus werkgevers geworden, en is er nog altijd een zeer vriendschappelijke houding naar elkaar.

Wouter zit in een team van 7 mensen en dat naar eigen zeggen ‘onderhoud aan een soort SquitXO doet, alleen dan nog oudere software’. Zijn oude collega’s weten vast precies wat dat betekent. Hij wist wel dat hij als ‘gewone ontwikkelaar’ was aangenomen, en geen architect of teamlead rol meer zou hebben, maar er was gezegd dat hij met nieuwe technieken zou gaan werken en in een nieuw team dat dingen vernieuwd. Ze hebben de teams blijkbaar toch weer anders ingedeeld, waardoor het dus minder groen gras blijkt te zijn dan hem was voorgespiegeld. Dus een kleine domper, meldde hij na de eerste week. In de tweede week werd het al beter; het onderhoud wordt door drie teams gedaan, en ze werkten allemaal vreselijk inefficiënt, en als hij vraagt ‘waarom dan op diè manier’ is het omdat het al jaren zo gebeurd. Hij ziet allerlei manieren ter verbetering en gaat kijken hoe hij dat kan oppakken. Wat hem wel erg tegenvalt is de terugreis met de fiets richting ons huis. Het is dus geen vlak landschap zoals in Nederland; Auckland heeft een wijk met bergen/heuvels, die wel wat van de Ardennen weg hebben. En het station ligt onderaan de heuvel. De heenweg sjeest Wouter met 50 km per uur van de heuvel naar beneden, zonder te trappen. Maar de terugweg is een ramp…zelfs na 6 weken fietst hij nog altijd met flinke pijn in zijn benen, en komt hij kletsnat binnen na 20 minuten fietsen. Er was hem verteld dat zoiets na 2 weken wel zou wennen. Door Nederlanders, dus wat weten die er nu van, concludeert hij nu. Hij klaagt vaak wanneer zijn spieren nou eens wennen aan die helling. Maar de fiets is hier nieuw gekocht en hij beweerde hem in elk geval voor 1 jaar te gebruiken (ook al heeft hij vorige 2 weken 3x de bus genomen). Er is ook een busroute maar daar moet weer extra voor worden betaald. En de fiets heeft ook een paar honderd dollar gekost!

In week 4 heeft Wouter een opzet gemaakt voor zijn plan waarmee de ontwikkelaars van de onderhoud teams minder tijd kwijt zijn met ‘prutsen’. Hij heeft de architect, het afdelingshoofd en technisch hoofdverantwoordelijke zijn opzet kunnen laten zien, en groen licht gekregen om dit uit te werken. In de teams zelf zagen de meeste er wel  wat in, maar sommigen waren wat minder enthousiast voor deze verandering van werken, want ze verwachtten dat zijn manier van werken nadelen zou kunnen hebben. De team-leads hebben toegezegd het een poosje te gebruiken en als het echt werkt, gaan alle ontwikkelaars ermee werken. Hij heeft nog een paar andere ideeën over het gebruik van de database (Entity Framework en Dependency Injection) en daar mag hij nu ook een voorstel voor maken. Hij is in elk geval blij met de vrijheid die hij krijgt om ideeën uit te werken.

Dagelijkse dingen

De dagelijkse dingen zijn niet zoals ze in Nederland zijn. De eerste weken hebben we erg moeten wennen aan de boodschappen. We hebben vaak lopen zoeken naar producten die heel gewoon in Nederland zijn. Blijkt het niet in een pot verkocht te worden maar in een blik. De pot verkopen ze uiteindelijk wel maar niet in alle supermarkten en staat het bij de buitenlandse afdeling van de winkel en is het drie keer zo duur. Dan hebben we het over appelmoes. Het blikje appelmoes was niet te eten.

Dus…geen doodgewone Nederlands smakende appelmoes…helaas…

Dan heb je nog wat verschil in supermarkten. De goedkopere supermarkt (zoals de Lidl in Nederland) is hier gi-gant-tisch groot. Je kunt deze vergelijken met het magazijn van de Ikea. Echt bizar. En dan heb je nog de grote hoeveelheid aan keus. Maar de echte lekker dingen zoals Yoghurt, vla en desserts hebben ze niet echt. Een pak vla bestaat niet. En losse vruchten yogurtjes zijn 3 keer zo duur. Ook heb ik neurtale yoghurt geprobeerd te vinden. Het bestaat gelukkig maar kost omgerekend wel € 3,- Het went snel dat de boodschappen prijzig zijn. Het is nou eenmaal zo en het is niet anders. Trouwens ik las afgelopen week een artikel over 3 winkels die ze Kiwi’s hier graag zien komen. De Lidl/Aldi, de Ikea en de H&M. De Lidl willen ze graag verwelkomen om eens die prijzen te drukken. Nou, dat begrijpen we wel! En ik las dat eind dit jaar de eerste H&M in Auckland wordt geopend. Ben benieuwd!

De dagelijks dingen zoals boodschappen hebben de eerste weken veel tijd gekost. We hebben ontdekt dat het handiger en qua prijs beter is om naar een Aziatisch groente zaakje te rijden. Deze vind je trouwens in elke wijk op de hoek van de straat. En de groente van het seizoen is niet goedkoper zoals dat in Nederland is. De courgette uit Nieuw Zeeland is nog steeds erg duur en al het andere fruit en groente wat geïmporteerd is in verhouding even duur. Ach… het zij zo!

Maar voor boodschappen moet je zeker 20 tot 30 minuten voor rijden. Alles is hier ver. Alle mensen wonen in vrijstaande huizen, de wijken zijn allemaal ruim omgezet. Dus om ergens te komen kost gewoon reistijd. Een fiets heb je niet nodig. Het is gewoon niet fietsbaar. Qua tijd en qua heuvels. We zijn daarom erg blij dat we de school op loopafstand hebben. We lopen elke dag de heuvels naar beneden en in het dal staat de school. We kunnen een paadje door de bush lopen en klimmem een klein stukje weer omhoog om bij de school te komen.

Wat ook inspannend is de Engelse taal. Soms ben ik echt even moe van het Engels. We redden ons prima maar soms weet je hele gewone dingen in het engels niet. Of de Engelsen hebben er geen bestaand woord voor. Dat merk je als je er naar vraagt. Dan moeten ze zelf ook even nadenken hoe je iets noemt. Grappig om te merken. Ook dit wordt weer beter als we hier langer wonen. Dan wordt het Engels een gewoonte. Wel merk ik dat de kinderen de laatste tijd Engelse woorden gebruiken om hun verhaal te vertellen. Dan vertellen ze over verschillende dieren. De helft van de dieren wordt genoemd in het Nederlands en de andere helft in het Engels.

We betalen hier geen afvalheffing. Maar we moeten onze vuilnis wel in speciale oranje zakken aan de kant van de weg leggen. Deze kun je weer kopen bij de supermarkt. Dus geregeld krijg ik de vraag bij de kassa of ik nog een afvalzak nodig heb! Als je deze zak niet gebruikt dan wordt je afval niet meegenomen. Hier wordt wel plastic gescheiden en dit wordt verzameld in een grijze container. En oudpapier halen ze ook tegelijk op met de rest van het afval. Groente en fruitafval kun je in een speciale gootsteen gooien waarna het wordt vermorzelt en in het riool beland. Geen appelschillen die gaan rotten en waar vliegen op af komen! Toch wel praktisch.

Wachten op het eerste maandsalaris

We hebben precies genoeg spaargeld gehad totdat het eerste maandsalaris van Wouter werd gestort op onze Kiwi rekening. We waren enorm opgelucht dat we het financieel hebben gered. We hebben 2 maanden zonder salaris geleefd en dan ook nog alle onkosten van de emigratie kunnen opbrengen. We zijn ook enorm blij en voelen ons rijkelijk gezegend. En daar zijn we God enorm dankbaar voor.

Na het eerste salaris hebben we een bankstel kunnen kopen. Daar hebben we enorm naar uitgekeken. Na twee maanden op rechte stoelen te hebben gezeten. Was het een verademing om ‘s avonds weer te hangen op een bank. In Nederland hebben we onze trampoline achter gelaten met de belofte aan de jongens dat er een grotere terug zou komen als we genoeg ruimte in de tuin zouden hebben. Ook hier hadden we budget voor na het eerste maandsalaris. Het is een trampoline met diameter van 4.2 meter geworden! De jongens kunnen heerlijk hun energie kwijt!

De balans na 3 maanden Nieuw Zeeland

Eind februari zijn we een weekendje weg geweest met de vouwwagen. Het was 50 minuten rijden van Titirangi maar dan voel je echt dat je op vakantie bent. Ver weg van huis. Dat is echt heel leuk. Het land is werkelijk prachtig en ook zo dicht bij de stad zijn er mooie routes en tracks. Er zijn vele stranden rondom Auckland en dat vinden we echt bijzonder aan het land.

We vroegen de kinderen afgelopen week welk land ze leuker vinden; Nederland of Nieuw Zeeland. Ze vinden de school hier leuker. De kinderen zijn hier vriendelijker. En dat merk ik zelf ook. De kinderen zijn beleefder. Vriendelijkheid wordt al vroeg bij gebracht. Thomas mist het grote huis met speelkamer aan de Lavendelheide in Wolvega wel een beetje.

We zijn echt heel erg blij dat we de keuze hebben gemaakt van emigreren. Het weer is al zo land we hier zijn boven de 20 graden. De mensen spreken allemaal over de herfst. Maar wij vinden het nog steeds zomer. We lopen al 3 maanden in een t-shirt met korte broek en we hebben tot vorige week elke avond buiten gegeten. Sinds een week is de wintertijd ingegaan. En kregen we een uur erbij. Dat betekent dat het ‘s avonds eerder donker is. En dat je vroeger moet eten om nog lekker in de zonsondergang te kunnen eten. We genieten volop van Nieuw Zeeland.

4 Responses to Het leven in Nieuw Zeeland

  • Hallo familie Wigman,
    Mooi om te lezen dat het nu goed met jullie gaat! Wel moeilijk en verdrietig dat het met Levi zo moeizaam ging in het begin maar blij dat hij zijn draai heeft gevonden… Thijs mist hem nog regelmatig

  • Hallo familie Wigman,
    Mooi om te lezen dat het nu goed met jullie gaat! Wel moeilijk en verdrietig dat het met Levi zo moeizaam ging in het begin maar blij dat hij zijn draai heeft gevonden… Thijs mist hem nog regelmatig

  • Hallo familie Wigman,
    Mooi om te lezen dat het nu goed met jullie gaat! Wel moeilijk en verdrietig dat het met Levi zo moeizaam ging in het begin maar blij dat hij zijn draai heeft gevonden… Thijs mist hem nog regelmatig. Ook voor Thomas een moeilijke tijd en Nathan geen problemen… bijzonder hoe anders alles kan lopen dan dat je had verwacht…Wij wensen jullie veel geluk aan de andere kant van de wreld en skypen gauw weer eens! Nog bedankt voor het fimpje met verjaardagslied.. Thijs straalde .. dat had ik eigenlijk moeten filmen echt top!
    Groetjes Jan, Rinske, Niels, Thijs van Agteren

  • Lieve famlie overzee,

    Fijn te lezen dat het jullie goed gaat. De moeilijkste aanloop problemen hebben jullie achter de rug. Met bewondering hebben we jullie verhaal gelezen. We hopen dat de komende tijd alles nog beter mag gaan. Oma Coby is met de Pinksteren bij Nico en Tinie in IJlst. Als ze jullie verhaal leest, zal ze vast heel erg trots op jullie zijn. Wij zelf verblijven nu voor 3 weken op een camping in Den Ham. Helaas laat mijn gezondheid te wensen over, er zijn 5 uitzaaiingen gekonstateerd. We houden er de moed in, en we wensen jullie God,s onmisbare zegen toe voor de komende tijd.
    Hartelijke groeten van: Jur en Gerrie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>