De maand april is rustig verlopen. We merken dat het af en toe wat kouder wordt maar de temperaturen blijven overdag toch tussen de 22 en 25 graden. Met de zon er volop bij.

We hebben 23 april Thomas zijn verjaardag gevierd. We hebben een paar buren, Duitse vrienden met twee boys en een paar klasgenootjes met ouders uitgenodigd en met prachtig mooi weer een heerlijke middag op het dek gehad. Met deze nieuwe vrienden was het toch een geslaagd en gezellig feestje! Met als afsluiting een Skype-feestje-gesprek met Opa& Oma en Pake & Beppe in Nederland. En natuurlijk werd er voor de camera ook cadeautjes uitgepakt!

Er is geen centrale verwarming in ons huis. Ik denk dat dat niet eens bestaat in Nieuw Zeeland. Iedereen heeft of een houtkachel of een ‘heatpump’, ofwel airco/verwarmer aan het plafond hangen. In ons huis hebben we alleen een openhaard en geen heatpump. De buurvrouw gaf ons het advies om tussen de 4 en 8 kuub hout te bestellen. Want dat heb je ongeveer nodig om de winter warm door te komen. Dus na wat Googlen heeft Wouter 6 kuub hout besteld  en deze is dus in april geleverd. Onder het huis hebben we een soort garage en achterin hebben we nog een ruimte waar we het hout droog kunnen bewaren. Het was best veel werk om al dat hout op z’n plek te krijgen, en dus een mooie kans om een leuk zakcentje te verdienen voor de jongens. 5 dollar als je mama ging helpen met sjouwen! De buurvrouw had nog een kruiwagen staan en die mochten we wel gebruiken. Na een paar uren hout tillen waren ze er klaar mee. Ik was super trots op de boys, wat is het fijn dat we kids hebben! De laatste kuub heb ik samen met Wouter in de garage gekregen, nadat hij uit z’n werk was gekomen. En omdat het al 19.00 uur was zijn we maar naar de Mac gereden om het feestje mee af te sluiten.

Nu het eind mei is hebben we bijna dagelijks de openhaard aan. Sommige dagen zijn zonnig en dan warmt de zon in de middag het huis op. Maar de ochtend is erg koel. Elke dag heb ik een vrijwilliger die ‘graag’ het vuur aan steekt. En er voor zorgt dat deze blijft branden.

Keep breaking the rules

Wouter heeft halverwege de maand mei zijn 3 maanden evaluatie-gesprek gehad op z’n werk. Hij was benieuwd naar dit gesprek want hij heeft af en toe dingen ‘overhoop gegooid’. Het is maar afwachten hoe dit beoordeeld wordt. Gelukkig was het gesprek zeer positief met als argument: ‘Keep breaking the rules’, want Wouter houdt zich niet zomaar aan de regels, maar kijkt of ze wel nut hebben of dat het beter kan, en heeft zo al aardig wat verbeteringen doorgevoerd bij drie basis-teams. Nou dit had hij niet direct verwacht, want niet alle wijzigingen verliepen pijnloos, maar ze hebben het juist erg gewaardeerd. Als Nederlander kunnen we vaak te direct zijn. En dan is het afwachten of dit wordt geaccepteerd! – gelukkig wel :-) Hij is zelfs gevraagd of hij ook bij andere teams wilde kijken of dat soort verbeteringen doorgevoerd kunnen worden.

Na vier maanden wonen in Nieuw Zeeland zijn er ook dingen die echt anders zijn dan in Nederland en waar je ook heel snel aan gaat wennen. Het is misschien wel leuk om die dingen eens te benoemen.

Verdrijvingsvlak
Waar je in Nederland niet op het verdrijvingsvlak mag rijden, dat zijn die grote witte strepen op het wegdek, gebruik je die hier volop in Nieuw Zeeland om voor te sorteren of gewoon af te slaan, terwijl het lijkt dat je alleen rechtdoor mag. Binnen de bebouwde kom heb je kilometers aan wit gestreepte banen tussen de twee wegdekken. En als je van de linkerbaan wilt afslaan naar rechts (In NZ rijden we links in plaatst van rechts) dan voeg je al even van te voren in op zo’n verdrijvingsvlak. Dit is erg handig want niemand hoeft achter jou te remmen als je de bocht om wilt. Ook kunt makkelijker invoegen als je rechtsaf wilt slaan. Het is ook erg handig om bijvoorbeeld het stoplicht naar rechts makkelijker te bereiken als een hele lange rij rechtdoor wil gaan het het stoplicht staat op rood voor rechtdoor. Dan gebruik je deze ‘verdrijvingsvlakken’ om toch het stoplicht naar rechts te kunnen pakken. Erg handig als die wel op groen staat, maar de invoegstrook naar rechts leeg staat of juist vol is om achter in de rij aan te sluiten… op het verdrijvingsvlak! Deze vlakken zijn echt overal en super handig. Het wordt afkicken als we weer eens in Nederland rijden.
Links
Omdat de wegen hier links georiënteerd zijn lopen de voetgangers ook links op een wandelpaadje en moet je rechts voorbij lopen als voetganger. Soms denk ik er niet aan en dan loop ik ook de tegenliggers in de weg.
De haaientanden staan trouwens de verkeerde kant op, hier op het wegdek. Als je voorrang hebt dan staan de tanden van je af. Oftewel de driehoek staat verkeerd om. Het blijft een gek gezicht.
Maar over het algemeen staat er een dikke streep op de weg met een bord: ‘give way’.
Zodra het stoplicht op oranje springt stoppen de auto’s al voor het stoplicht. Als ik achter iemand rijd die gaat stoppen bij oranje dan denk ik vaak: Goh dat stoplicht had ik best nog kunnen halen. Maar nee, hoor… de voorligger stopt al keurig. Het verkeer is daarom ook erg relaxed. Er wordt een hand uit het raam gestoken als bedankje dat je iemand voor laat gaan. En vaak geven de mensen je voorrang, ook al heb je die niet. De mensen wachten netjes op de rotonde en piepen er niet nog snel voor. Het is grappig om te zien dat niemand haast heeft. Laatst zat Wouter zo dicht op de voorligger dat ik er mee ging bemoeien en me bijna doodschaamde dat hij zat te bumperkleven. Dit gebeurt echt nooit hier. Het nadeel aan dit relaxte rijden is dat ik soms zit te twijfelen hoe de verkeersregels ook al weer waren. En of deze misschien anders zijn omdat we links rijden!
Laatst was ik met de kinderen onderweg naar Orawa. Een plaatsje boven Auckland. Het is een rit van 50 minuten vanaf Titirangi. Maar ik heb er veel langer over gedaan, want Auckland kent dus gewoon files. Op de snelweg is de langzame baan links. Dus in een stad als Auckland is het fijn om relaxed op de linkse baan te rijden en goed naar de navigatie te luisteren. Maar deze linker baan wordt ook heel vaak automatisch een afrit. Het is niet een weg met een uitvoegstrook maar het is een weg die afrit wordt. Dus voordat je het weet rijd je de snelweg af. Erg vervelend… dus toen maar besloten om op de middelste baan te blijven rijden. Want dan overkomt het me niet. En daar maakt niemand zich druk om. Ik zag dat veel meer mensen dat gewoon deden.
Het links rijden is totaal geen probleem en het heeft mij verbaasd hoe snel dat gewoon is. Maar regelmatig vergeet ik wel om rechts in de auto te stappen als ik moet rijden. Dan leg ik mijn tas maar vast op de bijrijders stoel en loop ik een rondje om de auto. Ook is de ruitenwisser kant de richtingaanwijzer en andersom! Toen we net in Nieuw Zeeland waren en ik wilde de knipperlicht aanzetten om af te slaan dan schoven de ruitenwissers over het raam. Oeps!
Er is ook een verkeersbord met een man er op, waar ‘aged’ bij staat! Erg handig om te weten dat er oude mensen zomaar de weg over kunnen steken!
Stoepkrijt
We mogen onze auto niet zomaar aan de andere kant van de weg parkeren. Want dan staat de auto tegen de stroom ingeparkeerd. In Nederland bestaat deze regel niet. Dus tijdens het zoeken naar een parkeerplek aan een drukke weg moet ik mijzelf goed herinneren dat ik deze parkeerfout niet maak. Op de meeste parkeerplaatsen hoeft men niet parkeergeld te betalen. In het centrum in de stad betaal je dat wel maar in de buitenwijken bij de winkelcentra hoeft dat niet. Wel is er vaak een maximale parkeertijd van 1 uur of 2,5 uur. Ik heb mij vaak afgevraagd hoe ze dat nou kunnen controleren als je geen blauwe schijf hoeft te gebruiken. Tot ik van Uta hoorde dat ze met een wit krijtje een streep op je band van de auto zetten. En als je na een bepaalde tijd er nog steeds staat dan weten ze dat je niet op tijd terug bent en krijg je een boete. Ik vond het een vaag verhaal totdat ik bij het winkelcentrum ging parkeren en de parkeerwachters met een dik wit krijtje in de handen zag lopen om de auto’s te controleren! (haha).
De koerier
De huizen hebben geen deurbel. Als we een pakketje krijgen dan staat ons huis als eerste op de route van de koeriersdienst. En dat is 7:00 uur s’ ochtends. Wij staan meestal 7:10 uur op en vinden regelmatig een briefje buiten bij de deur dat we niet thuis waren. Het probleem is dat hij even op de deur klopt en weer verder gaat nadat er bij ons meestal geen licht brand rond die tijd. Dan kun je via internet een nieuwe afspraak regelen. En dan moet de wekker eerder worden gezet en dan ga ik maar in mijn ochtend jas voor de deur zitten wachten. Zodat ik de koerier niet nog een keer mis loop. Dat is ons trouwens al twee gebeurd dus. Dan moet ik een half uur rijden om het pakketje af te halen bij het magazijn.
Alle huizen hebben enkel glas en de huizen zijn echt enorm duur hier in Auckland. Ik zit wel eens gek scherend met Uta, Duitse vriendin, zit te lachen dat er 8 ton wordt gevraagd voor een in ons ogen Zuid Europees houten huisje, maar de huizenmarkt is echt een enorm probleem, maar over financiën zullen we volgende keer wat uitgebreider ingaan. De huizen zijn zonder isolatie gemaakt en van zulke materialen dat je als inbreker zo binnen bent; het is echt zo slap gemaakt! Het is niet voor te stellen… er zijn haast geen sloten, maar draaihendeltjes, en van die hele slappe die wij in Nederland voor een tuinhekje gebruiken. In Nederland zou dit niet denkbaar zijn. Gelukkig zijn de temperaturen nog erg aangenaam. En is het allemaal goed te doen. Het tocht door de kieren maar met de gordijnen dicht hou je de ‘kou’ wel buiten. Voor zover het kou te noemen is.

 

Wie doet steeds ‘bliep-bliep’, die auto van het slot?

 

Doordat we enkel glas hebben hoor ik vaak binnen de vogels van buiten fluiten. Er is 1 vogel die erg opvalt qua fluit-geluid. Ik dacht eerst dat steeds de buren de auto op slot deden of van het slot af haalden met een sleutel-afstandbediening. Want een paar keer per dag hoorde ik zo’n ‘bliep bliep’ geluidje. Maar het blijkt gewoon een vogel te zijn die dat geluid fluit. Het lijkt op een spreeuw, maar dan zwart met fel wit en geel, en zit in de bomen rondom ons huis, en hij maakt de meest vreemde geluiden: hij bliept, krast, fluit, bromt en nog wat geluiden waar geen naam voor is, echt heel apart!
Schenden van de privacy ?!
We de eerste weken van ons leven in Nieuw Zeeland hebben we veel verschillende supermarkten bezocht. Om te kijken welke het beste was voor ons. Bij de FreshChoice hadden we wat boodschappen gedaan en vlak voordat we de supermarkt uit wilden lopen zit er een beveiliger bij de deur voor een groot collage van allemaal foto’s van winkeldieven. Allemaal gefotografeerd door een beveiligingscamera. Ik heb er even naar staan kijken en mij hier over lopen verbazen want in Nederland zou het schenden van de privacy zijn en mag je de dief niet publiceren. En waarom niet… als hierdoor mensen het laten om te stelen…
Zoals de meesten van jullie wel weten hebben wij drie jongens die graag mogen klimmen. In Nederland stond een speelhuisje op het schoolplein. Onze jongens spelen niet alleen in het huisje maar waren regelmatig op het dak van het speelhuisje te zien. Als moeder werd ik vaak door de moeders gewezen op het feit dat er weer een jongen op het dakje zat. Op dit schoolplein zijn heel veel speelrekken en klimrekken en hoge bomen te vinden. En regelmatig zitten er kinderen hoog in de boom. En geen ouder die er van schrikt. Het is blijkbaar helemaal niet zo erg en kunnen de kinderen hier meer kind zijn. Zo ook tijdens een wandeling langs 150 m. hoge kliffen bij de zee. Erg mooi en soms best gevaarlijk want je zou als je niet oplet naar beneden kunnen vallen, en op bepaalde delen is de rand van de klif maar een meter of 2 van het pad. Er is geen enkel hek of afrastering te vinden. En een bord met waarschuwing is er ook niet. Wouter en ik zeggen dan gekscherend; ‘In Nederland zou dit niet kunnen en was het al lang afgesloten met een hek’.
Bare feet
Lopen op blote voeten is heel normaal. Kinderen maar ook volwassenen en tieners lopen op blote voeten over straat. In de supermarkt op school. Het maakt niet uit. Vanaf het eerste moment dat ik begreep dat Kiwi’s graag op blote voeten lopen heb ik onze jongens direct vertelt dat ‘wij’ dat niet gaan doen. In de tuin en rondom het huis is het geen probleem. Maar op het schoolplein gaan de schoenen niet uit. Je ziet heel vaak dat kinderen met hun schoenen in hun hand naar school lopen. Of dat er schoenen op het schoolplein liggen. Grappig om te merken dat de mensen hier het een Kiwi-ding vinden!
Overal in de supermarkt, op school of in de krant, aan de deur wordt je gevraagd om te sponsoren. Aan de deur wordt voor het ziekenhuis geld gevraagd voor een speciale kinderafdeling. En of ik als ‘lid van de buurt’ elke maand 5 dollar wil geven. Op school krijgen de kinderen elke maandag een briefje mee die ze kunnen inleveren om op dinsdag met lunchtime een worst te kunnen eten. Aan de deur komen de kinderen van year 7 & 8 (Intermediate) chocolade repen verkopen. In de supermarkt bij de kassa werd mij gisteren nog gevraagd of ik een sleutelhanger wilde kopen. Vandaag werd mij die ook aangeboden bij The Warehouse (soort heel grote blokker met kleding). Ik had hier al iets over gelezen in de krant. Maar waar het geld nou precies voor bedoeld was. Elke vrijdag werd tot twee weken geleden ijsjes verkocht na schooltijd. Echt overal is geld voor nodig. De acties die op school worden gedaan gaan naar het potje voor de school. Naast al deze sponsoring waar ze geld van je vragen, via de kinderen, is er ook een vrijwillige-verplichte-bijdrage op school. Het gaat om een paar honderd dollar, die je aan het begin van het schooljaar moet betalen. Hij is vrijwillig maar de school verwacht dat deze gewoon betaald gaat worden. Omdat onze school een decile rate van 7 heeft krijgen ze minder geld van de overheid. Dus moet het geld worden aangevuld door sponsoring. Een school met een decile 2 die ontvangt veel meer geld voor elk kind en een school met een rate van 10 krijgt niets per kind. Dus wij zitten op een gemiddelde school. Die trouwens wel erg goed staat aangeschreven, hoorde ik laatst.
Oh ja, ik verbaasde mijzelf namelijk ook…want vandaag had Thomas een zwarte jogging broek aan met een t-shirt en een zwarte pet. Hij leek zowaar een Kiwi-jongetje. Want de kleding van de kinderen hier is totaal anders dan die in Nederland. Veel jogging-stoffen en sportbroekjes als dagelijkse outfit. In Nederland zou ik deze zwarte jogging broek nooit hebben aangeschaft. Maar ja, als Thomas volgende week op kamp gaat dan wil ik niet z’n nette spijkerbroeken aan laten trekken. Dus dan maar een joggingbroek! Na het passen van de broek zei hij direct; ‘Nou Mama, deze vind ik lekker zitten… deze houd ik vandaag lekker aan!’ (aaargh…)

 

Het went vast
Het zijn natuurlijk geen echt schokkende dingen en ik denk dat het gewoontes zijn die mij over een tijdje niet meer opvallen. Maar nu verbaas ik mij hier nog over en kan ik ze nog met jullie delen.
Het gaat hier z’n gangetje met ons gezin en het leven begint wat normaal te worden. De kinderen vinden de school hier leuker dan in Nederland. Dit vroegen we nadat we de balans na een aantal weken op maakten: ‘de kinderen zijn hier gewoon vriendelijk; hier maken geen ruzie, ze schreeuwen niet, en ze slaan ook niet’, wat dus in Nederland wel gebeurde, en niet als uitzondering! Dat hebben we in Nederland trouwens wel aangekaart, als Wouter bijvoorbeeld zag dat een kind een ander kind in de gym kleedkamer sloeg. Maar ja, ‘hij heeft ADHD, en hij moet dan ook op de gang zitten, hoor. Wat moeten we anders doen?’, werd er dan gezegd door de leerkracht. Het zijn vast niet allemaal brave mensen hier, maar Nederland kan op het gebied van fatsoen wel wat leren van Nieuw Zeelanders. Maar goed, we merken dat de afgelopen tijd (de tijd voor de verhuizing in Nederland) erg druk is geweest en dat we daar nu wat van bij komen. Wel heb ik eind april een dipje gehad. Dan zaten mijn gevoel en rationele denken niet op 1 lijn. Het ‘gewone’ van het leven, het bekende… miste ik gewoon erg. Gewoon boodschappen doen, zonder er bij na te denken. Gewoon praten en een gezellig gesprek voeren, zonder er bij na te denken, vielen me zwaar. Het makkelijke en gewone van Nederland. Zonder dat het energie kost. Maar als je mij dan vroeg of ik terug wilde verhuizen naar Nederland dan wilde ik dat ook weer niet. Want we geloven dat hier onze plek is, en het is niet slecht; we wonen echt heel mooi. In een erg mooi land met een prachtige natuur. Waar het leven goed is en het klimaat erg fijn. Voordat we gingen emigreren had ik al gelezen dat er na 3/4 maanden een eerste dipje kan komen en dat dit een heel normaal proces is. Wat ben ik dan blij dat er Skype is en dat ik ook even een bakkie koffie kan doen bij de buurvrouw van 84 die ook lekker even Nederlands praat.
Wij zitten in de herfst en dat merken we door meer regen en ‘s nacht harde wind met buien, maar het voelt nog steeds als een warme lente. De temperatuur blijft overdag toch aangenaam rond de 18/19 graden! En als de zon er is lijkt het soms nog wel een beetje zomer.
Herfst in NZ

De herfst is begonnen!

4 Responses to Nieuw Zeeland vs Nederland

  • Hester, reuze bedankt voor al je indrukken. Fijn dat alles goed gaat. Hartelijke groet, ook aan Wouter en de kids van: Jur en Gerrie

  • Tsjonge, weer veel geschreven, fantastisch!! We leven met jullie mee. Een mooi verhaal om te lezen, de verschillen, de bijzonderheden. Natuurlijk is er dan ook even een weerslag. Veel sterkte op die momenten! Het is fijn dat de kinderen hun draai vinden! Hartelijke groeten!!!

  • Wat fijn om te lezen dat het jullie goed gaat!

  • Wat fijn om te lezen dat het jullie goed gaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Adresgegevens

Familie Wigman

24 Ambler Avenue, Glen Eden
Auckland 0602, New Zealand

---
We zijn bereikbaar via:
- WhatsApp op 06 45620438
- Skype op wouter.wigman

Meld u aan voor onze nieuwsbrief