Wat vliegt een jaar snel voorbij!

Strand op 30 min afstand

Strand op 30 min afstand

Het is alweer een jaar geleden dat we onze blog een up-date hebben gegeven en wat vliegt een jaar snel voorbij. Allereest willen wij laten weten dat het goed met ons gaat. Het is nu een dik jaar geleden dat Wouter het ongeluk heeft gehad. En hij is daar gelukkig weer helemaal van herstelt. Het herstel heeft nog een heel jaar in beslag genomen. Pas na 11 maanden hoefde Wouter na zijn werk niet meer plat te liggen. Hij werkte vanaf januari j.l. al wel full time maar dan was hij aan het einde van de dag helemaal kapot. Nu is het niet meer nodig om plat te liggen, maar merkt hij nog af en toe dat zijn rug soms wat zwak is als er een paar drukke dagen zijn geweest. We zijn als gezin enorm dankbaar dat het goed is afgelopen.

Zelfstandig

In december vorig jaar zijn we een midweek op vakantie geweest naar Napier/Hastings. Dit is zo’n 400 kilometer rijden van Auckland en ligt aan de oost kust van het Noorder eiland. We gingen niet zonder reden deze plaats bezoeken. We wilden kijken of we naar die gebied zouden moeten verhuizen. Het levens onderhoud is in Auckland zo ontzettend duur en verhuizen naar een goedkoper gebied zou een oplossing kunnen zijn. Via de FB groep Nederlanders in NZ hebben we twee visites gedaan bij Nederlanders die daar wonen. Het waren gezellige ontmoetingen en we hebben veel informatie gekregen over het gebied en de werkgelegenheid. In die week zijn we ook nog twee software bedrijven binnen gelopen. Terug op de camping kreeg hij van een bedrijf een baan aangeboden. Toen we terug in Auckland waren zaten we te wikken en te wegen over een eventuele verhuizing naar Napier. Uiteindelijk hebben we besloten om in Auckland te blijven. Gewoonweg omdat het links om of rechtom niet beter zou zijn. De huren zijn wel iets lager in prijs maar de lonen zijn ook iets lager. Wouter raakte wel geïnspireerd door het gesprek van het Nederlandse stel waarvan de man ook als software ontwikkelaar werkte maar dan als contractor – zelfstandige – en dat hij voor allerlei werkgevers werkte in heel Nieuw-Zeeland. Dat idee stond ons wel aan, dat de locatie echt helemaal niet meer uitmaakt voor de inkomsten.

Eind januari 2017 is Wouter met zijn huidige baas gaan praten over zijn switch van werknemer naar contractor. Want zijn jaar contract zou half februari worden omgezet in een permanent contract. Zijn huidige baas liet direct weten dat hij Wouter zo graag in dienst wilde houden en dat hij zelfs als contractor kon blijven, iets wat ze normaal echt niet doen! Het is ook mooi dat het loon hoger is, mits je een jaar door kunt werken. Uiteindelijk is Wouter nog steeds aan het werk op dezelfde werkplek en is alleen de contract-vorm veranderd: iedere drie maanden hoort hij of het werk wordt verlengd of niet. Omdat de werkgever nog heel veel werk heeft, lijkt het voorlopig goed te gaan, en door het hogere salaris zijn we zo onzettend blij dat het bezoek aan Napier een grote verandering heeft gebracht. We zien hierin een knipoog van boven. Mijn gebed van toen was of we duidelijkheid mochten krijgen omtrent een eventuele verhuizing, vanwege financiële redenen. Juist door de gesprekken met deze Nederlanders kwam Wouter met het plan om zelfstandig te gaan!

We blijven dus lekker in Auckland. De kinderen hebben het erg naar het zin op school en met vriendjes. We hebben vorig jaar oktober vrienden uit Nederland over gehad wat enorm gezellig was. In januari zijn Hester haar ouders op visite geweest en waar we samen mee op vakantie zijn geweest in Nieuw Zeeland. En we zijn vlak voordat Hester drie weken naar Nederland zou afreizen nog verhuisd naar een ander huurhuis.

Tiny House

In ons blog van een jaar geleden lieten wij al wat weten over onze plannen van het bouwen van een Tiny House. Dit plan heeft zich de afgelopen maanden verder ontwikkeld en we verwachten onze trailer volgende maand op te kunnen halen bij een trailer builder in het noorden van Auckland. We hebben het ontwerp van ons Tiny House in SketchUp uitgewerkt en we volgen nog steeds alle nieuwe video’s die online komen op internet. Hier halen we vaak nieuwe inspiratie uit. Ons huisje voor 5 personen krijgt op papier al aardig vorm. We hopen eind november te kunnen starten met de bouw en we denken 1 tot 1,5 jaar bezig zijn met de bouw. Wouter zal voornamelijk in de weekenden bouwen en Hester zal door de weeks de afwerking doen. We willen niet alleen maar alle tijd besteden aan dit project maar ook tijd inplannen voor de kinderen. Vandaar dat we rekening houden met een langere planning. We hebben allemaal zin in het bouwen van het Tiny House. De kinderen vertellen her en der over onze plannen en via FB hebben we al een aantal Tiny Houses mogen bezichtigen. Hester houdt via haar Facebook pagina https://www.facebook.com/Tinyfamilyhouse/ een soort Blog bij waar de bouw gevolgt kan worden. Een leuke website van Tiny Houses in Nieuw Zeeland is Living Big in a Tiny House. http://www.livingbiginatinyhouse.com/

Nederland

Zoals jullie al lazen zijn we ook verhuisd afgelopen augustus. We hebben anderhalf jaar met veel plezier op Highland Avenue gewoond maar er waren zeker ook wat minpunten. De eigenaar van het huis wil liever niet dan wel in het huis investeren, en een lekkende kraan laten ze gerust 6 maanden zitten. We hadden diverse lekkages in het dak wat iedere keer opnieuw werd opgelapt, maar uiteindelijk vervangen werd. Met 40 jaar oude dakpannen. Het huis is ook weer ontzettend koud geweest in de wintermaanden. En wij hadden twijfels of de oprit wel geschikt zou zijn om onze Tiny House op te kunnen bouwen. In mei had deze ‘Landlord’ ook nog de huur met $50,- per week omhoog gedaan, dus betaalden we 200-250 dollar per maand extra, op de al (voor ons Nederlanders extreme) huur van $2900 per maand. Wij denken om de kosten die ze aan het huis had terug te verdienen, maar misschien gaat dat ieder jaar zo. Na veel reageren op andere woningen, die als warme broodjes verhuurd worden kwan eind juni weer een huis voorbij waar we direct een bezichting hadden geboekt. Dit huis is puur geselecteerd op de oprit (4 meter breed – 30 meter lang), 4 kamers, en ook op isolatie in de vloer en het dak. Het huis is warmer, de huur is hetzelfde als de vorige woning zonder huurverhoging en het heeft geen vloerbeddekking(!) maar mooie houten vloeren. Vloerbedekking is standaard in Nieuw Zeeland. Dit doen ze om wat warmere voeten te hebben in de winterperiode, in een koud Kiwi-huis – hahaha! Omdat de eerste mensen die zouden bezichtigen afgezegd hadden, waren wij nu een keertje eerste, en hebben we direct ja gezegd. Na onze verhuizing werd onze vorige huurwoning met nog eens $50 per week huurverhoging weer in de verhuur gezet. Na 3 weken was het verhuurd.

Hester had al een ticket naar Nederland geboekt voordat we gingen verhuizen. Verhuizen in Nieuw Zeeland kan na de wettelijke opzegtermijn van drie weken. Zo is dat ook met het nieuwe huis. Je hebt een bezichtiging, wordt je uitgekozen als huurder dan heb je drie weken later de sleutel. Hester haar ticket naar Nederland zou 5 september plaats vinden. Halverwege juli was de bezichtiging, en dus 10 augustus zijn we verhuisd. Een maand later ging het vliegtuig. Gelukkig functioneert Hester het beste op strakke deadlines en het huis was helemaal aan kant toen ze het vliegtuig in stapte.

De reis naar Nederland heeft haar goed gedaan. Het was heerlijk om alle familie en vrienden weer te zien. Maar het was ook weer goed om na drie weken terug te gaan. Voor Hester was deze trip naar Nederland een goede mentale afsluiting van de emigratie, 18 maanden geleden. Nieuw Zeeland is nu echt ons nieuwe thuis.

Tot horens en ziens in Nieuw Zeeland ;-)

 

 

 

Een roerige tijd

De maand juni is niet zo verlopen zoals we zouden denken: ‘Lekker rustig en de eerste hectische maanden van emigreren achter de rug…’ In de eerste week van juni zag ik (Hester) een hele mooie vacature als Grafisch Ontwerper voor 18 – 20 uren. Ook de organisatie sprak mij enorm aan. Maar voordat ik kon solliciteren heb ik mijn portfolio moeten bijwerken met de meest recente ontwerp-opdrachten van het afgelopen jaar. Ook mijn CV moest ik vertalen naar het Engels. Een hele klus en op maandag 13 juni heb ik alles opgestuurd naar het bedrijf. De sluitingsdatum was 15 juni. Helaas heb ik na 15 juni niets meer gehoord, maar ook geen moeite gedaan om er nog achteraan te gaan bellen. Ons leven kreeg op 15 juni namelijk een hele andere wending…

Ongeluk

Lang heb ik niet kunnen stilstaan bij het feit dat ik heb gesolliciteerd. Op woensdag 15 juni stond ik op het punt om de kinderen naar school te brengen, toen ik werd gebeld op mijn telefoon. Ene John, van de ambulance liet mij weten dat hij Wouter naar het North Shore Hospital zou brengen. Omdat Wouter zojuist een ongeluk had gekregen met de fiets! Een auto gaf Wouter geen voorrang en zo klapte hij met 45 km per uur frontaal tegen de auto en vloog er overheen en kwam met een gigantische val op de straat terecht. Ik schrok mij wild! De man wilde al ophangen. Gelukkig kon ik hem nog vragen of Wouter nog leefde en kon praten. Hij gaf Wouter de telefoon en hij stelde mij gerust. En zei dat ik de kinderen eerst naar school kon brengen. Achteraf hoorde ik van Wouter dat hij op dat moment bijna niet kon ademen en praten.

Rond 9.30 uur kwam ik terug van school en tegelijkertijd komt er een politie auto aanrijden. Een agent stapte uit en kwam Wouter zijn fiets terugbrengen, die in 4 verschillende delen uit de auto werd getild. De politieagent gaf mij de tip om pas 11.00 uur weg te rijden vanwege drukke wegen. Het ziekenhuis is 45 minuten rijden van Titirangi en tijdens de spits is het niet de beste tijd om die kant op te gaan. De onderzoeken van Wouter kostten ook enige tijd.  De politie vertrekt en de oude (Nederlandse) buurvrouw vraagt mij binnen om een koffie te drinken. Ze zag dat wouters fiets werd gebracht en was hiervan geschrokken.

De hele dag heeft Wouter op de Intensive care gelegen en heeft hij diverse scans gekregen om te kijken welke verwonding zijn val zou hebben opgeleverd. Die nacht heeft Wouter in het ziekenhuis doorgebracht. De volgende dag kwam de uitslag van de scans en ze konden hem zeggen dat zijn ruggenwervel was gebroken. De breuk was redelijk gunstig zodat Wouter geen operatie nodig zou hebben. Op zijn aandringen mocht hij ook direct naar huis om te herstellen. De eerste weken heeft hij 24/7 plat gelegen, na 6 weken was hij nog steeds niet pijnvrij en werd hij doorverwezen voor een MRI-scan. Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn: het bleek wel dat er nog een paar wervels gekneusd waren, boven de breuk, wat met een X-ray niet te zien is. En een gekneusde wervel duurt 6 maanden om te herstellen. We hebben veel hulp gehad van de mensen van de kerk hier in Titirangi. En ook merkten we dat we gedragen werden door gebed van de mensen van de kerk en familie en vrienden in Nederland!

We beseffen maar al te goed dat Wouters ongeluk veel erger had kunnen zijn dan nu het geval is. We voelen ons beschermd en we zijn dankbaar voor alle lieve mensen die we in deze korte tijd hebben leren kennen en die ons in deze tijd tot steun zijn geweest. Op dit moment werkt Wouter weer 6 uren per dag, met pijnmedicatie. Als hij thuis komt moet hij een uur plat liggen om daarna met ons het avondeten te hebben. Hij helpt dan nog even met de kinderen en moet daarna weer plat gaan liggen. Heel langzaam zien we zijn rug herstellen.

21 juni

De Winter begint hier in juni en dat hebben we echt gemerkt. Overdag is het niet echt koud. Je zou het eerder een warme herfst kunnen noemen. Met heel veel regen. Het geeft een prachtig gezicht. De damp ligt op de bergen en het dal. Een paar keer per week verschijnt er een regenboog aan de hemel. Niet een halve, zoals we die vaak in Nederland kunnen zien. Maar een regenboog met een begin en eindpunt en dan een hele mooie heldere. De zon en regen wisselen elkaar hier regelmatig af. En soms is er een tweede te bewonderen! De temperatuur schommelt van 13 tot 19 graden. Af en toe is de trui bijna te warm. De body-warmer die ik in Nederland een paar weken per jaar kan dragen, is hier een hele goede ‘winterjas’! We hebben wel hele koude dagen gehad maar dat merken we voornamelijk door het huis wat nul-comma-nul geïsoleerd is. Er is een open haard in de woning en die haalt de kou een klein beetje weg, maar de meeste warmte gaat zo de schoorsteen in! Het is onbegrijpelijk dat de huizen hier in Nieuw Zeeland zo enorm slecht zijn geïsoleerd. Alleen de nieuwe huizen hebben verplicht dubbelglas en muur- en vloerisolatie. Nadeel is dat er in Auckland maar heel weinig gebouwd wordt. Gelukkig is de winter maar van korte duur en zijn we inmiddels begonnen met de lente.

blog 8: roerige tijden

Onderweg naar school, de dauw ligt op de Waitakere!

Weekendje sneeuw

Eind augustus zijn we een weekendje weg geweest naar de sneeuw. Dit werd geregeld door Wouters werkgever. Het sneeuw gebied ligt op 5 uren rijden van Auckland. Helaas konden we niet skiën. Maar we hebben heerlijk genoten van een sneeuwwandeling bij Ohakune op Mount Ruapehu. We zaten in een fijn vakantiehuisje en de route er naar toe was prachtig om te rijden.

blog 8: roerige tijden

Mount Ruapehu

14 oktober

Vandaag op 14 oktober zijn we 12 jaren getrouwd! En ik heb helaas ontdekt dat ze hier geen 12,5 jaar huwelijksjubileum vieren. Ik (Hester) was erg teleurgesteld om dit te ontdekken! Want ik had echt zin om een feestje te geven over een half jaar. Dan zouden we hier een dik jaar wonen en leek het mij leuk om ons huwelijk met de vrienden van hier het te vieren. Maar goed. We passen ons maar aan. Want we zijn nu eenmaal geëmigreerd…toch!

Resident visa

Afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest met het regelen van onze resident visa. We zijn Nieuw Zeeland binnen gekomen op een Work visa die 2 jaar geldig is, op aandringen van het bedrijf. Die wilde namelijk niet wachten op onze initiële visa aanvraag, die nog geldig was maar waar we niet genoeg punten voor hadden. Daarom hebben we in februari j.l. deze aangepast met onze nieuwe woon- en werk- plaats en werd hij wel in behandeling genomen. Voornaamste reden is dat  work visa alleen gebruikt kon worden voor exact de werkgever waar Wouter nu is aangenomen; hij mag niet switchen. Als Wouter zijn baan zou kwijt raken moesten we direct het land uit. Je kunt wel een nieuw Work visa aanvragen, na ontslag, maar dat kost geld en tijd en het brengt veel onzekerheid met zich mee, want intussen mag je niet werken. Halverwege mei dit jaar hadden we alsnog alle documenten weer bij elkaar gekregen met vertalingen en referenties uit Nederland en ingeleverd bij de immigratiedienst. Het ongeluk van Wouter heeft ons wel wat stress gegeven maar uiteindelijk heeft de werkgever nooit problemen gezien en de immigratiedienst heeft alle medische documenten die ze hadden opgevraagd, blijkbaar niet gebruikt om een resident visa te weigeren, iets waar ze eerst wel op zinspeelden. Vorige week heb ik de paspoorten afgeleverd in de city-centre op Queenstreet in Auckland bij de immigratiedienst van Nieuw Zeeland.

Vanmorgen zijn onze paspoorten per koerier terug gebracht en deze bevat de mooie resident sticker die ons permissie geeft om in heel Nieuw Zeeland te mogen werken en wonen! Over 2 jaar kunnen we deze makkelijk omzetten naar een definitieve verblijfsvergunning! Dan hebben we toch een mooi twaalfjarig huwelijks cadeau ontvangen vandaag ;-)

We zijn alweer 9 maanden hier in Nieuw Zeeland. De ‘teachers’ zijn allemaal heel trots op hoe de jongens het doen op school en alles in een tweede taal. Ze spreken al een aardig woordje Engels met de vrienden die komen spelen. Het is bizar om te zien hoe flexibel de hersenen van jonge kinderen zijn. En hoe makkelijk ze een nieuwe taal oppikken.

Picture Design

De komende tijd zijn we aan het bekijken welke wegen we moeten inslaan. Nu we een ander visum hebben kunnen we opeens andere plannen maken die verder reiken dan alleen Auckland. We zitten hier op zich goed maar we houden aan het einde van de maand niets over om te sparen, ook al heeft Wouter een goed betaalde baan voor Aucklandse begrippen. Ik zie af en toe wel vacatures voorbij komen en vorige week zag ik een Part Time functie die wel erg leuk was. Ik ga daar toch dit weekend maar een brief voor schrijven. Wel ben ik de maanden juni tot nu druk bezig geweest met nieuwe ontwerpen voor een kerstkaarten serie voor Picture Design. Samen met mijn tekstschrijver die nog gewoon in Nederland woont willen we het idee van een Nederlands talige kerstkaart dat we in 2014 zijn gestart nog een kans geven. We hebben er hard aan gewerkt en inmiddels hebben al een aantal boekwinkels in Nederland kaarten gekocht. De webshop (www.picturedesign.nl) is ook al online en is bijna helemaal klaar voor de kerstperiode die start half november. Het blad Jente gaat ook een aantal kaarten afdrukken in haar magazine voor de kerstperiode. Ik ben benieuwd hoe Picture Design gaat lopen.  Het zou leuk zijn om hier volgend jaar mee door te kunnen gaan.

Tiny house

Ook zijn we bezig met het kijken naar een andere mogelijkheid van wonen. We hebben een paar maanden geleden begrepen dat we niet voor langer termijn in dit huis kunnen blijven. De eigenaar van de woning is nu nog in Engeland en zou zomaar volgend jaar terug kunnen komen. Het is nog niet helemaal duidelijk voor ons voor hoe lang we dus in dit huis kunnen blijven. We zijn momenteel bezig met het uitzoeken naar de mogelijkheid voor het wonen in een tiny house. Het type tiny house dat wij willen gaan bouwen is op een trailer van 8m x 2,7 m. We willen het huisje zelf ontwerpen en alles is compact opgezet. Als we dit kunnen bouwen dan hebben we een mogelijkheid om het ergens op een stuk grond neer te kunnen zetten. Dit geeft ons veel flexibiliteit en de mogelijkheid om flink te sparen. Het is een uitdaging en we kunnen niet wachten om deze uitdaging aan te gaan. We zijn inderdaad benieuwd wat het komende jaar gaat brengen.

De dagen worden weer langer en het tijdsverschil met Nederland gaat weer richting de 12 uren zodra de Nederlandse wintertijd er bij komt. Ik kijk daar naar uit want 12 uren tijdsverschil is prettiger qua Skype-tijd! We merken dat het weer weer lekker gaat worden. Afgelopen weekend tikte de thermometer 21 graden aan en we hebben weer een heerlijke wandeling gehad met de kinderen langs een prachtige waterval.

blog 8: roerige tijden

Wandeling vlakbij ons huis!

Aanstaande zondag komen onze lieve vrienden uit Nederland weer langs. Ze hebben net een trip door Nieuw-Zeeland gemaakt en we mogen nog de laatste paar dagen genieten van de gezelschap van elkaar. We willen jullie allen bedanken voor jullie gebeden voor Wouter en we zijn dankbaar dat hij er nog is! De stilte omtrent deze blog van de laatste maanden hield verband met de resident visa aanvraag die ook liep en die we niet in gevaar wilde brengen vanwege nieuws rondom het ongeluk.

Liefs van ons! Wouter en Hester + kinderen.

Nieuw Zeeland vs Nederland

De maand april is rustig verlopen. We merken dat het af en toe wat kouder wordt maar de temperaturen blijven overdag toch tussen de 22 en 25 graden. Met de zon er volop bij.

We hebben 23 april Thomas zijn verjaardag gevierd. We hebben een paar buren, Duitse vrienden met twee boys en een paar klasgenootjes met ouders uitgenodigd en met prachtig mooi weer een heerlijke middag op het dek gehad. Met deze nieuwe vrienden was het toch een geslaagd en gezellig feestje! Met als afsluiting een Skype-feestje-gesprek met Opa& Oma en Pake & Beppe in Nederland. En natuurlijk werd er voor de camera ook cadeautjes uitgepakt!

Er is geen centrale verwarming in ons huis. Ik denk dat dat niet eens bestaat in Nieuw Zeeland. Iedereen heeft of een houtkachel of een ‘heatpump’, ofwel airco/verwarmer aan het plafond hangen. In ons huis hebben we alleen een openhaard en geen heatpump. De buurvrouw gaf ons het advies om tussen de 4 en 8 kuub hout te bestellen. Want dat heb je ongeveer nodig om de winter warm door te komen. Dus na wat Googlen heeft Wouter 6 kuub hout besteld  en deze is dus in april geleverd. Onder het huis hebben we een soort garage en achterin hebben we nog een ruimte waar we het hout droog kunnen bewaren. Het was best veel werk om al dat hout op z’n plek te krijgen, en dus een mooie kans om een leuk zakcentje te verdienen voor de jongens. 5 dollar als je mama ging helpen met sjouwen! De buurvrouw had nog een kruiwagen staan en die mochten we wel gebruiken. Na een paar uren hout tillen waren ze er klaar mee. Ik was super trots op de boys, wat is het fijn dat we kids hebben! De laatste kuub heb ik samen met Wouter in de garage gekregen, nadat hij uit z’n werk was gekomen. En omdat het al 19.00 uur was zijn we maar naar de Mac gereden om het feestje mee af te sluiten.

Nu het eind mei is hebben we bijna dagelijks de openhaard aan. Sommige dagen zijn zonnig en dan warmt de zon in de middag het huis op. Maar de ochtend is erg koel. Elke dag heb ik een vrijwilliger die ‘graag’ het vuur aan steekt. En er voor zorgt dat deze blijft branden.

Keep breaking the rules

Wouter heeft halverwege de maand mei zijn 3 maanden evaluatie-gesprek gehad op z’n werk. Hij was benieuwd naar dit gesprek want hij heeft af en toe dingen ‘overhoop gegooid’. Het is maar afwachten hoe dit beoordeeld wordt. Gelukkig was het gesprek zeer positief met als argument: ‘Keep breaking the rules’, want Wouter houdt zich niet zomaar aan de regels, maar kijkt of ze wel nut hebben of dat het beter kan, en heeft zo al aardig wat verbeteringen doorgevoerd bij drie basis-teams. Nou dit had hij niet direct verwacht, want niet alle wijzigingen verliepen pijnloos, maar ze hebben het juist erg gewaardeerd. Als Nederlander kunnen we vaak te direct zijn. En dan is het afwachten of dit wordt geaccepteerd! – gelukkig wel :-) Hij is zelfs gevraagd of hij ook bij andere teams wilde kijken of dat soort verbeteringen doorgevoerd kunnen worden.

Na vier maanden wonen in Nieuw Zeeland zijn er ook dingen die echt anders zijn dan in Nederland en waar je ook heel snel aan gaat wennen. Het is misschien wel leuk om die dingen eens te benoemen.

Verdrijvingsvlak
Waar je in Nederland niet op het verdrijvingsvlak mag rijden, dat zijn die grote witte strepen op het wegdek, gebruik je die hier volop in Nieuw Zeeland om voor te sorteren of gewoon af te slaan, terwijl het lijkt dat je alleen rechtdoor mag. Binnen de bebouwde kom heb je kilometers aan wit gestreepte banen tussen de twee wegdekken. En als je van de linkerbaan wilt afslaan naar rechts (In NZ rijden we links in plaatst van rechts) dan voeg je al even van te voren in op zo’n verdrijvingsvlak. Dit is erg handig want niemand hoeft achter jou te remmen als je de bocht om wilt. Ook kunt makkelijker invoegen als je rechtsaf wilt slaan. Het is ook erg handig om bijvoorbeeld het stoplicht naar rechts makkelijker te bereiken als een hele lange rij rechtdoor wil gaan het het stoplicht staat op rood voor rechtdoor. Dan gebruik je deze ‘verdrijvingsvlakken’ om toch het stoplicht naar rechts te kunnen pakken. Erg handig als die wel op groen staat, maar de invoegstrook naar rechts leeg staat of juist vol is om achter in de rij aan te sluiten… op het verdrijvingsvlak! Deze vlakken zijn echt overal en super handig. Het wordt afkicken als we weer eens in Nederland rijden.
Links
Omdat de wegen hier links georiënteerd zijn lopen de voetgangers ook links op een wandelpaadje en moet je rechts voorbij lopen als voetganger. Soms denk ik er niet aan en dan loop ik ook de tegenliggers in de weg.
De haaientanden staan trouwens de verkeerde kant op, hier op het wegdek. Als je voorrang hebt dan staan de tanden van je af. Oftewel de driehoek staat verkeerd om. Het blijft een gek gezicht.
Maar over het algemeen staat er een dikke streep op de weg met een bord: ‘give way’.
Zodra het stoplicht op oranje springt stoppen de auto’s al voor het stoplicht. Als ik achter iemand rijd die gaat stoppen bij oranje dan denk ik vaak: Goh dat stoplicht had ik best nog kunnen halen. Maar nee, hoor… de voorligger stopt al keurig. Het verkeer is daarom ook erg relaxed. Er wordt een hand uit het raam gestoken als bedankje dat je iemand voor laat gaan. En vaak geven de mensen je voorrang, ook al heb je die niet. De mensen wachten netjes op de rotonde en piepen er niet nog snel voor. Het is grappig om te zien dat niemand haast heeft. Laatst zat Wouter zo dicht op de voorligger dat ik er mee ging bemoeien en me bijna doodschaamde dat hij zat te bumperkleven. Dit gebeurt echt nooit hier. Het nadeel aan dit relaxte rijden is dat ik soms zit te twijfelen hoe de verkeersregels ook al weer waren. En of deze misschien anders zijn omdat we links rijden!
Laatst was ik met de kinderen onderweg naar Orawa. Een plaatsje boven Auckland. Het is een rit van 50 minuten vanaf Titirangi. Maar ik heb er veel langer over gedaan, want Auckland kent dus gewoon files. Op de snelweg is de langzame baan links. Dus in een stad als Auckland is het fijn om relaxed op de linkse baan te rijden en goed naar de navigatie te luisteren. Maar deze linker baan wordt ook heel vaak automatisch een afrit. Het is niet een weg met een uitvoegstrook maar het is een weg die afrit wordt. Dus voordat je het weet rijd je de snelweg af. Erg vervelend… dus toen maar besloten om op de middelste baan te blijven rijden. Want dan overkomt het me niet. En daar maakt niemand zich druk om. Ik zag dat veel meer mensen dat gewoon deden.
Het links rijden is totaal geen probleem en het heeft mij verbaasd hoe snel dat gewoon is. Maar regelmatig vergeet ik wel om rechts in de auto te stappen als ik moet rijden. Dan leg ik mijn tas maar vast op de bijrijders stoel en loop ik een rondje om de auto. Ook is de ruitenwisser kant de richtingaanwijzer en andersom! Toen we net in Nieuw Zeeland waren en ik wilde de knipperlicht aanzetten om af te slaan dan schoven de ruitenwissers over het raam. Oeps!
Er is ook een verkeersbord met een man er op, waar ‘aged’ bij staat! Erg handig om te weten dat er oude mensen zomaar de weg over kunnen steken!
Stoepkrijt
We mogen onze auto niet zomaar aan de andere kant van de weg parkeren. Want dan staat de auto tegen de stroom ingeparkeerd. In Nederland bestaat deze regel niet. Dus tijdens het zoeken naar een parkeerplek aan een drukke weg moet ik mijzelf goed herinneren dat ik deze parkeerfout niet maak. Op de meeste parkeerplaatsen hoeft men niet parkeergeld te betalen. In het centrum in de stad betaal je dat wel maar in de buitenwijken bij de winkelcentra hoeft dat niet. Wel is er vaak een maximale parkeertijd van 1 uur of 2,5 uur. Ik heb mij vaak afgevraagd hoe ze dat nou kunnen controleren als je geen blauwe schijf hoeft te gebruiken. Tot ik van Uta hoorde dat ze met een wit krijtje een streep op je band van de auto zetten. En als je na een bepaalde tijd er nog steeds staat dan weten ze dat je niet op tijd terug bent en krijg je een boete. Ik vond het een vaag verhaal totdat ik bij het winkelcentrum ging parkeren en de parkeerwachters met een dik wit krijtje in de handen zag lopen om de auto’s te controleren! (haha).
De koerier
De huizen hebben geen deurbel. Als we een pakketje krijgen dan staat ons huis als eerste op de route van de koeriersdienst. En dat is 7:00 uur s’ ochtends. Wij staan meestal 7:10 uur op en vinden regelmatig een briefje buiten bij de deur dat we niet thuis waren. Het probleem is dat hij even op de deur klopt en weer verder gaat nadat er bij ons meestal geen licht brand rond die tijd. Dan kun je via internet een nieuwe afspraak regelen. En dan moet de wekker eerder worden gezet en dan ga ik maar in mijn ochtend jas voor de deur zitten wachten. Zodat ik de koerier niet nog een keer mis loop. Dat is ons trouwens al twee gebeurd dus. Dan moet ik een half uur rijden om het pakketje af te halen bij het magazijn.
Alle huizen hebben enkel glas en de huizen zijn echt enorm duur hier in Auckland. Ik zit wel eens gek scherend met Uta, Duitse vriendin, zit te lachen dat er 8 ton wordt gevraagd voor een in ons ogen Zuid Europees houten huisje, maar de huizenmarkt is echt een enorm probleem, maar over financiën zullen we volgende keer wat uitgebreider ingaan. De huizen zijn zonder isolatie gemaakt en van zulke materialen dat je als inbreker zo binnen bent; het is echt zo slap gemaakt! Het is niet voor te stellen… er zijn haast geen sloten, maar draaihendeltjes, en van die hele slappe die wij in Nederland voor een tuinhekje gebruiken. In Nederland zou dit niet denkbaar zijn. Gelukkig zijn de temperaturen nog erg aangenaam. En is het allemaal goed te doen. Het tocht door de kieren maar met de gordijnen dicht hou je de ‘kou’ wel buiten. Voor zover het kou te noemen is.

 

Wie doet steeds ‘bliep-bliep’, die auto van het slot?

 

Doordat we enkel glas hebben hoor ik vaak binnen de vogels van buiten fluiten. Er is 1 vogel die erg opvalt qua fluit-geluid. Ik dacht eerst dat steeds de buren de auto op slot deden of van het slot af haalden met een sleutel-afstandbediening. Want een paar keer per dag hoorde ik zo’n ‘bliep bliep’ geluidje. Maar het blijkt gewoon een vogel te zijn die dat geluid fluit. Het lijkt op een spreeuw, maar dan zwart met fel wit en geel, en zit in de bomen rondom ons huis, en hij maakt de meest vreemde geluiden: hij bliept, krast, fluit, bromt en nog wat geluiden waar geen naam voor is, echt heel apart!
Schenden van de privacy ?!
We de eerste weken van ons leven in Nieuw Zeeland hebben we veel verschillende supermarkten bezocht. Om te kijken welke het beste was voor ons. Bij de FreshChoice hadden we wat boodschappen gedaan en vlak voordat we de supermarkt uit wilden lopen zit er een beveiliger bij de deur voor een groot collage van allemaal foto’s van winkeldieven. Allemaal gefotografeerd door een beveiligingscamera. Ik heb er even naar staan kijken en mij hier over lopen verbazen want in Nederland zou het schenden van de privacy zijn en mag je de dief niet publiceren. En waarom niet… als hierdoor mensen het laten om te stelen…
Zoals de meesten van jullie wel weten hebben wij drie jongens die graag mogen klimmen. In Nederland stond een speelhuisje op het schoolplein. Onze jongens spelen niet alleen in het huisje maar waren regelmatig op het dak van het speelhuisje te zien. Als moeder werd ik vaak door de moeders gewezen op het feit dat er weer een jongen op het dakje zat. Op dit schoolplein zijn heel veel speelrekken en klimrekken en hoge bomen te vinden. En regelmatig zitten er kinderen hoog in de boom. En geen ouder die er van schrikt. Het is blijkbaar helemaal niet zo erg en kunnen de kinderen hier meer kind zijn. Zo ook tijdens een wandeling langs 150 m. hoge kliffen bij de zee. Erg mooi en soms best gevaarlijk want je zou als je niet oplet naar beneden kunnen vallen, en op bepaalde delen is de rand van de klif maar een meter of 2 van het pad. Er is geen enkel hek of afrastering te vinden. En een bord met waarschuwing is er ook niet. Wouter en ik zeggen dan gekscherend; ‘In Nederland zou dit niet kunnen en was het al lang afgesloten met een hek’.
Bare feet
Lopen op blote voeten is heel normaal. Kinderen maar ook volwassenen en tieners lopen op blote voeten over straat. In de supermarkt op school. Het maakt niet uit. Vanaf het eerste moment dat ik begreep dat Kiwi’s graag op blote voeten lopen heb ik onze jongens direct vertelt dat ‘wij’ dat niet gaan doen. In de tuin en rondom het huis is het geen probleem. Maar op het schoolplein gaan de schoenen niet uit. Je ziet heel vaak dat kinderen met hun schoenen in hun hand naar school lopen. Of dat er schoenen op het schoolplein liggen. Grappig om te merken dat de mensen hier het een Kiwi-ding vinden!
Overal in de supermarkt, op school of in de krant, aan de deur wordt je gevraagd om te sponsoren. Aan de deur wordt voor het ziekenhuis geld gevraagd voor een speciale kinderafdeling. En of ik als ‘lid van de buurt’ elke maand 5 dollar wil geven. Op school krijgen de kinderen elke maandag een briefje mee die ze kunnen inleveren om op dinsdag met lunchtime een worst te kunnen eten. Aan de deur komen de kinderen van year 7 & 8 (Intermediate) chocolade repen verkopen. In de supermarkt bij de kassa werd mij gisteren nog gevraagd of ik een sleutelhanger wilde kopen. Vandaag werd mij die ook aangeboden bij The Warehouse (soort heel grote blokker met kleding). Ik had hier al iets over gelezen in de krant. Maar waar het geld nou precies voor bedoeld was. Elke vrijdag werd tot twee weken geleden ijsjes verkocht na schooltijd. Echt overal is geld voor nodig. De acties die op school worden gedaan gaan naar het potje voor de school. Naast al deze sponsoring waar ze geld van je vragen, via de kinderen, is er ook een vrijwillige-verplichte-bijdrage op school. Het gaat om een paar honderd dollar, die je aan het begin van het schooljaar moet betalen. Hij is vrijwillig maar de school verwacht dat deze gewoon betaald gaat worden. Omdat onze school een decile rate van 7 heeft krijgen ze minder geld van de overheid. Dus moet het geld worden aangevuld door sponsoring. Een school met een decile 2 die ontvangt veel meer geld voor elk kind en een school met een rate van 10 krijgt niets per kind. Dus wij zitten op een gemiddelde school. Die trouwens wel erg goed staat aangeschreven, hoorde ik laatst.
Oh ja, ik verbaasde mijzelf namelijk ook…want vandaag had Thomas een zwarte jogging broek aan met een t-shirt en een zwarte pet. Hij leek zowaar een Kiwi-jongetje. Want de kleding van de kinderen hier is totaal anders dan die in Nederland. Veel jogging-stoffen en sportbroekjes als dagelijkse outfit. In Nederland zou ik deze zwarte jogging broek nooit hebben aangeschaft. Maar ja, als Thomas volgende week op kamp gaat dan wil ik niet z’n nette spijkerbroeken aan laten trekken. Dus dan maar een joggingbroek! Na het passen van de broek zei hij direct; ‘Nou Mama, deze vind ik lekker zitten… deze houd ik vandaag lekker aan!’ (aaargh…)

 

Het went vast
Het zijn natuurlijk geen echt schokkende dingen en ik denk dat het gewoontes zijn die mij over een tijdje niet meer opvallen. Maar nu verbaas ik mij hier nog over en kan ik ze nog met jullie delen.
Het gaat hier z’n gangetje met ons gezin en het leven begint wat normaal te worden. De kinderen vinden de school hier leuker dan in Nederland. Dit vroegen we nadat we de balans na een aantal weken op maakten: ‘de kinderen zijn hier gewoon vriendelijk; hier maken geen ruzie, ze schreeuwen niet, en ze slaan ook niet’, wat dus in Nederland wel gebeurde, en niet als uitzondering! Dat hebben we in Nederland trouwens wel aangekaart, als Wouter bijvoorbeeld zag dat een kind een ander kind in de gym kleedkamer sloeg. Maar ja, ‘hij heeft ADHD, en hij moet dan ook op de gang zitten, hoor. Wat moeten we anders doen?’, werd er dan gezegd door de leerkracht. Het zijn vast niet allemaal brave mensen hier, maar Nederland kan op het gebied van fatsoen wel wat leren van Nieuw Zeelanders. Maar goed, we merken dat de afgelopen tijd (de tijd voor de verhuizing in Nederland) erg druk is geweest en dat we daar nu wat van bij komen. Wel heb ik eind april een dipje gehad. Dan zaten mijn gevoel en rationele denken niet op 1 lijn. Het ‘gewone’ van het leven, het bekende… miste ik gewoon erg. Gewoon boodschappen doen, zonder er bij na te denken. Gewoon praten en een gezellig gesprek voeren, zonder er bij na te denken, vielen me zwaar. Het makkelijke en gewone van Nederland. Zonder dat het energie kost. Maar als je mij dan vroeg of ik terug wilde verhuizen naar Nederland dan wilde ik dat ook weer niet. Want we geloven dat hier onze plek is, en het is niet slecht; we wonen echt heel mooi. In een erg mooi land met een prachtige natuur. Waar het leven goed is en het klimaat erg fijn. Voordat we gingen emigreren had ik al gelezen dat er na 3/4 maanden een eerste dipje kan komen en dat dit een heel normaal proces is. Wat ben ik dan blij dat er Skype is en dat ik ook even een bakkie koffie kan doen bij de buurvrouw van 84 die ook lekker even Nederlands praat.
Wij zitten in de herfst en dat merken we door meer regen en ‘s nacht harde wind met buien, maar het voelt nog steeds als een warme lente. De temperatuur blijft overdag toch aangenaam rond de 18/19 graden! En als de zon er is lijkt het soms nog wel een beetje zomer.
Herfst in NZ

De herfst is begonnen!

Het leven in Nieuw Zeeland

 

Zeven weken geleden alweer schreven we alweer onze laatste blog. We hebben afgelopen weken de meeste spullen uitgepakt en een plekje gegeven in de kasten. Voordat we de emigratie zijn ingegaan heeft Hester in Nederland al veel spullen uitgezocht, weggedaan en ingelezen of het handig was om nog bepaalde dingen aan te schaffen. Nu we hier wat gesetteld raken merken we dat we erg blij zijn met de spullen die we hebben over laten komen in de container, dus hebben mee verhuisd. Het is gewoon een  grote kostenpost om een hele inboedel weer opnieuw te kopen. Van pannen, bestek tot dekbedden. Het enige wat we niet hebben mee verhuisd is het bankstel.

Kiezen tussen de vouwwagen en het bankstel… Dan is de keuze al snel gemaakt!

Een container verschepen kost € 5500, als ze alles voor je inpakken, uitpakken en met verzekering. Maar voor dik € 5000 heb je geen inboedel in Nieuw Zeeland terug gekocht, ook niet tweedehands. Ze hebben hier wel een soort Marktplaats, namelijk TradeMe. Maar Het lijkt meer op Ebay. Het gaat via een bied systeem. En dan hoop je maar dat je de winnaar bent. De prijzen worden vaak zo hoog dat het niet aantrekkelijk is om tweedehands te kopen, en kwaliteit is een serieus issue; spullen worden hier veel langer hergebruikt dan in Nederland. Ook hebben ze in elke wijk een Salvation Army kringloopwinkel (Leger des Heils). Hester heeft op de route naar de supermarkt twee winkels bezocht. Ze stond binnen 5 minuten weer buiten. Het is oude meuk… vergeleken daarmee is het luxe wat er in de kringloopwinkels in Nederland wordt verkocht. Hieruit merk je duidelijk dat je op een eiland woont met maar 4,5 miljoen inwoners. Dan zijn we extra blij met alle nette spullen die we afgelopen jaren ooit eens in Nederland hebben aangeschaft en deze hebben meegenomen!

De eerste weken op school

Tot onze grote verbazing sprak Nathan vanaf het allereerste begin dat we in Nieuw Zeeland aan kwamen al een aardig woordje Engels. In Nederland heeft hij veel YouTube video’s van Minecraft gezien. Dit is een computerspelletje waarin je moet bouwen en met monsters moet vechten. Maar er zijn ook veel Engelstalige video’s van mensen die het spel spelen en tijdens het spel commentaar geven. En veelal heel wat zitten te praten in het Engels. Blijkbaar heeft hij daar zoveel vanop gepikt dat hij gewoon een gesprekje aan kon gaan met kinderen en volwassenen. Ik (Hester) heb mij in Nederland het meeste druk gemaakt over Nathan. Hij is in november 9 jaar geworden en heeft die maand ook een officiële dyslexie constatering gekregen. Ik dacht dat het voor hem pittig zou worden om de taal onder de knie te krijgen. Blijkt het juist andersom te zijn. Want Levi van 6 heeft de start op de nieuwe school zo ontzettend moeilijk gevonden. Hij kon geen Engels verstaan en daarom kon hij ook niets in het Engels doen. De eerste 3 weken zijn erg pittig geweest voor hem. Hij wilde zijn knop niet omzetten. Hij was zelfs zo wanhopig dat hij tot drie keer is weggelopen van school. De eerste keer gebeurde in de week dat Wouter nog vrij was. En ze waren met 4 man personeel hem aan het zoeken. Bleek hij naar huis te zijn gelopen, nadat school ons had opgebeld… Wouter kwam hem even buiten het het hek van ons huis tegen. Gelukkig staat de school op 700 meter lopen van ons huis en is de route redelijk veilig. De school pakte dit ontzettend goed op en hebben de volgende dag direct een gesprek gehad met ons, de kinderen, de juf en de directie. Om te kijken wat zij als oplossing konden bieden. Ze waren heel erg meedenkend en met het inzetten van extra bijles en hulp. Ze voelden zich echt verantwoordelijk voor onze jongens zodat ze met plezier naar school kunnen gaan. Op school kreeg hij bijvoorbeeld een buddy, een klasgenootje die een vriendje voor hem is en die met hem speelt zodat hij zich niet zo alleen voelt, maar het hielp niets, de buddy was niet goed volgens Levi. Elke dag dat ik hem achter liet op school hield ik mijn hart vast. Want het hele ochtend ritueel om op school te komen had zoveel voeten in de aarde. Na de derde keer weglopen en al dik drie weken op school te zitten was bij mij de maat vol. Ik had van alles geprobeerd om het leuk te maken om naar school te willen. Belonen, boos worden, extra computertijd, vriendelijk blijven, geduldig zijn… maar elke dag zat ik met hem in discussie. En elke wandeling naar school die kon niet afgelegd worden. Of zijn grote teen deed pijn. Of hij had last van zijn knie of de juf op school was te streng tegen de stagiaire en ook tegen de klas… of…. hij beredeneerde als volgt: ‘ ik kan geen Engels verstaan, ik kan niet schrijven, dus daarom doe ik niet mee … (En als wij dan zeiden: ‘ je kunt overschrijven’.) … maar overschrijven is niet begrijpen of zelf verzinnen en hij wilde het op één of andere manier zelf doen. Hij verzette zich overal tegen en zat soms te schreeuwen buiten de klas omdat hij niet mee wilde doen. Tot wanhoop van de juf, de hulp juffen en de moeder die bijles aan hem gaf.

Na de derde keer weglopen van school was bij mij, de maat vol…

Uit school mocht hij voor straf alleen op zijn kamer zitten toen hij de derde weggelopen was (vooraf al laten weten dat ik dat zou doen als hij niet wilde meewerken op school).

Na de derde keer weglopen van school zag (gelukkig) een vrouw in de auto, Levi buiten het school gebouw lopen. Zij heeft hem weer de school in gebracht. Ze was een oude juf van school en zag direct dat dit niet klopte. Maar voor het zelfde geld was er iets ergs met hem gebeurd.

Tot aan etenstijd zat hij op zijn kamer en toen Wouter om 17.30 uur thuis van zijn werk kwam heb ik Wouter naar hem toe gestuurd om met hem te praten en te laten weten dat je echt niet kunt weglopen van school. Dat dit het allerergste is wat je kunt doen. Het is bijzonder maar waar: na het gesprek van Wouter met Levi is de hele situatie 180 graden gedraaid; blijkbaar heeft hij deze keer wat gezegd waar Levi wat mee kon.

De juf heeft later een nieuwe buddy geregeld, Carter; ze vertelde uiteindelijk dat zij Carter uitkoos op basis van gedrag in de speeltuin, in plaats van een willekeurige opgestoken vinger op de vraag wie hem wilde helpen. Carter trok wat naar Levi toe en nu is hij zijn beste vriend! Het duurde wel even voordat alle frustratie door Levi vergeten was. Zo merkte zijn lerares op dat als zij als juf iets vroeg, Levi regelmatig oost-Indisch doof was, of gewoon ‘nee’ zei, maar als juf via Carter vroeg Levi te helpen of te laten komen, dat Levi wel altijd luisterde. Na drie moeilijke weken hebben we hebben nooit meer een probleem met hem gehad. Hij gaat nu alweer 6 weken met plezier naar school en doet het goed.

Al vrij snel ging alle aandacht naar Levi omdat die het meeste stampij maakte. Maar Thomas heeft een veel zachter karakter en zegt heel snel dat alles wel goed is en vermijd het liefst elke vorm van frictie. Thomas is een jongen die echt super zijn best doet om goed te luisteren, als sinds hij klein was; als hij ongehoorzaam is, dan heeft hij iets gewoon niet goed gehoord of begrepen. Zo probeert hij Levi aan te moedigen niet boos te worden en zei vaak: ‘ik snap ook niets van de les, maar doe gewoon wat de andere kinderen doen, Levi, dat kun jij ook, echt hoor!’ Toen we hier eens goed voor gingen zitten en Thomas vroegen wat hij nu echt moeilijk vond zei hij: ‘ik snap ook niets van wat er gezegd wordt. Dan kijk ik goed wat ze doen en doe ik ze na en dan gaat het wel goed, maar ben ik wel wat laat’. Na doorvragen wat hij hier nu wat van vind kwam het volgende: ‘Soms loopt iedereen ineens weg, en weet ik niet waarheen. Dan ontdek ik bijvoorbeeld dat iedereen gaat zwemmen, maar ik weet van niets… Dat gevoel is eigenlijk helemaal niet leuk.’ Zegt Thomas met tranen in zijn ogen, dus, de arme schat! Ook begrepen we nu dat hij nergens aan meedoet, ook niet in de pauze met een spel, ook al werd hij in het begin wel eens gevraagd mee te doen. Hij is bang dat hij het niet goed doet, of dat hij het spel niet begrijpt. En hij is bang om in het Engels iets terug te zeggen. Thomas wil het zo graag alleen maar goed doen, dat hij met al die nieuwe spellen niet durft mee te doen, maar hij wil het wel zo graag. En zijn buddy die hij ook in het begin had gekregen had hem na de eerste ochtend in de eerste week al alleen had gelaten en sindsdien niet meer naar Thomas omgekeken. Hij blijft daarom dus al twee weken alleen in de klas, in de pauze, en kijkt maar wat naar kinderen op het schoolplein of hij maakt een tekening. Hierdoor was het duidelijk dat we flink tekort geschoten waren naar Thomas toe! We zijn direct aan de slag gegaan en hebben we de aanpassingen voor Levi op school, ook gevraagd voor Thomas. De schoolleiding is hierbij erg behulpzaam en welwillend geweest en we zijn erg dankbaar voor alle hulp. Door het dagprogramma ook voor Thomas te vertalen naar het Nederlands en dit op te hangen in de klas wist hij wèl wat er zou gaan gebeuren op de dag. En we hebben voor Thomas ook een nieuwe buddy gevraagd, en die heeft hij ook gekregen, een veel betere dan de eerste. Een vriend die hem helpt en uitlegt wat ze gaan doen en wat hij moet doen, en weet dat Thomas wel graag wil, maar alleen wat aangemoedigd moet worden. En thuis krijgt hij ook wat extra knuffels natuurlijk, en maken we meer tijd om samen spellen te doen, met het hele gezin!

Nathan is als een vis in het water met zijn klas. Hij zegt het elke week wel een keer: het beste van Nieuw-Zeeland is toch echt de school: de kinderen zijn er gewoon ècht aardig, nog veel aardiger dan in Nederland. Hij hoeft niet altijd te vragen of hij mee mag doen, hij wordt nu gewoon gevraagd! En ze doen altijd beleefd, nooit boos of druk de hele tijd. Hij heeft pas zelfs een briefje gekregen van een mooi meisje uit zijn klas waar op stond ‘I like you’, maar hij heeft het briefje maar teruggegeven, zei Nathan verontschuldigend lachend; ‘dan weet ik niets te zeggen, mam’.

We zijn erg blij met de school van de kinderen!

Wouter aan de bak…

Wouter is vanaf 15 februari aan het werk gegaan in het centrum van Auckland. Hij fietst 2,5 km naar het station en moet 20 minuten met de trein om vlakbij het bedrijf uit te stappen. We merken dat het een goede werkgever is. Ze zijn goed voor het personeel en hebben diverse activiteiten binnen het bedrijf. Van strand BBQ tot een weekje skieen in de winter met het gezin. Ook zijn er doordeweekse activiteiten op het bedrijf zoals spel avonden. De directeur nodigt elke groep nieuwkomers uit voor lunch en vertelt wat over het bedrijf, wat na veel tijd uiteindelijk in handen is gekomen van de eerste groep werknemers die de software in opdracht hebben gemaakt. Zo zijn de werknemers dus werkgevers geworden, en is er nog altijd een zeer vriendschappelijke houding naar elkaar.

Wouter zit in een team van 7 mensen en dat naar eigen zeggen ‘onderhoud aan een soort SquitXO doet, alleen dan nog oudere software’. Zijn oude collega’s weten vast precies wat dat betekent. Hij wist wel dat hij als ‘gewone ontwikkelaar’ was aangenomen, en geen architect of teamlead rol meer zou hebben, maar er was gezegd dat hij met nieuwe technieken zou gaan werken en in een nieuw team dat dingen vernieuwd. Ze hebben de teams blijkbaar toch weer anders ingedeeld, waardoor het dus minder groen gras blijkt te zijn dan hem was voorgespiegeld. Dus een kleine domper, meldde hij na de eerste week. In de tweede week werd het al beter; het onderhoud wordt door drie teams gedaan, en ze werkten allemaal vreselijk inefficiënt, en als hij vraagt ‘waarom dan op diè manier’ is het omdat het al jaren zo gebeurd. Hij ziet allerlei manieren ter verbetering en gaat kijken hoe hij dat kan oppakken. Wat hem wel erg tegenvalt is de terugreis met de fiets richting ons huis. Het is dus geen vlak landschap zoals in Nederland; Auckland heeft een wijk met bergen/heuvels, die wel wat van de Ardennen weg hebben. En het station ligt onderaan de heuvel. De heenweg sjeest Wouter met 50 km per uur van de heuvel naar beneden, zonder te trappen. Maar de terugweg is een ramp…zelfs na 6 weken fietst hij nog altijd met flinke pijn in zijn benen, en komt hij kletsnat binnen na 20 minuten fietsen. Er was hem verteld dat zoiets na 2 weken wel zou wennen. Door Nederlanders, dus wat weten die er nu van, concludeert hij nu. Hij klaagt vaak wanneer zijn spieren nou eens wennen aan die helling. Maar de fiets is hier nieuw gekocht en hij beweerde hem in elk geval voor 1 jaar te gebruiken (ook al heeft hij vorige 2 weken 3x de bus genomen). Er is ook een busroute maar daar moet weer extra voor worden betaald. En de fiets heeft ook een paar honderd dollar gekost!

In week 4 heeft Wouter een opzet gemaakt voor zijn plan waarmee de ontwikkelaars van de onderhoud teams minder tijd kwijt zijn met ‘prutsen’. Hij heeft de architect, het afdelingshoofd en technisch hoofdverantwoordelijke zijn opzet kunnen laten zien, en groen licht gekregen om dit uit te werken. In de teams zelf zagen de meeste er wel  wat in, maar sommigen waren wat minder enthousiast voor deze verandering van werken, want ze verwachtten dat zijn manier van werken nadelen zou kunnen hebben. De team-leads hebben toegezegd het een poosje te gebruiken en als het echt werkt, gaan alle ontwikkelaars ermee werken. Hij heeft nog een paar andere ideeën over het gebruik van de database (Entity Framework en Dependency Injection) en daar mag hij nu ook een voorstel voor maken. Hij is in elk geval blij met de vrijheid die hij krijgt om ideeën uit te werken.

Dagelijkse dingen

De dagelijkse dingen zijn niet zoals ze in Nederland zijn. De eerste weken hebben we erg moeten wennen aan de boodschappen. We hebben vaak lopen zoeken naar producten die heel gewoon in Nederland zijn. Blijkt het niet in een pot verkocht te worden maar in een blik. De pot verkopen ze uiteindelijk wel maar niet in alle supermarkten en staat het bij de buitenlandse afdeling van de winkel en is het drie keer zo duur. Dan hebben we het over appelmoes. Het blikje appelmoes was niet te eten.

Dus…geen doodgewone Nederlands smakende appelmoes…helaas…

Dan heb je nog wat verschil in supermarkten. De goedkopere supermarkt (zoals de Lidl in Nederland) is hier gi-gant-tisch groot. Je kunt deze vergelijken met het magazijn van de Ikea. Echt bizar. En dan heb je nog de grote hoeveelheid aan keus. Maar de echte lekker dingen zoals Yoghurt, vla en desserts hebben ze niet echt. Een pak vla bestaat niet. En losse vruchten yogurtjes zijn 3 keer zo duur. Ook heb ik neurtale yoghurt geprobeerd te vinden. Het bestaat gelukkig maar kost omgerekend wel € 3,- Het went snel dat de boodschappen prijzig zijn. Het is nou eenmaal zo en het is niet anders. Trouwens ik las afgelopen week een artikel over 3 winkels die ze Kiwi’s hier graag zien komen. De Lidl/Aldi, de Ikea en de H&M. De Lidl willen ze graag verwelkomen om eens die prijzen te drukken. Nou, dat begrijpen we wel! En ik las dat eind dit jaar de eerste H&M in Auckland wordt geopend. Ben benieuwd!

De dagelijks dingen zoals boodschappen hebben de eerste weken veel tijd gekost. We hebben ontdekt dat het handiger en qua prijs beter is om naar een Aziatisch groente zaakje te rijden. Deze vind je trouwens in elke wijk op de hoek van de straat. En de groente van het seizoen is niet goedkoper zoals dat in Nederland is. De courgette uit Nieuw Zeeland is nog steeds erg duur en al het andere fruit en groente wat geïmporteerd is in verhouding even duur. Ach… het zij zo!

Maar voor boodschappen moet je zeker 20 tot 30 minuten voor rijden. Alles is hier ver. Alle mensen wonen in vrijstaande huizen, de wijken zijn allemaal ruim omgezet. Dus om ergens te komen kost gewoon reistijd. Een fiets heb je niet nodig. Het is gewoon niet fietsbaar. Qua tijd en qua heuvels. We zijn daarom erg blij dat we de school op loopafstand hebben. We lopen elke dag de heuvels naar beneden en in het dal staat de school. We kunnen een paadje door de bush lopen en klimmem een klein stukje weer omhoog om bij de school te komen.

Wat ook inspannend is de Engelse taal. Soms ben ik echt even moe van het Engels. We redden ons prima maar soms weet je hele gewone dingen in het engels niet. Of de Engelsen hebben er geen bestaand woord voor. Dat merk je als je er naar vraagt. Dan moeten ze zelf ook even nadenken hoe je iets noemt. Grappig om te merken. Ook dit wordt weer beter als we hier langer wonen. Dan wordt het Engels een gewoonte. Wel merk ik dat de kinderen de laatste tijd Engelse woorden gebruiken om hun verhaal te vertellen. Dan vertellen ze over verschillende dieren. De helft van de dieren wordt genoemd in het Nederlands en de andere helft in het Engels.

We betalen hier geen afvalheffing. Maar we moeten onze vuilnis wel in speciale oranje zakken aan de kant van de weg leggen. Deze kun je weer kopen bij de supermarkt. Dus geregeld krijg ik de vraag bij de kassa of ik nog een afvalzak nodig heb! Als je deze zak niet gebruikt dan wordt je afval niet meegenomen. Hier wordt wel plastic gescheiden en dit wordt verzameld in een grijze container. En oudpapier halen ze ook tegelijk op met de rest van het afval. Groente en fruitafval kun je in een speciale gootsteen gooien waarna het wordt vermorzelt en in het riool beland. Geen appelschillen die gaan rotten en waar vliegen op af komen! Toch wel praktisch.

Wachten op het eerste maandsalaris

We hebben precies genoeg spaargeld gehad totdat het eerste maandsalaris van Wouter werd gestort op onze Kiwi rekening. We waren enorm opgelucht dat we het financieel hebben gered. We hebben 2 maanden zonder salaris geleefd en dan ook nog alle onkosten van de emigratie kunnen opbrengen. We zijn ook enorm blij en voelen ons rijkelijk gezegend. En daar zijn we God enorm dankbaar voor.

Na het eerste salaris hebben we een bankstel kunnen kopen. Daar hebben we enorm naar uitgekeken. Na twee maanden op rechte stoelen te hebben gezeten. Was het een verademing om ‘s avonds weer te hangen op een bank. In Nederland hebben we onze trampoline achter gelaten met de belofte aan de jongens dat er een grotere terug zou komen als we genoeg ruimte in de tuin zouden hebben. Ook hier hadden we budget voor na het eerste maandsalaris. Het is een trampoline met diameter van 4.2 meter geworden! De jongens kunnen heerlijk hun energie kwijt!

De balans na 3 maanden Nieuw Zeeland

Eind februari zijn we een weekendje weg geweest met de vouwwagen. Het was 50 minuten rijden van Titirangi maar dan voel je echt dat je op vakantie bent. Ver weg van huis. Dat is echt heel leuk. Het land is werkelijk prachtig en ook zo dicht bij de stad zijn er mooie routes en tracks. Er zijn vele stranden rondom Auckland en dat vinden we echt bijzonder aan het land.

We vroegen de kinderen afgelopen week welk land ze leuker vinden; Nederland of Nieuw Zeeland. Ze vinden de school hier leuker. De kinderen zijn hier vriendelijker. En dat merk ik zelf ook. De kinderen zijn beleefder. Vriendelijkheid wordt al vroeg bij gebracht. Thomas mist het grote huis met speelkamer aan de Lavendelheide in Wolvega wel een beetje.

We zijn echt heel erg blij dat we de keuze hebben gemaakt van emigreren. Het weer is al zo land we hier zijn boven de 20 graden. De mensen spreken allemaal over de herfst. Maar wij vinden het nog steeds zomer. We lopen al 3 maanden in een t-shirt met korte broek en we hebben tot vorige week elke avond buiten gegeten. Sinds een week is de wintertijd ingegaan. En kregen we een uur erbij. Dat betekent dat het ‘s avonds eerder donker is. En dat je vroeger moet eten om nog lekker in de zonsondergang te kunnen eten. We genieten volop van Nieuw Zeeland.

Ons nieuwe huis wordt ‘thuis’

Ons nieuwe huis

De week in ons vakantie huis in Whangamata was een heerlijke week. Op maandagochtend 1 februari zijn we direct vanuit onze vakantie doorgereden naar ons nieuwe huurhuis in Titirangi. We hadden de sleuteloverdracht diezelfde middag.

Bezichtinging Highland ave

Deze foto is gemaakt tijdens de bezichtiging van het ‘rode huis’. De eigenaar van het huis heeft ons uitgekozen als nieuwe huurder. De man op de foto is de property manager.

Nadat de property manager met ons door het huis was gelopen mogen we ons gezegend weten met een super mooie vrijstaande woning. Na onze vakantiespullen in ons nieuwe huis geladen te hebben, zijn we direct door gereden naar Utah om onze overige koffers op te halen. Ook kregen we van Utah wat campingspullen, luchtbedden en slaapzakken mee, zodat we in ieder geval konden slapen die eerste nacht. We zijn erg blij met deze lieve vrouw!

Wouter had die ochtend geprobeerd contact te leggen met het verhuisbedrijf voor de container, maar die was helaas onbereikbaar. We kwamen er via de andere locatie van het verhuisbedrijf erachter dat er een speciale feestdag (Auckland Anniversary) was, alleen voor Auckland dus. En dat de mensen hier vrij zijn, maar de rest van Nieuw Zeeland niet. Een paar dagen later kregen we een e-mail dat de container eruit was gepikt door de MAF (Ministry of Agriculture and Forestry) voor een Bio-controle. Dat betekende dus wel dat we eerst $ 400 NZD moesten betalen voor hun werk, de controle zelf. Dat betekende ook uitstel van levering van de container, en daarbij komt dat een week later er alwéér een landelijke feestdag zou zijn, deze keer op maandag (Waitangi Day). Allemaal wel leuk en aardig maar onze container met inboedel bleef maar staan wachten in de haven van Auckland, en wij maar kamperen in het ons huis.

Huur van 650 dollar per week

De eerste paar dagen in ons nieuwe huis waren zeer kaal. Geen spullen, geen internet, niets behalve een al redelijk geplunderde bankpas :). De auto, de week vakantie en de letting fee (entree-kosten) voor het huis (de borg alleen al was 4000 dollar) hebben wel een gapend gat in ons budget geslagen, en met een huur van 650 dollar per week gaat het nog een spannende tijd worden. Maar nu eerst het huis zelf!

Het is halverwege een grote helling gebouwd in een deelgemeente die Titirangi heet. Titirangi is een wijk met bijzonder veel groen en behoorlijke hoogte verschillen. Andere mensen die we gesproken hebben, noemen ons huis een ‘typisch kiwi-huis’. Het is namelijk slecht geïsoleerd, heeft enkel glas, en een haardvuur als enige bron van warmte. Nieuwe huizen moeten wel geïsoleerd zijn tegenwoordig en zelfs veel oudere huizen hebben naast een open haard ook verwarming wat op een airco lijkt, wat dus hoog tegen het plafond zit, en warme lucht blaast. Van een Amerikaanse vrouw hoorden we dat het met 1 open haard wel erg fris moet zijn in de winter. Maar zij stookte meer dan gemiddeld. Want waar zij vandaan komt daar zijn de winters warmer dan hier in Nieuw Zeeland. Hopelijk valt het voor ons mee, aangezien de winters in Nederland kouder zijn…

Het huis heeft eigenlijk maar 1 grote woonlaag met daarin de volgende indeling: je komt binnen in een redelijk ruime woonkamer in L-vorm met rechts direct een half open keuken; er zit naast de ruime opening een half hoog bar-muurtje tussen de keuken en de woonkamer. Vanuit de woonkamer is links een brede doorgang naar een eetkamer. De eetkamer en woonkamer geven elk toegang tot ‘het dek’, een enorm terras met uitzicht op ondergaande zon en een dal met bomen en daken van huizen, en aan de overkant de school waar de jongens heen zullen gaan. In de hoek van van de woonkamer, en vanuit de keuken zelf, loopt een grote gang, welke toegang geeft tot 4 slaapkamers met elk compacte inloop kasten. De grond rond het huis loopt schuin, waardoor de woonlaag bereikbaar via een korte trap met smal terras aan de voorkant. Waar de grond naar beneden loopt, is een garage onder het huis gemaakt en nog een extra (5e) slaapkamer, welke direct vanuit de zijkant van de tuin maar ook via de eetkamer bereikbaar is met een trap. Het dek zelf wordt omhoog gehouden door houten balken. In de 5e slaapkamer (onderin) hebben we de meeste dozen neergezet, even helemaal uit de weg, erg fijn! Vanuit deze kamer kunnen we het huis gaan inrichten en zitten we niet hopeloos in de bende, maar toch staan er allerlei dozen in kamers waar ze uitgepakt moeten worden. Na een aantal weken hier te wonen waarderen we de extra kamer enorm en beseffen we dat het zeldzaam is om in Auckland een 5-slaapkamer huis te hebben hier in Nieuw Zeeland.

We’re very lucky!

De tuin kent aan de lage kant een tweede, smal, terras en aan de hoge kant is er een grote grasmat met wat bomen en struiken, en is verder helemaal omgeven door een houten schutting. De tuin kan worden afgesloten met een groot, breed, metalen hek bij de ingang. Om ons heen zijn de huizen eigenlijk allemaal lager dan dat van ons, waardoor het uitzicht vanuit het huis of terras varieert van dal met bomen, gras met struiken en schutting, het dak van buren tot uiteindelijk de oprit naar de garage ‘onder ons’. (…begrijpen jullie het nog?!)

De eerste inrichting

De eerste dinsdag na aankomst in het huis zijn we direct op zoek gegaan naar een koelkast. En gelukkig vonden we een winkel die deze de volgende dag kon leveren, zodat we eindelijk wat lange-termijn-boodschappen kunnen halen. Na de koelkast zijn we ook gaan winkelen voor bedden voor de jongens. Want in Nederland hebben we de hoogslapers van de jongens op Marktplaats verkocht; vanwege de ruimte in de container maar ook omdat onze bed/matras maten niet overeen komen met de Nieuw Zeelandse maten. Ze kennen hier een ‘single’ bed (deze is 188 x 91 cm) en een ‘king single’ (107 x 203 cm). Het leek het ons verstandig om nieuwe bedden met matrassen voor de kids te kopen. Zo zullen we geen gedoe hebben als het matras nog eens vervangen moet worden. Wel hebben Wouter en ik ervoor gekozen om ons eigen bed mee te nemen, want Wouter is 1.92 cm lang en hun grootste ‘standaard’ maat, is hier dus te klein. We hebben een bed van 2.20 meter en deze bedmaat kennen ze hier niet. Dit kun je wel krijgen, maar dan moet alles op maat gemaakt worden. Dus voordat we weggingen uit Nederland hebben we op de valreep nieuwe matrassen in Nederland aangeschaft, zodat we in ieder geval de komende 10 jaar niet een matras op maat hoeven te laten maken.

De school van de jongens is op 600 meter afstand van ons huis. En we kwamen er achter dat op woensdag de school zou beginnen met het nieuwe schooljaar! Over school is nog veel te vertellen, maar dat doen we volgende keer. Deze week is erg druk; de kinderen (en wij) moeten wennen aan school en de tijden, en we schipperen wat tussen school, winkelen, en slapen op een luchtbed. Die vrijdagmiddag werden ook de bedden van de kinderen gebracht. Met elk een nachtkastje. Tijdens het uitzoeken van de bedden zaten de jongens meer naar het nachtkastje te kijken dan naar het bed. Want ‘oh, wat was dat nachtkastje toch belangrijk’! De eerste week was erg druk met allemaal regeldingetjes.

Toch maar klussen…

We hebben ook besloten om twee muren van de woonkamer en de eetkamer te gaan sausen. We hebben 3 weken geleden toestemming gevraagd aan de eigenaar, via de property manager om deze muren te mogen verven. Hier in Nieuw Zeeland is het niet gebruikelijk om zomaar te mogen klussen in een huur woning. De muren die we willen gaan verven zijn donker bordeaux rood. Deze donkere kleur haalt heel veel licht weg uit de woonkamer. Ook de keuken heeft een rode muur. Deze muur blijft rood. Want die muur is veel lastiger om over te verven. We zijn zaterdag naar de bouwmarkt gegaan en hebben de kleur snowy white gehaald. Hester heeft twee lagen moeten aanbrengen om de kleur te laten verdwijnen. En we waren nou niet echt van plan te gaan klussen hier in Nieuw Zeeland. Maar goed. Maandag was alles klaar. Precies op tijd voordat de container met al onze spullen zou komen. Krijgen we dinsdag een e-mail van de property manager dat we géén toestemming hebben om te verven. Helaas voor de eigenaar die helemaal in Engeland zit… maar wel beter voor onze ogen!

De tweede week in ons nieuwe huis

Na de controle in de eerste week werden we gebeld dat de container de dinsdag erna gebracht zal worden. Op dinsdag 9 februari zijn we dus vroeg op gestaan om eerst de kinderen naar school te brengen en om daarna het verhuisbedrijf te verwelkomen met onze spullen. Waar ze in Nederland 3 dagen bezig zijn geweest met inpakken waren ze hier binnen 3 uren klaar met uitladen. Helaas hadden ze onze vouwwagen niet meegenomen want die stond nog op de haven; die waren ze vergeten. Het is echt heerlijk om weer een gevulde bestek lade te hebben. Ook zijn we enorm blij dat we weer in ons eigen bed kunnen slapen. En wat fijn dat Hester de Senseo in de dozen heeft gevonden. Met tig pakken Senseo pads! Even geen instand-koffie maar een Nederlands bakkie Senseo.

Yes! onze spullen zijn gebracht!

Het is deze eerste twee weken na het plaatsen van ons laatste blog redelijk stil geweest omdat we eindelijk pas op woensdag 10 februari de internet verbinding aangesloten kregen. We hadden af en toe beperkt internet via onze oude Nederlandse buurvrouw van 85 die een WIFI signaal had, dat hadden haar kinderen voor haar geregeld. We moesten dan wel buiten bij het hek staan of we konden op haar terras zitten. Zo konden we toch wat e-mailen en online wat dingen uitzoeken. O.a. het vinden van een garage die een trekhaak kon plaatsen op onze auto, bijvoorbeeld, want we kregen te horen dat we de vouwwagen zelf maar moesten komen ophalen; het verhuisbedrijf kon de vouwwagen alleen brengen als wij de meerprijs van een trailer zouden betalen. Dus bij buurvrouw Dora maar weer met tablet gaan zitten surfen op het internet. Volgens mij vond ze het helemaal niet zo erg… ‘dat Nederlandse stel’ die ze af en toe een glas fris of een kop koffie kon brengen ;-) Het huis voelt gelukkig steeds meer als thuis als je vertrouwde spullen om je heen hebt!

De tweede week betekende voor Wouter de laatste week vrij, voordat hij op 15 februari zal gaan beginnen bij zijn nieuwe werkgever. Nu de kinderen overdag naar school gaan kunnen wij diverse dingen regelen. Het wonen in Titirangi geeft ons de mogelijkheid om 1 auto te kunnen hebben omdat Wouter de trein kan nemen naar zijn werk in het centrum van Ackland. Hiervoor moet hij dan 2,5 km fietsen naar het treinstation in New Lyn. Wouter heeft dus een nieuwe fiets gekocht, een city-bike, dit is een mountainbike, alleen dan met gewone banden. Het is er eentje met voor NZ begrippen een grote framemaat (57 i.p.v. 61 in NL), welke uit een ander filiaal overgebracht moest worden. We konden de fiets precies op tijd ophalen, op vrijdag, zodat hij maandag ermee naar het station kan gaan. Dat betekende ook dat Hester voor de eerste keer in onze nieuwe auto zou gaan rijden, want Wouter moest terug op de fiets! Ach… het viel uiteindelijk reuze mee in de auto… niets bijzonder eigenlijk. Maar met de fiets omhoog is wel erg vermoeiend; Wouter kwam kletsnat boven! Wouter heeft deze week ook gelijk een treinabonnement geregeld voor zijn werk welke volgende week, 15 februari, begint.

Het laatste weekend voordat het normale dagelijkse ritme weer zal beginnen hebben we nog even lekker genoten van het strand en een eigen gemaakte pizza. Het was echt fijn dat we afgelopen 2 weken samen thuis waren om met z’n tweeën de kinderen naar school te brengen en van school te halen. We hebben ook de meeste spullen op z’n plaats kunnen zetten. Wouter is nu 2 maanden vrij geweest, maar het is al met al een drukke tijd geweest.

Volgende week meer over troubles op school, werk van Wouter en de Nieuw Zeelandse cuisine!

We hebben een huis!

WP Google Maps Error

In order for your map to display, please make sure you insert your Google Maps JavaScript API key in the Maps->Settings->Advanced tab.

Na het vinden van een goede auto hebben we best veel kilometers gemaakt. We hebben de auto nu 2 weken en zijn ruim 1000 km verder.

Op dinsdag 19 januari hadden we drie bezichtigingen van huizen. 2 huizen in Titirangi en 1 in Birkdale. Dit laatste huis is eigenlijk niet geschikt want die staat net over de brug in de North Shore. Maar dit huis heeft als 1 van de weinige huizen een nieuwe keuken en badkamer en geïsoleerde beglazing. Uiteindelijk was dit huis toch te klein, geen garage, en tja, we hebben nu toch een witte auto.

Bij elke bezichtiging krijg je een inschrijfformulier mee. Deze moet je invullen en over de e-mail terug sturen. Samen met dit formulier moet je scans van je paspoort meesturen met een afschrift van je banksaldo. En dan is het afwachten of je wordt uitgekozen door de eigenaar van het huis. Als je een huisdier hebt is dat sowieso al een flink nadeel, hoorden we, dus bij ons zit dat wel goed.

Na lang wikken en wegen hebben we een besluit genomen. Het ging uiteindelijk tussen het witte huis met erg mooi uitzicht over zee en een huis met 5 slaapkamers en dicht bij school. We hebben gekozen voor het huis met 5 slaapkamers. Het heeft iets minder mooi uitzicht maar het is wel praktisch ten opzichte van het treinstation en de afstand tot de school. Hier in Nieuw Zeeland zijn 5 slaapkamers niet makkelijk te krijgen binnen de huursector. Dus het formulier op woensdag (20 januari) ingevuld en terug gestuurd via de e-mail… en nu maar afwachten…

Op donderdagochtend worden op ons NZ-mobielnummer gebeld door de propertymanager met het nieuws dat wij het huis hebben gekregen! Het huurhuis is van mensen die in Engeland wonen.

YES!!! De twee belangrijkste dingen zijn nu geregeld! Een auto en een huis :)

Ons nieuwe adres wordt 42 Highland Avenue, Titirangi. Op Google streetview kun je het huis een beetje bekijken.

Nieuw Zeelanders

Voordat we naar Nieuw Zeeland kwamen lazen we al veel over de vriendelijkheid van de mensen. Maar het is ook echt zo! Iedereen vraagt waar je vandaan komt, heet je welkom en vertelt zijn eigen verhaal. Bij een tweede ontmoeting, soms de eerste al, wordt je uitgenodigd langs te komen zodat ze alles over het land, de buurt of het systeem kunnen vertellen. Zo ook Utah, een vrouw uit Duitsland. Die kwam samen met haar 2 jongens van 16 jaar oud het ‘witte huis’ bezichtigen, enkele dagen terug. We hoorden haar tegen de huisbaas zeggen dat haar man nog in Duitsland was. Wij nieuwsgierig natuurlijk en vroegen of zij ook net in NZ waren aangekomen. Ze bleek hier al twee jaar te wonen, maar goed, vijf minuten later werden we uitgenodigd om even bij haar thuis langs te komen, voordat we de volgende woning zouden bekijken. Het werd en wat kort maar erg gezellig bezoek; haar twee boys wisten alles van ‘Minecraft’ en hadden kasten vol Donald Ducks, dus onze jongens vermaakten zich ook prima. Twee dagen laten belde ze op dat ze ons wilden uitnodigen om op zaterdag langs te komen om te eten. Het werd een gezellige middag met zelfgebakken pizza, en een lego-kado voor de jongens, want die had ze toch dubbel. Echt bijzonder gastvrij, niet ?! Utah vertelde dat toen zij en haar gezin zelf aankwamen in NZ, ze heel veel hulp hadden gekregen, en ze was zo blij dat zij dat nu ook voor een ander kon doen. Ze is super behulpzaam voor van alles en nog wat.

Wachten op de sleutel

We krijgen op maandag 1 februari de sleutel van ons huis. Wouter is vrijdag (22 januari) naar het kantoor gereden van de Property manager om daar het huurcontract te tekenen. We moeten nu 10 dagen wachten op de sleutel en hebben besloten de huur van het appartement waar we verblijven per maandag (25 januari) op te zeggen om een vakantiehuis elders te huren. Het appartement tegen het centrum van Auckland aan was perfect om in te verblijven omdat we van alles moesten regelen. En we zaten lekker centraal. Maar nu de belangrijkste dingen geregeld zijn willen we weg uit de stad. Ik merk zelf dat de stad mij ook wel moe maakt. Dan denk ik Wolvega is echt zo gek nog niet.

Nu kunnen we van maandag tot maandag een lekkere vakantieweek hebben. Utah had ons verteld dat het Corromandel gebied een zeer mooie omgeving is voor een vakantieverblijf. Het is ongeveer 2 uren rijden van Auckland.  Via de site Book A bach hebben we een mooie villa gevonden op een vakantiepark gecombineerd met een golfbaan. In heel Nieuw Zeeland zien we overal golfbanen. Sommige midden in woonwijken waar gewone huizen (villa’s) omheen gebouwd zijn. Het vakantiepark heeft ook een gedeeld zwembad.

Koffers inpakken 

Nu ons verblijf in het appartement erop zat moesten we al onze koffers weer inpakken. Dat viel dus niet mee. De eerste keer heb ik de koffers zo ingepakt dat er een duidelijke verdeling is voor koffers die moeten worden ingecheckt en handbagage koffers die mee gaan met ons in het vliegtuig. In sommige koffers zitten vacuüm zakken om de inhoud te comprimeren. Ik moest nu dus alleen vakantie spullen bij elkaar inpakken, zoals kleding, zwemspullen en wat speelgoed e.d. Want de rest van de bagage hebben we niet direct nodig. Het Duitse gezin heeft aangeboden om een deel van onze hoeveelheid bagage bij hen te stallen zodat wij niet alles in de auto hoeven mee te slepen. Onze auto is echt ruim, maar ons gezin van 5 plus 9 koffers, 3 rugzakken, 1 gitaar en nog de extra boodschappen passen er nog maar net in!

Dus maandag ochtend zijn we eerst naar Titirangi gereden om 6 van onze koffers bij Utah, Lauren en Till te brengen, want die wilden ze wel even bewaren voor ons. Lekker op hun veranda wat gedronken en gepraat. En rond 13.00 uur richting Whangamata gereden.

We hadden de kinderen niet verteld van het zwembad. Bij aankomt lopen ze springend en juichend door de villa. Het is echt heerlijk om opgemaakte bedden te zien, een bubbelbad in de badkamer en een vaatwasser in de keuken. Hier kunnen we ons prima vermaken tot dat we in ons huurhuis kunnen. Maar voordat we zijn gaan zwemmen in het zwembad hebben we direct de barbecue maar aangezet en even later heerlijk genoten van broodjes kipburger.

Deze vakantieweek is echt heerlijk. Voor het eerst sinds de zomer van 2015 kunnen we lekker relaxen en gewoon even zitten. Zonder te denken aan alles wat er nog geregeld moet worden voor de emigratie. Er hangt nu niets boven onze hoofden. Gewoon wat hangen en zwemmen in het zwembad is al genieten. Het is ook tussen de 27 en 33 graden. Voor Nieuw Zeelandse begrippen is dat warmer dan normaal. We vallen met het weer dus met de neus in de boter!

De afgelopen week hebben we ook een dorpje met wat winkels opgezocht. De kinderen hadden in Nederland veel zakgeld gespaard. Deze euro’s hebben we omgerekend naar Nieuw Zeelandse Dollars. En ze kunnen niet wachten om wat van hun zakgeld te kopen. In de winkel vonden ze al snel een mooie duikbril voor in het zwembad. Nathan zag een cool zakmes in een leuke woonwinkel liggen. Hij vraagt al langere tijd om een zakmes en was dol enthousiast deze nu te vinden! Thomas heeft de terugreis in de auto zitten huilen. Want hij wilde ook een zakmes kopen. Maar ja… Dat mocht niet van ons. Want er zit een verschil tussen 7 jaar en 9 jaar oud… helaas… Thomas moest tot de conclusie  komen dat hij nog anderhalf jaar moet wachten tot dat hij er één kan vragen voor zijn verjaardag. Ook wij zijn (na 11 jaar huwelijk) eindelijk geslaagd voor een klok. Het is echt ongelooflijk dat we eindelijk een klok hebben gevonden die we beiden mooi vinden. Ik had de hoop al bijna opgegeven. Zal Nieuw Zeeland nu sneller ons thuis worden?

Donderdag zijn we rond 11.00 uur vertrokken naar Cathedral Cove. Dit ligt ongeveer 50 minuten rijden vanaf het vakantiepark. Cathedral Cove is bekend om zijn natuurlijk gevormde tunnel door een rotswand die twee stranden met elkaar verbindt. De wandeling er naar toe is echt prachtig. Je loopt door de jungle en langs de rand met prachtige vergezichten van de kustlijn. We hadden een goede dag gekozen want het was bewolkt en af en toe liet de zon zich zien. Dit maakte de wandeling aangenaam om te lopen. Want tijdens de wandeling ging je berg op en berg af. Je kunt het eerste strand alleen maar bereiken door een wandeling van 30 minuten door de jungle.

Tijdens deze wandeling kom je ook langs Stingray Bay. Stingray Bay is een baai wat bekend is om de grote platvissen die zich onder het zand verschuilen. Als je hier gaat zwemmen dan kan het zijn dat je gestoken wordt door zo’n Stingray! De naam van de baai zegt dus al genoeg. Toen wij tijdens onze wandeling gingen kijken bij deze baai was het vloed. De golven waren zo hoog dat we niet eens het strand hebben gezien :)

Cathedral Cove was inderdaad echt bijzonder mooi. We hebben heerlijk gezwommen, en aan de achterkant van het strand konden we afspoelen bij een kleine natuurlijk waterval, erg mooi!

Goed nieuws!

Donderdag kregen we ook een e-mail van het verhuisbedrijf dat de container aanstaande zondag aankomt in Nieuw Zeeland. We kunnen ons geluk niet op. We hadden gedacht de eerste 3 weken te kamperen in ons nieuwe huurhuis. Utah had al aangeboden om al haar campingspullen te willen uitlenen. Met dit aanbod waren we al erg blij, dat scheelt gewoon een hoop geregel. Maar nu we weten dat volgende week ook onze eigen spullen aankomen en worden gebracht door het verhuisbedrijf zijn we echt opgelucht. Nu kunnen we ons huis lekker gaan inrichten en een ‘thuis’ er van maken. Het kamperen is nu wel even genoeg geweest. Dat hebben we in Nederland ook al gedaan.

Vrijdag 29 januari, gisteren, ben ik (Hester) 35 jaar geworden. In Nederland ben ik 34 jaar lang in de winter jarig geweest. Nu voor het eerst vier ik mijn verjaardag in de zomervakantie met zomers weer en een korte broek en hemdje! Grappig maar ook wel vreemd. We zijn lekker uit eten geweest met z’n vijven. En met een paar Skype-gesprekken met familie en vrienden uit Nederland voelt het toch dat ik een beetje jarig ben. Nu nog een heerlijk weekend genieten hier in de Corromadel en vanaf volgende week gaan de kids waarschijnlijk naar school. Want de zomervakantie hier in Nieuw Zeeland loopt ten einde.

Goed weekend!

De eerste week in Auckland

Op donderdagochtend 14 januari moesten we om 10 uur het hotel uit zijn. Doordat we best wel vroeg wakker waren geworden (rond 6.30 uur ‘s ochtends) is Wouter al vroeg de auto gaan inladen om onze spullen naar het appartement te brengen. We hebben zo ontzettend veel koffers dat we alle spullen met ons zelf erbij niet in één keer kunnen vervoeren. Daar is de huur-auto gewoonweg te klein voor. Ook al is hij 2 keer groter dan de Fiat Panda die we in Nederland hadden. Wouter was 9.00 uur pas terug van het wegbrengen van koffers, dus het kwam dus goed uit dat we al zo vroeg wakker waren. 

De eerste dagen in Auckland hebben we een bezoek gebracht bij het bedrijf waar Wouter gaat werken. Daar hebben we met ons gezin een rondleiding gehad bij het bedrijf en heeft Wouter een document opgehaald waarmee wij een bankrekening kunnen openen hier in Nieuw Zeeland. In Nederland hebben we geprobeerd een rekening te openen op afstand. Maar dat ging heel moeilijk in de korte tijd die we hadden.

Op zoek naar een gezinsauto

We hebben tot zaterdag 16 januari onze huurauto gehuurd, dus de grootste prioriteit is het vinden van een goede gezinsauto. Hier in Nieuw Zeeland zijn veel grote auto’s te vinden. Wouter had in Nederland al gekeken wat een goede auto zou kunnen zijn. Namelijk een Toyota Wish. We hebben in twee dagen heel wat autozaken in de North Shore van Auckland gezien. In onze zoektocht kwamen ook andere modellen voorbij waar we ook enthousiast over waren. Vaak viel de auto die we via Trade.Me (Marktplaats) hadden gezien af, vanwege de gigantische rooklucht in de auto. Of toch best veel krassen op de lak, wat niet te zien is op de foto. Of gewoon omdat de stoelen niet praktisch waren qua inrichting. Of de stoelkleur heeft een beige kleur. Of de Aziaat had de auto helemaal niet schoon gemaakt voor de verkoop. Allemaal factoren die mee speelden in het afstruinen naar auto’s. Het werkt hier namelijk zo dat alle auto’s worden geïmporteerd uit Japan. Met op het dashboard alle knoppen toegelicht in het Japans. Waarin de ingebouwde navigatie ook in het Japans is geschreven en in het Japans wordt gesproken…

Op vrijdagmiddag waren we er uit. Het moest een Mitsubishi Grandis worden. Dus op naar een autozaak in het westen van Auckland. Het was niet zomaar een dealer maar een zaak die ook auto veilingen heeft. Deze dealer was een hele ervaring. Een gigantische hal met allemaal auto’s op een rij. In prijzen rond de NZ $10.000. Wij informeren of de Grandis die wij op Trade.Me hadden gezien er nog was. Want we hadden ook meegemaakt dat de auto al verkocht bleek te zijn. Op vrijdagmiddag hebben we besloten dat het een Mitsubishi Grandis zou worden van $11.500 (bijna 7.000 euro). Het is een 7-zitter met 43.000 op de teller, de kleur Pearl white, en de binnenbekleding was netjes en donkergrijs! We waren erg blij dat het gelukt, na dagen van internet afspeuren en garages bezoeken! Al die tijd konden we niets ‘leuks’ doen met de jongens, dus hebben we de koop gevierd bij de KFC! Morgen, zaterdag kunnen we de auto komen ophalen.

Nu was het nog even spannend of het geld van de Nederlandse ING op tijd zou zijn overgeboekt op de rekening bij de Kiwi Bank. Gelukkig stond het geld vrijdagavond op de Kiwi rekening!

Auto ophalen en een huis bezichtiging

Voor zaterdagochtend 10.00 uur hadden we al een bezichtiging van een huis gepland, maar we moesten eerst geld regelen voor de auto. Pinnen gaat niet met een groot bedrag; daar moet je een bankcheque voor laten maken bij de bank zelf. Deze bankcheque met een geldbedrag staat op naam van de ontvanger van het geld (de autodealer) en moet door twee bankmedewerkers ondertekend worden. Eenmalig een bankcheque uitschrijven kost NZ $5,-. Dus we waren zaterdag om 9.00 uur alweer vroeg op pad om eerst een bankcheque op te halen. De bank ging keurig op tijd open (ze zijn toch wel precies hier) zodat Wouter 20 minuten later alweer naar buiten kwam. Daarna op weg om in Titirangi het eerste huis te bekijken. Het huis wat we bekeken is gelegen in een deelgemeente/dorp wat Titirangi heet, en erg groen en heuvelachtig is. Het huis zelf is omgeven door wat met recht een jungle genoemd kan worden. Prachtig groen met enorme exotische palmbomen bovenin, en allerlei groen eronder langs de oprijlaan van 60 meter; we horen zelfs kleine waterstroompjes in geultjes stromen. Maar die prachtige bomen zorgen voor wel voor heel veel schaduw en koelte, zodat het lijkt of de airco continu aan staat rondom het huis; en met de vocht zijn er veel muggen. Als dat nu hartje zomer al zo is, dan zal het in de winter vast voor flink wat koude dagen zorgen. Maar de jongens zien geen bezwaar en spelen lekker in de jungle, en ons wordt verteld dat beide buren ook kinderen hebben met dezelfde leeftijd.

Na de bezichtiging gingen we door naar de autodealer om onze nieuwe auto op te halen. En daarna met 2 auto’s weer terugrijden naar de luchthaven om de huurauto in te leveren. Ook was deze rit extra spannend voor mij (Hester) want ik ga voor het eerst in mijn leven links rijden! Gelukkig kan ik Wouter volgen die het verkeer en het links rijden al aardig gewend is.

De eerste drie dagen zaten vol met verplichte-regel-dingen. Allemaal zaken die nodig zijn om een nieuw leven hier op te starten. De jongens waren super lief en hebben veel geduld gehad en veel gewacht. Met de Donald Duck pockets uit Nederland die we als afscheidscadeau hebben gekregen, was wachten misschien niet zo erg, maar toch… wat ben ik toch trots op m’n mannen!

Blog 3: Wachten en lezen

Na het bezichtigen van het eerste huis (we noemen deze het Jungle huis) zijn we ook nog even naar een ander huis in dezelfde plaats gaan kijken. Hier hadden we geen afspraak voor maar we werden wel binnen gelaten door een Amerikaans meisje (18 jaar) die met haar vader en zus na 16 jaar terug verhuisde naar de USA. Het was een prachtig wit huis in de zon met een grote tuin met fruitbomen en uitzicht op de zee (we noemen deze het witte huis). Super lokatie alleen de badkamer (2x) en de keuken zijn gedateerd. De garage is klein en valt bijna uit elkaar; overal grote gaten in de muren. De eigenaren van het huis wonen in Australië. Alles omtrent de huur wordt geregeld door een tussenpersoon. We komen er achter dat er veel huizen worden verhuurd door mensen die in het buitenland wonen. En dat er een makelaar voor huurhuizen als tussenpersoon fungeert. Bij deze huizen betaal je makelaarskosten (letting fee) + een deel van de huur gaat naar hun. De huurprijzen zijn per week. En voor een huis met 4 slaapkamers betaal je minimaal NZ $600, per week. Dan komen daar nog de kosten van elektriciteit en water bij op. We dachten eerst dat deze 600+ dollar prijzen per week alleen in Auckland zo waren, maar een snelle blik op andere steden levert eenzelfde beeld op.

Het kopen en het rijden van een auto is dus wat goedkoper dan in Nederland maar het huren van een huis hier in NZ compenseert elke besparing ruimschoots. Na een paar dagen boodschappen is het ook wel duidelijk: het maakt niet uit wat we gespaard hebben, linksom of rechtsom gaat het snel op!

Naar het strand

De eerste echte rustdag voor ons gezin viel op een zondag 16 januari! We zijn lekker met z’n allen naar het noorden boven Auckland gereden en hebben daar een strand opgezocht om lekker te zwemmen. Het water is er heerlijk warm en met een briesje verbrand je snel. Maar het is een heerlijk klimaat hier. Niet zo warm & vochtig als in Nederland, maar gewoon ‘lekker’ warm. Zolang we hier nu zijn is het rond de 26 graden. Met meestal zon en soms wat bewolking. En altijd is er dat heerlijk briesje. Waardoor de temperatuur aangenaam is om in te vertoeven.

We komen na het zoeken van de auto en rondrijden door Auckland er ook wel achter dat we de brug beter kunnen vermijden bij het kiezen van een huis. Het verkeer is erg frustrerend, hoewel we nooit echt helemáál vast zitten. Wouter werkt straks in het centrum van Auckland en de North Shore is een heel mooi gebied om te wonen. Maar dan zit je wel elke dag ‘s ochtends en s’ avonds in zeer langzaam rijdend verkeer om over de brug te komen. Dat is iets waar we niet op zitten te wachten na deze emigratie naar NZ. Dus… alle huizen in de North Shore vallen voor ons gewoon af. En dat zijn dus helaas héél veel mooie en leuke huizen in goede buurten.

Van maandag tot en met woensdag hebben we veel huizen bekeken op Trade.Me. Hierbij hebben we ontdekt dat we in Titirangi of Henderson willen gaan wonen. De groene omgeving, parken en uitzichten zijn daar gewoon prachtig. Het is een heel bosrijk gebied en ligt vlakbij de zee. Er is een treinverbinding naar het cenrtum van Auckland, zodat Wouter daar mee naar zijn werk zou kunnen. Dit is zeer praktisch voor ons want dan hoeft er geen tweede auto te komen. Een afstand van 20 km trouwens in deze omgeving is niet te vergelijken met Nederland; het verkeer, de hellingen, alles doet ‘rustig aan’ lijkt het wel; vaak wordt er geen 50 gereden, en hoewel er meestal twee rijbanen zijn, is er gewoon geen snelle baan waar iedereen zorgt dat ie doorrijdt. De fiets is door de hellingen lastig te gebruiken, zonder een auto kun je hier eigenlijk niets. Wel is Titirangi een gebied met veel Europese inwoners, laten we ons vertellen. Dus onze jongens vallen niet zo enorm op met hun blonde haren en blanke huid.

We kunnen, ondanks het prijsverschil, erg genieten van het land, en de jongens vinden het ook ‘fantastisch mooi’.

Wordt vervolgd (ja ja, een huis gevonden!)…

Het vertrek

 

Nu precies 1 week geleden zijn we vertrokken met het vliegtuig van Amsterdam naar Auckland. Wat gaat de week snel voorbij en het is de afgelopen dagen hier in Nieuw Zeeland zo druk geweest met van alles hier te regelen, dat het hoog tijd wordt om jullie allen over het vertrek te vertellen.

In de twee weken voor het vertrek hebben we nog veel vrienden-visites gehad. Uit eten met vrienden, koffie bij vrienden (want in de Kruistraat is het zo kaal en ongezellig dat ik hier niemand wilde laten komen. Er stond alleen nog een bankstel met een tafel met witte tuinstoelen. Niet bepaald leuk om af te spreken), eten bij vrienden, ontbijtje bij de Hema met vriendinnen, even langs rijden en gedag zeggen bij die en die…etc… De familie en vrienden die in Zuid-Holland wonen hadden we al rond de kerstdagen gezien. Kortom afscheid nemen kost veel tijd en uiteindelijk vergt het ook wel energie. Afscheid nemen, daar houd ik niet van dus vaak zei ik: ‘Tot ziens!’ We zijn tenslotte niet helemaal van de aardbodem verdwenen! En met de digitale mogelijkheden is contact hebben tegenwoordig heel snel gemaakt.

Nog 1 week

De week voor vertrek hebben we al onze koffers ingepakt, 9 koffers, 1 gitaar, 2 laptops, 2 kinderrugzakken, 1 grote rugzak en nog 2 handtassen van mij, Hester. Ik vind inpakken over het algemeen wel een sport. Zoveel mogelijk mee krijgen in één tas! Wouter zag in het huis nog zoveel spullen liggen… dat hij af en toe zich afvroeg of het allemaal wel mee kon in de koffers. Ik zag direct dat het wel zou passen! En dat is dus ook zo gebleken. Mijn planning voor deze week liep wel enorm in de soep door alle gladheid en ijzel op dinsdag t/m donderdag. De kinderen hadden ijs-vrij en we konden niets met de auto doen. Ik had 2 was-adressen waar ik mocht wassen. Ik kon niet met de auto de tassen met wasgoed brengen, dus ging ik maar lopend. Het koste veel tijd en energie om de was in deze week schoon te krijgen. Ook waren de kinderen vrij. Erg leuk voor hen, maar zij wilden wel met vriendjes afspreken. Dus maar weer lopend op het spekgladde pad om ze te brengen… We waren dan ook erg blij dat het donderdagmiddag ging dooien. Vrienden hebben gelukkig ons bankstel nog kunnen ophalen deze middag want ik dacht nog wel: ‘ hoe gaan we het huis leeg krijgen, vóór vrijdag, als het spekglad is op straat!’

Op donderdagavond 7 januari hebben we ons uitgeschreven bij de gemeente in Wolvega. Als je dit doet dan ben je als persoon direct gewist uit alle basissystemen van Nederland en moet je binnen 5 dagen het land uit zijn. vrijdagochtend 8 januari moesten we de sleutel van de Kruistraat inleveren bij de woonstichting. Om 8.30 uur de kinderen naar school gebracht en het hele huis leeg gehaald. Er stonden nog dozen met kringloop spullen, oud papier, leen spullen die terug moesten, 3 matrassen die we kwijt moesten, matrassen die naar mijn ouders in IJlst (Sneek) gebracht moesten worden. Erg veel dus. Uit eindelijk is Wouter na het inleveren van de sleutel van het huis rond 11.30 uur met de Fiat Panda met een volle aanhangwagen met koffers en 2 matrassen en nog wat dozen overigen naar mijn ouders gereden. De nieuwe bewoner van de Kruistraat wilde gelukkig alle vloerbedekking, gordijnen e.d. wel hebben. Dus dat konden we laten liggen. Dat gaf ook wel veel rust want nu hoefde alleen het huis leeg, stofzuigen, doekje door de badkamer en toilet en sleutel inleveren. Het was wel een drukke planning maar dankzij de kar van Fam de Ruiter (nog super bedankt!) hebben we het gered. Daarna reed Wouter weer terug om mij en de kinderen op te halen. Bij school hebben we nog iedereen gedag gezegd! Heel vreemd en raar want dan besef je het moment dat je leuke contacten zult achterlaten, hartelijke en lieve gezellige mensen. En een fijne school met fijne leerkrachten en dan twijfel je wel even: ‘Waar ben ik eigenlijk mee bezig…doe ik hier wel goed aan?’

Vrijdagmiddag zijn we als gezin naar mijn ouders gereden waar we tot en met zondag zouden slapen.

Het weekend bij mijn ouders was gezellig maar ook onwerkelijk. Te bedenken dat je dakloos bent en op dit moment alleen wat bezit hebt in een aantal koffers. Maar dat is nodig voor een keus als deze. Want we stappen als gezin een heel nieuw leven in!

Schiphol

Op zondagochtend 10 januari stond de wekker ingesteld op 6.30 uur om rond 7.00 uur te vertrekken. Het vliegtuig zou om 11.40 uur vetrekken en we moesten rond 8.40 uur de koffers inchecken. We hebben bewust gekozen om alleen onze ouders en schoonouders op Schiphol om ons heen te hebben. Ik zag het niet zitten om jankend het vliegtuig in de gaan. En van die taferelen te hebben zoals bij Hello-Goodby (dat TV programma …) Nu hadden we een gezellig afscheid met koffie en een leuk gesprek.

Bij Maleisië Airlines mag je koffer 30 kilo wegen.  Los van alle handbagage en laptops. Bij ander maatschappijen is dat 23 kilo.  Dat betekent dat wij met 5 personen 150 kilo mee mochten nemen. We hadden thuis al gezien dat we daar lang niet aan toe kwamen. We zaten op 130 in totaal. Dus mocht je ooit eens deze kant op komen, vlieg met Maleisië Airlines. Dan kunnen jullie lekker Nederlandse producten voor ons meenemen ;) !

De eerste 12 uren

Rond 10.40 uur zijn we na het passeren van de douane  richting de gate gegaan. En daarna het vliegtuig ingestapt. De eerste 12 uren van Amsterdam naar Kuala Lumpur waren voor mij pittig. Ik denk omdat ik al erg moe was voordat ik het vliegtuig instapte. Voor Wouter en de kinderen viel het mee. Het is een lange zit maar goed te doen. De stewards en stewardessen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Via een scherm kon iedereen persoonlijk films kijken, computerspelletjes spelen en de vlucht volgen op de kaart.

Voor Nederlandse tijd kwamen we om 01.00 uur in de nacht aan. Maar in Maleisië was het al vroeg in de ochtend. Het was dus al licht en erg warm met 31 graden.  Na het ophalen van alle koffers zijn we met een shuttle bus naar een hotel gegaan. Ik wilde eerste wel slapen. Maar de jongens niet. Zij zagen het zwembad en zijn direct gaan zwemmen (biologische klok: Midden in nacht!). Na het zwemmen zijn we naar de ontbijt service gegaan. En tegen het einde van de ochtend, eigenlijk halverwege de nacht eigenlijk,  maar gaan slapen voor een paar uren. Het was een heerlijke familie-kamer die we hadden geregeld. Aan het einde van de middag zijn we met de Shuttle-bus weer richting de Airport gegaan om daar wat te eten bij de Mac. Want het hotel bood een lopend buffet met allemaal Maleisisch eten aan. Niet echt geschikt voor de boys.

Daarna zijn we rond 10.00 uur gaan slapen om de volgende dag rond 6.30 uur op te staan om met het vliegtuig van 09.00 uur weer verder te vliegen naar Nieuw Zeeland.

In de eerste instantie is de reis Amsterdam – Auckland in 1 reis te boeken. Met 1 tussenstop van 2 uren in Kuala Lumpur. Amsterdam – Kuala Lumpur (12 uren vliegen) met een pauze van 2 uren op Kuala Lumpur. Daarna Kuala Lumpur – Auckland (10 uren vliegen).

Nog 10 uren vliegen te gaan…

Deze tweede vlucht vond ik goed te doen. Mede doordat de tussenstop bij het hotel heerlijk relaxed was. Lekker gezwommen en ‘niets doen’. Dat is de afgelopen weken bijna niet voorgekomen voor mij. Door alles wat er uitgedacht en fysiek gedaan moest worden. Wouter heeft de hele reis films gekeken! Ach… dat is ook 1 van zijn hobby’s. Dus voor hem een prima reis! Dit tweede vliegtuig was een slagje kleiner maar ook direct wat luxer!

De aankomst in Auckland

Na een tweede vlucht van 10 uren kwamen we  rond 01.00 uur aan in Auckland. Ook kwamen we vlot door de douane. We hebben een work visa. Dus geen vragenvuur voor ons over wat je wilt gaan doen in Nieuw Zeeland. Ook konden wij met een enkele reis naar Auckland vliegen. Met een touristen visum is dit niet mogelijk. Je moet dan een retour kunnen laten zien. Koffers ophalen en het hotel laten weten dat je aangekomen bent. Ook in hier werden we opgehaald bij de airport door een shuttelbusje van het hotel.  Nog wat later lagen we 04.00 uur in bed. Voor Nederlandse tijd was dat 16.00 uur in de middag. Nieuw Zeeland loopt 12 uren voor in de tijd.

De volgende ochtend is Wouter weer terug gegaan met het shuttle-busje om de huur-auto op te halen. Deze hadden we gereserveerd op de Airport van Auckland. In dit hotel hebben we 2 nachten geslapen. Om van daaruit door te gaan naar het appartement wat we in ieder geval geboekt hebben voor 3 weken. En dan begint het geregel weer van voor af aan, alleen dit keer niet om alles kwijt te raken…

Liefs Hester

Aankomst appartement in Auckland.

Zojuist aangekomen bij het appartement waar we in ieder geval

de komende 3 weken verblijven en we opzoek gaan naar een auto en een huis!

Nog twee weken te gaan!

Lieve familie, vrienden en kennissen,

Welkom op ons blog.  Er is veel gebeurd de afgelopen maanden. En over 2 weken op 10 januari d.v. vliegen we met ons hele gezin naar Auckland, Nieuw Zeeland!

We zijn op zaterdag 31 oktober j.l. verhuisd van een heerlijke ruime koopwoning, waar we 6,5 jaar hebben gewoond, naar een kleine huurwoning in Wolvega. Het was voor ons allen een pittige verhuizing; van een grote naar een kleine woning. Uitzoeken welke spullen weggaan of blijven, is reden voor heel wat discussie voor een stel wat ‘mooi’ belangrijk vindt (Hester) of ‘praktisch’ belangrijk vindt (Wouter). Een week later op vrijdag 6 november is de sleutel overgedragen aan de kopers van ons huis. De volgende dag op 7 november is Hester naar Amsterdam gegaan om haar Engelse test af te leggen (IELTS). Wouter heeft deze in mei al gedaan. Omdat Wouter de hoofdaanvrager is van het visum moest hij een 6,5 halen maar is geslaagd met een 7,5! Deze IELTS is nodig voor de permanent resident visa. In alle drukte tijdens de verhuizing is Hester geslaagd met een 6,5 gemiddeld, dit moest minimaal een 5 zijn. Er viel een last van Hester haar schouder want dit was voor haar de grootste hobbel van het hele Nieuw Zeeland avontuur.

Begin oktober is contact gelegd met een recruitment agency. Zij hebben Wouter zijn CV bij een bedrijf in Auckland voorgesteld. Uiteindelijk is Wouter een sollicitatieprocedure in gegaan. De recruiter heeft eerst een Skype-gesprek met Wouter gehad. Daarna heeft Wouter een online IQ test en een engelse-test gedaan. Van daaruit heeft het bedrijf met Wouter een telefonisch gesprek gehad. Dat gesprek bleek goed genoeg te zijn om met een paar software ontwikkelaars te praten. Dat zijn 3 Skype-gesprekken geweest. Na het derde Skype-gesprek liet de recruiter op zaterdag 22 november weten dat er ‘goed nieuws’ aan zat te komen. Op zondagavond (NZ tijd is dat maandagochtend) werd Wouter op zijn mobiel gebeld met een buitenlands-nummer. Dus toen wisten we al dat het serieus zou zijn. En ja hoor… Half november heeft hij de baan gekregen. We hadden niet verwacht dat het zo snel zou gaan. We dachten dat Wouter nog wel naar Nieuw Zeeland zou moeten afreizen om het sollicitatiegesprek daar af te ronden. Gelukkig is dit niet nodig geweest!

Een droom mag best iets kosten!

Nu werd het wel erg spannend of alles zou lukken nadat een Nieuw Zeelandse werkgever Wouter een baan had aangeboden. Binnen 3 maanden moet Wouter daar aan het werk gaan, anders vervalt het aanbod. Ze stelden voor dat hij 15 februari kon beginnen. En wij hebben altijd gezegd dat we 4 weken van te voren aan wilden komen vanwege de kinderen om te acclimatiseren. Er moest binnen een paar dagen erg veel geregeld worden, allerlei Engelse vertalingen van papieren als geboorte certificaten, huwelijksakte, etc… Uitzoeken dat er niet één, maar 3 types visa aangevraagd moeten worden, dus een dik pak papier. Een verhuizer regelen die onze inboedel van Wolvega naar Auckland moet verschepen. Gelukkig hadden ze op nog tijd en konden ze 8 t/m 10 december onze inboedel inpakken. De verhuiscontainer is 15 december uit de haven van Rotterdam vertrokken om begin februari in Auckland aan te komen. Het was nog spannend wat er allemaal mee zou kunnen in de 20ft container. 1 ding was zeker; liever de vouwwagen mee dan het bankstel. De spullen die overblijven, zoals een auto, fietsen, bank, kasten en tafel …etc moeten ‘weg’, maar niet te vroeg, want Wouter zou tot de kerst nog werken, om per 31 december ontslag te nemen van zijn baan bij Roxit in Zwolle.

Op woensdag 2 december zijn we met het hele gezin naar Amsterdam gegaan om daar de medische testen te ondergaan. Er is 1 arts in heel Nederland die voor de Nieuw Zeeland de medische keuring mag doen. Zij zijn speciaal gecertificeerd hiervoor. We hebben anderhalf uur in de wachtkamer gezeten om de hele digitale aanvraag af te wachten. De huisarts heeft een medisch dossier aangevraagd voor ons. Het was meer een administratief gebeuren dan wat de arts moest doen. Ons als volwassenen vragen gesteld, ons gewogen en de klieren gecontroleerd. Ook heeft hij gekeken naar de jongens of ze gezond waren en hun gewicht genoteerd. Daarna zijn we naar een kliniek gelopen waar alleen de volwassenen, wij dus, bloed moesten prikken en een X-ray voor de longen moesten krijgen. We zijn op alle mogelijke ziektes geprikt. Van Hepatitis A, B, C tot HIV en alle erge ziektes die er maar zijn. We reden Amsterdam uit en waren € 1000,- lichter. Het kost wat…dat emigreren!

Doordat de werkgever een Accredited Employer is kan een werkvisum binnen 3 weken geregeld worden. Daardoor kunnen we op zeer korte termijn Nieuw Zeeland binnen komen. We hebben op vrijdag 4 december via DHL express onze visumaanvraag met onze 5 paspoorten en allerlei documenten zoals geboortebewijs, bewijs van goed gedrag tot een foto van ons gezin en een foto van onze verkeringstijd meegestuurd. Best wel spannend. Want alle paspoorten geef je mee aan een koerier die er voor moet gaan zorgen dat het binnen 24 uur in Londen aankomt. Ok, hier betaal je dan wel 50 euro voor. Maar het blijft mensenwerk. Gelukkig kent DHL ook een track-and-trace. Dus ‘s avonds konden we zien dat het pakket in Brussel was aangekomen en maandagochtend netjes in Londen bij de Nieuw Zeelandse ambassade werd afgeleverd.

Twee weken later kregen we een e-mail van Nieuw Zeeland dat onze visum-aanvraag is goed gekeurd. Gelukkig maar, want onze inboedel is al onderweg. De vliegtickets hebben we ook bevestigd bij het reisbureau dus niets staat meer in de weg om op 10 januari te vliegen.

Om deze drukke tijd goed door te komen hebben we gelukkig hele goede lieve vrienden die echt klaarstaan in woord en daad! Maar ook lieve moeders die op het schoolplein allerlei huishoudelijke spullen aan hebben geboden om te lenen. Zoals een Senseo, bestek tot tuinstoelen om bij de eettafel te zitten… Vanaf 10 december zijn we aan het kamperen in een bijna leeg huis! Een bankstel om op te zitten en wat matrassen op de grond om op te slapen… Ach… een mens heeft niet veel nodig om te kunnen leven.

Op dit moment is de ergste drukte voorbij. Nu zijn we bezig met afscheid nemen van dierbare vrienden en familie. Morgen 28 december rijden we nog naar Zuid Holland voor vrienden en een etentje met familie.

Kortom… het komt goed! Zoals we vanuit Nieuw Zeeland al vaker hebben gehoord.

Adresgegevens

Familie Wigman

24 Ambler Avenue, Glen Eden
Auckland 0602, New Zealand

---
We zijn bereikbaar via:
- WhatsApp op 06 45620438
- Skype op wouter.wigman

Meld u aan voor onze nieuwsbrief